r/harate

ಇದನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಓದಿ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ.

ನಾನು ಬಹಳ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಮನೆತನದಿಂದ ಬಂದವನು. ಪ್ರೇಮ ಅನ್ನೋದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ, ನಾನೂ ಕೂಡ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದವನಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ನಾನು ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರುವಾಗ, ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ, ನನ್ನದೇ ತರಗತಿಯ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮುಜುಗರವಾಯಿತು. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ನಂತರ ಇದೇ ರೀತಿ, ನಾನು ಪಾಠ ಕೇಳುವಾಗಲೂ ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಕದ್ದು ನೋಡುವುದನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಮುಜುಗರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

ನಂತರ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಮುಗಿಯುವ ಸಮಯ ಬಂತು. ಈ ಸಲ ಕೂಡ ಆಕೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬಹುಶಃ ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಲಾರೆ.

(ನೆನಪಿರಲಿ — ಆಕೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕೇವಲ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲ, ನನ್ನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.)

ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಹಳ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆ. ನಾನು ಆಕೆಯ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡೆ.

ಮುಂದಿನ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡೆ. ಆಕೆಯೂ ಕೂಡ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದಳು.

ಆದರೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗಿದ್ದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೂರ ಸರಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ನಾನು, ಈಗ ಆಕೆಯನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು.

ನಾನು ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಂತರ ಆಕೆಯೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದಳು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಯಾವ ಮಾತೂ ನಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮುಂದಿನ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ನಾವು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕವೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾವು ಎದುರುಬದುರಾಗಿ ಬಂದಾಗ.

ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಓದಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದೆ. ಆಕೆಯೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಷಯದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಹೀಗೆ ಆ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ಕೂಡ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು.

ಮುಂದಿನ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಕೆ ನನ್ನಿಂದ ಬಹಳ ದೂರ ಇರತೊಡಗಿದಳು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು.

ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ವಾಟ್ಸಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ:

"ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಾನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ನಾಳೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೀರಾ?"

ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ, "ನನಗೆ ನಾಳೆ ಬೇರೆ ತರಗತಿ ಇದೆ. ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಇಲ್ಲೇ ಹೇಳಿ" ಎಂದಳು.

ಕೊನೆಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ:

"ನನಗೆ ನೀವು ತುಂಬ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯ ತೊಂದರೆಯೂ ಕೊಡಲ್ಲ."

ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು:

"ನನಗೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ."

ಆ ದಿನ ನಾನು ತುಂಬ ಅತ್ತೆ. ಆದರೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಮರೆಯುವುದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಕಥೆ ನಡೆದಿದ್ದು ಈಗ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದೆ. ಈಗ ನಾನು ಒಂದು Tier-1 ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುಶಃ ಆಕೆ ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. (ನಾನು ಒಂದು ವರ್ಷ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ.)

ಆಕೆಯ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ ನಾನು ಅಳಿಸಿದ್ದರೂ ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಾನು ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆಕೆಯ ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಅಂದರೆ ಬಹುಶಃ ಆಕೆಯೂ ನನ್ನ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು.

ಈಗ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರ "ದೂರ ಸರಿದರು" ಓದಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬಹಳ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ; ಇದೊಂದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ.

ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದು ಸೂಕ್ತವೇ? ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಸಲಹೆ ಇದ್ದರೂ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ.