r/lankawa

යාලුවනේ මම, වින්සන්ට් වැන් ගෝ ඇදපු චිත්‍රයක් දකිද්දී මට මෙහෙම හිතුනා ...

ඇත්තටම අධි සංවේදී මිනිස්සු හැම වෙලේම හරිම

අවාසනා වන්තයි...මොකද එයාලට ඇත්තම ආදරේ දරාගන්න ත් ශක්තියක් නෑ, ආදරේ නැතුව ජිවත් වෙන්නත් බෑ... ඒ ගොල්ලෝ හරිම අමුතුයි...එයාලත් එක්ක ඉද්දි සමහර වෙලාවට අනිත් අයටත් හරිම මහන්සි දැනෙනවා...

එහෙම අයව අපි අත් ඇරලා දාන්න ඕනෙද? හෝ මොකද කරන්න ඕනී..

ඔයාලට මෙහෙම අයව හම්බෙලා නැද්ද...? හෝ ඔයා එහෙම කෙනෙක් ද.... ඔයාලට නැද්ද මේ වගේ මිනිස්සු එක්ක ඉදල අත්දැකීම්? 🥹🥹🥀🥀

මොනවද එහෙම කරන වැඩ? අහන්න හිතුනෙ මේක දැකල

University of Jaffna Engineering Faculty එකේ කවුරුහරි ඉන්නවද?

Cut-off marks release උනා, මටත් UoJ Engineering select වෙලා තියෙනවා. Facebook එකේ Jaffna Engineering Faculty එක ගැන ටිකක් අවුල් posts වගයක් දැක්කා. ගොඩක් academic stress තියෙනවා, lecturers/staff ලා supportive නෑ වගේ දේවල් තමයි කියලා තිබ්බේ.

ඇත්තටම Jaffna Engineering Faculty එක එච්චරම අවුල්ද? එහෙන් graduate උනාට පස්සේ job එකක් හොයාගන්න අමාරුද?

මං දන්නවා Mora, Pera, Ruhuna වගේ level එකක නෙමෙයි කියලා. ඒත් ඇත්තටම එච්චරම අවුල් ද? Current students ලා හරි graduates ලා හරි honest opinion එකක් දුන්නොත් ලොකු help එකක්.

නගරය කෙලවරම තිබුන කිරි සුදු පාට, පැණි රස සුවඳින් පිරිපුන් අවන්හල තරමක් කලබලකාර උනේ අද ඊයෙක නම් නෙමේ. එතන අයිති වෙලා තිබුනේ ලස්සන ජෝඩුවකට.

අවන්හලේ වීදුරු ජනේල වලින් ගලන දීප්තිමත් හිරු එලියත් , නැවුම්ව පිලිස්සෙන ඩෝනට් හා කුකීස් වල සුවදත් නිසා එතන මිනිස්සු ඇදිලා ආපු එක පුදුමයක් නෙමේ.

මුලු අවන්හලම සතුටින් පිරි ආරම්භයක් වගේ දැනුනා. 

 අවන්හල ඇතුලේ ඉන්න ලැවැන්ඩර් පාට ඒප්‍රන් එකක් තමන්ගේ හීනි ඉනට තද කරන් ඉන්න මිල්ක් චොක්ලට් කොන්ඩය පරිස්සමට උඩින් ගැටගහන් ඉන්න ගැහැනු ලමයගේ මුහුනේ හැම වෙලේම හිනාවක් රැදිලා තිබුනා. 

මට කියන්න ඔයාලා මේ තාලේ කතාවක් කියවන්න කැමති අය ඉන්නවද ?

© u/Just_Free_Soul

කවුදෝ කෙනෙක් පෙරහැර ගැන කරපු නිර්මාණයක් ගැන සමාජ මාධ්‍ය වල ඉතා ඉහළින් කතා වෙනවා දැකලා මට මේක ලියන්න හිතුනා.

මේක අපි හැමෝම විවෘතව කතා කරන්න ඕන මාතෘකාවක්. නුවර ඇසළ පෙරහැර කියන්නේ ලෝකයක් දන්න අපේ සංස්කෘතික අංගයක් තමයි. හැබැයි මේ ලස්සන පෙරහැර අස්සේ තියෙන අලි ඇතුන්ගේ දුක දැක්කම, ඇත්තටම අපි මේ මොකක්ද සමරන්නේ කියලා හිතෙනවා නේද?

