Короткий ролик, що передає атмосферу гри «Night Record: Thin Walls» — психологічного хорору, заснованого на реальних подіях, дія якого розгортається в пострадянську епоху.
У грі робиться акцент не на раптові лякаючі моменти, а на реалістичні локації, тиху напругу та ледь вловиме відчуття тривоги.
Місце, де спочатку все здається нормальним — доки це не перестає бути так.
Якщо вас зацікавило — не забудьте додати гру до списку бажаного.
Herkese iyi günler dilerim, öğrenci değişimi ile 1 aylığına Nizhny Novgorod'a gitme şansı yakaladım. Bazı sorularım ve eğerki cevaplayabilirseniz çok mutlu olurum.
1-Telefonda eSim im yok ve gerçekten diğer sublarda yazıldığı kadar fiziksel sim almak imkansız mı?
2-Pasaportumla havalimanında banka hesabı açabileceğim bilgisi doğru mu?
3- Şuanda B1-B2 arası seviyede bir Rusçam var, günlük konuşma dilini öğrenebileceğim kaynak öneriniz var mı?
Rusya’da özellikle Sovyet döneminden kalma apartman bölgelerinde dikkat çeken ilginç bir kontrast var. Dışarıdan bakınca birçok bina oldukça eski, gri ve yıpranmış görünebiliyor. Fakat aynı binaların içindeki dairelere girildiğinde bazen tamamen farklı bir ortamla karşılaşıyorsunuz.
Modern mutfaklar, yenilenmiş iç mimari, kaliteli elektronikler ve oldukça düzenli yaşam alanları görmek çok yaygın. Bu durumun temel sebeplerinden biri, Sovyet döneminde binaların estetikten çok hızlı ve işlevsel şekilde inşa edilmesi.
Yıllar içinde insanlar bina dış cephesinden çok kendi yaşam alanlarına yatırım yapmaya başladı. Özellikle 1990’lardan sonra ekonomik farklılıkların artmasıyla birlikte aynı apartmanda birbirinden tamamen farklı yaşam standartlarına sahip daireler oluştu. Bu yüzden Rusya’da bir binanın dış görünüşü çoğu zaman içeride nasıl bir yaşam olduğunu anlamaya yetmiyor. Özellikle Moskova, Saint Petersburg ve Kazan gibi şehirlerde bu kontrastı görmek oldukça normal hale gelmiş durumda.
Genel olarak tecrübeleriniz, zorluklarınız ve memnun kaldıklarınızı anlatırsanız çok sevinirim
Arkadaşlarımızla başlıca sorularımız şunlar:
Okul Giderleriniz?
Rusça hazırlık nasıl?
Hangi şehirleri önerirsiniz (Biz saint petersburg moskova ve kazan düşünüyoruz).
Çok çinli var mı?
Türklere bakışları nasıl?
Ekonomi nasıl, 1 aylık harcamalarınız ne kadar bir öğrenci olarak?
Çalışma hakkı var mı ve işler nasıl kuryelik gibi işler?
İnsanlar soğuk mu?
Rus erkekleri ve kızları deneyimlerinizi paylaşırsanız çok iyi olur ;3
Üniversite ne kadar zor ve prestijini gerçekten hissediyor musunuz?
Sizce gelecek var mı?
Irkçılık yaşadınız mı?
Başlıca üniversite bölümleri neler prestij olarak?
Sağlık bölümü okunur mu?
Bunlar ben ve arkadaşlarımın hazırladığı sorular. Sizinde aklınıza soru kalıbı gelirseniz lütfen cevaplarsanız çok seviniriz. Şimdiden zaman ayırdığınız için çok ama çok teşekkür ederiz..<3333
2000’lerin Rus interneti baya ayrı bir evrendi. O dönem VK’ye girip full albüm dinlemek, yeni çıkan filmi bulmak ya da torrentten oyun indirmek insanların gözünde “yeraltı işi” gibi durmuyordu. Direkt internetin normal hali gibiydi.
Birçok insanın Spotify’ı, Steam’i, Netflix’i falan zaten yoktu. Olsa bile çoğu kişi ödeme yapabilecek durumda değildi. 90’ların ekonomik çöküşünden çıkan ülkede insanlar internete erişmeye başlamıştı ama Batı’daki subscription kültürü diye bir şey henüz oturmamıştı. Böyle olunca korsan doğal şekilde sistemin kendisine dönüştü.
