u/vxqri_

2 years pa lang ako sa INC at matagal ko nang gustong umalis pero dahil sa father ko, hindi pa ako makaalis. So, around March or April, kasagsagan ng sobrang init, nasa kapilya kami habang nagsasalita yung ministro. Nagulat na lang ako nang may isang babaeng mang-aawit doon na biglang nahimatay.

First time kong makakita ng ganito sa loob ng kapilya kaya honestly, nagulat ako. Ang inaasahan ko, once may taong nawalan ng malay, tutulungan agad. Pero hindi gano’n yung nangyari. Sa dami ng tao doon, hindi siya agad tinulungan. Yung katabi lang niya ang tumulong; walang ibang gumalaw. Maya-maya, may lumabas na tao doon sa pinto malapit sa mga mang-aawit para tumulong at tinry nilang ilabas yung babae, pero nahirapan sila kasi kulang sila ng tao—dalawa lang silang tumutulong, eh haha. Kailangan pa nilang humingi ng tulong sa iba.

Ang mas nagulat ako, instead na maayos siyang mabuhat palabas, parang hinila na lang siya papunta sa pinto dahil nahihirapan silang buhatin. Habang nangyayari ’yon, tuloy lang yung pagsamba at parang wala lang sa karamihan.
Serious question.. ganito ba talaga? Aware naman ako na hindi basta-basta puwedeng umihi o umalis sa upuan habang pagsamba, pero pati ba kapag may emergency at may taong biglang nawalan ng malay? Kung emergency at walang malay na yung tao, bakit hindi agad nagkaroon ng proper response?

First time ko makakita ng ganito kaya gusto kong malaman kung may naka-experience na rin ng same situation.

I don’t even know what I’m feeling right now. Maybe frustrated? Guilty? Triggered? Ewan.
Yesterday, my roommate attempted because her boyfriend cheated on her. Kami lang dalawa sa dorm that time, then bigla siyang lumapit sa’kin asking for help kasi nahihilo na raw siya. Dun niya sinabi na uminom siya ng kung ano-anong gamot.
Of course, I went with her. We went from one hospital to another kasi may mga hospital na hindi siya tinanggap. She could still walk pero sobrang hina na niya. Thankfully, hindi naman daw life-threatening and nabigyan lang siya ng gamot before we finally went home.

The whole day magkasama kami. She told me everything about the cheating, and I genuinely told her na hiwalayan na niya. After everything that happened, I really thought she’d leave.
Tapos kinabukasan… nakita ko sila naka-video call na ulit like nothing happened. WHOOOOkay na sila.🫪

I know it’s not my relationship and it’s ultimately her decision. Pero I can’t help feeling frustrated. I was there through one of the scariest moments of her life, tapos parang bumalik lang agad siya sa dahilan kung bakit nangyari lahat. What makes it harder is that I’m also diagnosed with my own mental health condition. I’m already struggling myself, and witnessing everything that happened really triggered me. Since then, ang bigat ng pakiramdam ko and I don’t even know how to process it.

Has anyone else experienced something like this? Is it normal to feel this emotionally drained even though I’m not the one in the relationship?