Bunaldım
Nişan sürecindeyim, ev tuttuk, eşya bakıyoruz.
Gelinlik vs. bi aydan az bi süre kaldı.
Yükün çoğu nişanlımda, her gün nöbete gidiyo, hem hastalar mentalini yoruyo hem benim sorunlarım. Maddi olarak beklentim yok, eşya konusunda yardımcı olucam. Ailesi de destek olucagı için hiç bi talebim yok aslında. Masa sandalye ne kadar önemli olabilir?
Ben şuna üzülüyorum: Bu süreçte kimse yanımda değil. Arkadaş çevrem hep azdı zaten. İnsanlar beni sevmiyor ki. Nişanlımın ailesi de buz gibi, soğuk. Ben adım atıyorum, hediye aldım, kız kardeşi bu süreçte olay çıkardı, annesi, ablası vs. ılımlı ama yakınlık çok az. Bunlar da yoruyo ama beni en yoran şey yalnızlık.
Hiç arkadaşım yok. Bi arkadaşım olsun istiyorum. Benimle gelinlik seçmeye vs. gelmesin, sorun değil ama en azından konuşalım. Şu an oturduğum site eskort dolu. Ailemle pişman olduk taşındığımız yer için. Komşuluk zaten sıfır. İşsizim, iş çevrem de yok. Her gün yalnız olduğum için üzülüyorum.
Dost bile değil, bi arkadaşım olsun diyorum. Ben beceremiyorum insanlarla yakınlık kurmayı. Aşırı abartıyorum heralde, kaçıyo insanlar jfkdkkekf. Bi kaç arkadaşım vardı, işsizlik sürecinde gidip gelemedim, anlamadılar da küstüler. Kalan bi iki arkadaşım da sevgilimi, bana ilgisini kıskandığı için görüşmeyi sonlandırmak zorunda kaldım.
Sanırım yalnızlık benim imtihanım