VK’nin bir dönemde inanılmaz büyümesinin sebeplerinden biri de buydu zaten. İnsanlar sosyal medya olarak değil, dev müzik arşivi gibi kullanıyordu. Türk internetindeki eski Fizy döneminin steroid basmış hali gibi düşün. Torrent tarafı daha da absürttü. Özellikle oyun konusunda korsan kullanmayan genç bulmak zordu. Hatta birçok kişi için “oyun satın almak” uzun süre garip bir şeydi çünkü internet kültürü tamamen paylaşım üzerine kurulmuştu.
Batı interneti copyright sistemiyle daha kontrollü ilerlerken Runet yıllarca daha kaotik kaldı. Eski Rus internetini yaşamış insanların hâlâ “internetin en özgür dönemi oydu” demesinin sebebi biraz bu.
Rusya’da 9 Mayıs sıradan bir millî bayram gibi geçmiyor. Ülkede bugün hâlâ “Büyük Vatanseverlik Savaşı” olarak anılıyor ve özellikle yaşlı nesil için mesele sadece tarih değil, direkt aile hafızasının bir parçası gibi yaşanıyor. II. Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği inanılmaz ağır kayıplar verdi. Milyonlarca insan öldü, bazı şehirler tamamen yok oldu ve savaş neredeyse her aileyi bir şekilde etkiledi. Bu yüzden bugün bile insanların büyükbabalarının madalyalarını sakladığını, eski aile fotoğraflarını paylaştığını veya savaşa dair hikâyeleri anlattığını görmek mümkün. 9 Mayıs yaklaşınca şehirlerin havası da değişiyor. Metroda savaş şarkıları çalmaya başlıyor, sokaklarda Sovyet döneminden kalma semboller ortaya çıkıyor, birçok insan aile büyüklerinin asker fotoğraflarıyla yürüyüşlere katılıyor. Dışarıdan bakınca bazen sadece askerî geçit törenleri öne çıkıyor ama ülkenin içinde hissedilen şey biraz daha farklı. Daha çok kolektif hafıza ve nesilden nesile taşınan bir savaş hikâyesi gibi yaşanıyor. Savaşın Rusya'ya etkisi ile ilgili bir takım veriler ektedir:
Soğuk Savaş yıllarında, ABD Başkanı Eisenhower’ın Sovyet vatandaşlarına kapitalizmin komünizmden daha iyi olduğunu gösterecek bir proje aramasıyla başlıyor bu hikâye. Bunun sonucu olarak 1959 yılında Amerikan hükümeti, Moskova’da “Amerikan Ulusal Fuarı” açmaya karar veriyor. O dönem başkan yardımcısı olan Richard Nixon da bu işle görevlendirilip SSCB’ye gönderiliyor.
Fuar sırasında Nixon, Sovyet lideri Khrushchev ile sohbet ederken yanlarında bulunan ve o sıralar Pepsi’nin pazarlama müdür yardımcısı olan Donald M. Kendall, Khrushchev’in sıcaktan bunaldığını fark ediyor ve ona bir bardak Pepsi uzatıyor. Yukarıdaki fotoğraf da tam o anda çekiliyor. O dönem için Pepsi adına inanılmaz bir PR başarısı sayılıyor bu.
Aradan yıllar geçiyor. Donald Kendall artık Pepsi’nin başkanı olmuş durumda, Nixon ise ABD Başkanı. Kendall, Nixon ile olan yakınlığını kullanarak Sovyetler Birliği’nde Pepsi satmanın yollarını aramaya başlıyor.
1972 yılında Pepsi ile Sovyetler arasındaki anlaşma neredeyse tamamlanıyor. Pepsi, Sovyetler’de satılan ilk Batılı ürün olacak. Ama küçük bir problem var: Sovyetler’de ruble dışında doğru düzgün kullanılabilen bir para birimi yok ve rublenin uluslararası piyasada değeri bulunmuyor.
Bunun üzerine taraflar trampa sistemine geçiyor. Sovyetler, Pepsi’ye para yerine votka ile ödeme yapmayı teklif ediyor. Ülkede satılan votkanın büyük kısmı zaten devlet üretimi olduğu için, ödemelerde Stolichnaya votkası kullanılmaya başlanıyor.
İşin ilginç taraflarından biri de şu: Ödemede kullanılan Stolichnaya’nın tarifinin, periyodik cetvelin mucidi Dmitri Mendeleyev’in geliştirdiği reçetelerden birine dayandığı söyleniyor.
Anlaşma imzalanıyor ve Pepsi, Sovyetler Birliği’nde satılan ilk Batılı ürün oluyor. Aynı süreçte şirket ABD’de alkollü içki pazarına da giriyor çünkü artık elinde satması gereken tonla Rus votkası var ama olay burada da bitmiyor.