මේ ගැන සත්ත්ව අයිතීන් වෙනුවෙන් කතා කරන අය ගොඩක් මතවාද මතු කරනවා. මේ තියෙන්නේ ඒ අය නිතරම අහන, අපි හැමෝම හිතන්න ඕන දේවල් ටිකක්:

• දම්වැල් සහ හෙණ්ඩුව: අලියා කියන්නේ කැලේ නිදහසේ ඉන්න සතෙක්. ඒත් මේ සත්තුන්ව පාලනය කරන්නේ හෙණ්ඩුවෙන් ඇනලා, තුවාල කරලා. පෙරහැරේ කිලෝමීටර් ගාණක් තාර පාරවල් වල ඇවිදින්නේ කකුල් වලට බර යකඩ දම්වැල් දාගෙන.
• ශබ්දය සහ ආලෝකය: ඝෝෂාකාරී බෙර සද්ද, හොරණෑ, ගිනි බෝල සහ සැර විදුලි බුබුලු නිසා මේ සත්තු ලොකු මානසික පීඩනයකට පත්වෙනවා. ගොඩක් අලින්ගේ ඇස් පවා අන්ධ වෙන්නේ මේ ගිනි පන්දම් වල රස්නය සහ එළිය නිසයි.

ඉතින්, මට මේ චිත්‍ර දැක්කම මේවාගේ කිසිම ලස්සනක් පෙනෙන්නේ නෑ. සමාවෙන්න!

https://preview.redd.it/9xzo3747ewih1.png?width=1140&format=png&auto=webp&s=315bc4d64d5244c4f494863412972466a720ff9b

https://preview.redd.it/u6x5dca2ewih1.png?width=1147&format=png&auto=webp&s=b95c46e437db0086fbb647a1e438d35ea0c61301

මනුස්සයෙක් විදියට උගෙ පැත්තෙන් හිතල බැලුවම මාර දේවල්නෙ ඌට වෙලා තියෙන්නෙ

(ඌ හිරේ, ආය එලියට ඒමක් නෑ, අම්මට වෙඩි තියල මරල ඊයෙ)

රන්දික විජේසිංහගේ අතික්රමණ කලින් බැච් එකකට ගිය කෙනෙක් ඉන්නවද? නැත්නම් ගිය කෙනෙක් දන්නවද?

මම දන්නවා රන්දිකට හොඳ නමක් තියෙනවා කියලා, corporate client list එක, YouTube subs 100K+. ඒත් මට ඕනේ promotional content නෙමෙයි, ඇත්තටම ගිහින් ආපු කෙනෙකුගෙන් අවංක අදහසක්.

මට දැනගන්න තියෙන දේවල් ටික:

• පාඨමාලාවේ content එක ඇත්තටම වටිනවද, නැත්නම් සාමාන්ය motivation කතා විතරද?
• ඉගැන්වීමේ style එක කොහොමද – ප්‍රායෝගිකද, කරන්න පුළුවන් දේවල් තියෙනවද?
• ගෙවන මුදලට වටිනවද?
• මේක ඇත්තටම කාට වෙනුවෙන් කියලා හදපු එකක්ද? (මම construction field එකෙන් නිසා මේක මට ගැලපෙයිද?)
• රෙඩ් ෆ්ලෑග්ස් මොනවා හරි තියෙනවද?

කවුරු හරි කලින් බැච් එකකට ගිහින් තියෙනවා නම්, කරුණාකරලා අවංක අත්දැකීම share කරන්න. ඒක මට ගොඩක් වැදගත්.

කලින්ම ස්තූතියි! 🙏

Daraz වගේ site වල වින්ඩෝස් office key රුපියල් 120ට 230ට 300ට විකුණන්නෙ කොහොමද? පැහැදිලි කරල දෙන්න