1989’a gelindiğinde ilk anlaşmanın süresi dolmak üzere. Sovyet halkı Pepsi’yi baya sevmiş durumda ve Pepsi’nin Sovyet topraklarında artık 20 fabrikası var. O noktada iş milyar dolarlık pazara dönüşüyor ama Sovyetler’in elindeki votka bu büyüklükteki ticareti karşılamaya yetmiyor. Ruble ise hâlâ uluslararası piyasada işe yaramıyor.
Bunun üzerine Sovyetler bu kez ödeme olarak askeri ekipman teklif ediyor.
Evet, bildiğiniz savaş araçları.
Anlaşma sonucunda Pepsi’ye 17 dizel denizaltı, 1 kruvazör, 1 destroyer ve 1 fırkateyn veriliyor. Ve teknik olarak Pepsi kısa süreliğine dünyanın en büyük 6. donanmalarından birine sahip oluyor. Daha sonra bu gemiler İsveç’te hurdaya ayrılıp satılıyor. Olaydan sonra Pepsi CEO’su Donald Kendall’ın yaptığı açıklama ise ayrı efsane:
>“Sovyetleri sizden daha hızlı silahsızlandırıyoruz.”
Türk edebiyatında Rus edebiyatının tesiri, bilhassa 19. yüzyılın sonlarından itibaren modern roman ve hikâye anlayışının teşekkülünde mühim bir rol oynamıştır. İlk devirlerde Garb edebiyatı denildiğinde daha ziyade Fransız edebiyatı örnek alınırken, zamanla Rus edebiyatı farklı bir cihetiyle dikkat çekmiştir. Bunun başlıca sebebi, Rus edebiyatının yalnızca estetik bir anlatım sunmakla kalmayıp, aynı zamanda cemiyet, fert ve ahlak meselelerini derinlikli bir surette işlemesidir. Bu itibarla Rus edebiyatı, Türk muharrirleri için hem teknik hem de fikrî bir mehaz hâline gelmiştir. Bu tesirin en mühim neticesi, Türk edebiyatında insanı merkeze alan anlatının kuvvetlenmesi ve sıradan ferdin edebiyat içinde daha geniş bir yer bulmasıdır. Fyodor Dostoyevski’nin eserlerinde görülen vicdan azabı, suçluluk, iç çatışma ve iç dünya tahlilleri gibi unsurlar, Türk romanında bilhassa Peyami Safa ve Halit Ziya Uşaklıgil gibi muharrirlerin eserlerinde karşılık bulmuştur. Aynı şekilde Lev Tolstoy’un geniş cemiyet tabloları çizen anlatım tarzı, Türk edebiyatında sosyal realizmin inkişafına katkı sağlamıştır. Böylece roman, yalnızca bir vaka nakli olmaktan çıkmış; ferdin iç âlemini, cemiyetle münasebetini ve hayat içindeki yerini ele alan bir şekil kazanmıştır. Rus edebiyatının bir diğer mühim tesiri -ki edebiyatlar arasındaki en mühim nemalanma buradadır-hikâye nev’inde görülmüştür. Anton Çehov’un vak’adan ziyade hâl ve atmosferi öne çıkaran hikâye tarzı, Türk hikâyeciliğinde yeni bir anlayışın teşekkülüne zemin hazırlamış, Çehov tarzı olarak bilinen hâl ve kesit hikâyeciliğinin yerleşmesine vesile olmuştur. Sait Faik Abasıyanık ve Memduh Şevket Esendal gibi muharrirler, bu tarzı benimseyerek sıradan insanların gündelik hayatını ve hâllerini edebiyata taşımışlardır. Ayrıca Gogol’un “küçük insan” tipi, Türk hikâye ve romanında sade ve hakikate yakın bir anlatımın yerleşmesine katkı sağlamıştır. Netice itibarıyla Rus edebiyatı ile Türk edebiyatı arasında kuvvetli bir tesir ve irtibat teşekkül etmiştir. Bu irtibat yalnızca mevzu benzerliği ile sınırlı kalmamış, aynı zamanda anlatım usullerinin değişmesine ve edebiyatın insanı daha derinlikli bir şekilde ele almasına vesile olmuştur. Türk edebiyatı bu tesir sayesinde hem ferdin iç hâllerini hem de cemiyet yapısını daha gerçekçi ve çok yönlü bir surette işleyebilen modern bir çizgiye ulaşmıştır.