මේ ගැන මම කාලයක් තිස්සේ ලියන්න ඕන කියලා හිතාගෙන හිටියා.
මම r/PsychSL හදලා දැන් මාස 3ක් විතර වෙනවා. ඒක හදන්න මට තිබුණේ හරිම සරල අදහසක්. ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට මානසික සෞඛ්‍යය, මනෝවිද්‍යාව, උපදේශනය, පෞද්ගලික ගැටලු ගැන කතා කරන්න, උදව් ඉල්ලන්න, තමන්ගේ අත්දැකීම් බෙදාගන්න, ප්‍රශ්න අහන්න, නැත්නම් වෙන කොහෙවත් කියන්න පහසු නැති දෙයක් හරි කියන්න පුළුවන් තැනක් හදන්නයි මට ඕන වුණේ.
ඒක ටික කාලයක් කරගෙන යද්දි මට එක දෙයක් දිගින් දිගටම පේන්න පටන් ගත්තා. ඒක මට ඇත්තටම ටිකක් කරදර කරන දෙයක්.
මිනිස්සු posts දානවා. උදව් ඉල්ලනවා. තමන්ගේ දේවල් ගැන කතා කරනවා. හැබැයි ඒ වගේම ගොඩක් අය තමන් දාපු posts delete කරනවා. සමහර posts වලට කිසිම interaction එකක්වත් නැති තරම්.
සමහර වෙලාවට කෙනෙක් තමන්ට ගොඩක් පෞද්ගලික දෙයක් ලියනවා. ඒ post එක දාන්න කලින් ඔහු හෝ ඇය ගොඩක් වෙලා ඒ ගැන හිතලා ඇති කියලා පේනවා. ඊට පස්සේ ඒක අතුරුදහන් වෙනවා.
ඒක විතරක් නෙවෙයි. කෙනෙක්ට නිකන් දවස නරක ගිය එකක්, තනිකමක් දැනෙන එකක් වගේ පොඩි දෙයක් ගැනවත් කතා කරන්න post එකක් දාලා, හරි interaction එකක්වත් ලැබෙන්න කලින් ඒක delete කරන අවස්ථා තියෙනවා.
(මම මේ post එක type කරන අතරෙත් මේකම සිද්ධ වුණා. ඒ නිසා ඔව්, මේක ටිකක් alarming කියලා මට හිතෙනවා.)
ඉතින් මම මගෙන්ම අහනවා — ඇයි?
Western communities ගොඩක් දිහා බලද්දි, මට පේන්නේ මිනිස්සු සාමාන්‍යයෙන් “මම therapist කෙනෙක්ව හම්බවෙනවා”, “මම depression එකක් එක්ක struggle කරනවා”, “මට anxiety ගැන උදව් ඕන”, නැත්නම් තමන් මේ වෙලාවේ මුහුණ දෙන දෙයක් ගැන විවෘතව කතා කරන්න ටිකක් comfortable වගේ.
ඇත්තටම Western countries වලත් stigma නැතුවාම නෙවෙයි. හැමෝම මානසික සෞඛ්‍යය ගැන සම්පූර්ණයෙන්ම open නෑ. හැබැයි ඔවුන් ඒ ගැන කතා කරන විදිහ සහ අපි ඒ ගැන කතා කරන විදිහ අතර සමහර වෙලාවට ලොකු වෙනසක් තියෙනවා වගේ දැනෙනවා.
ඒ වගේම පැහැදිලිව කියන්න ඕන — මේක r/PsychSL එක ඉක්මනට grow වෙන්නේ නැති එක ගැන මගේ disappointment එකක්වත්, වෙන Sri Lankan subreddits වලට වඩා activity අඩුයි කියන complaint එකක්වත් නෙවෙයි.
මම කතා කරන්නේ r/PsychSL එකට වඩා ගොඩක් ලොකු දෙයක් ගැන.
මම නිතරම main Sri Lanka subreddit එකේ psychologists, counselors, psychiatrists ගැන අහන posts දකිනවා. Anxiety, depression, addiction, relationship problems, loneliness, family problems වගේ විවිධ දේවල් ගැන උදව් ඉල්ලන අය ඉන්නවා.
ඒ කියන්නේ මේ දේවල් ගැන කතා කරන්න ඕන මිනිස්සු පැහැදිලිවම ඉන්නවා.
එහෙනම් ඇයි ඇත්තටම ඒ ගැන කතා කරන්න තවමත් මෙච්චර අමාරු?
මට විශේෂයෙන්ම අමුතු දෙයක් විදිහට පේන්නේ Reddit කියන්නේ ඒ දේවල් ගැන කතා කරන්න තියෙන පහසුම තැන්වලින් එකක් වීම.
ඔයාට anonymous වෙන්න පුළුවන්. ඔයාගේ මූණ පෙන්නන්න ඕන නෑ. ගොඩක් වෙලාවට ඔයාගේ ඇත්ත නමවත් කවුරුත් දන්නේ නෑ.
එහෙම වෙලත් මිනිස්සු judge කරයි කියලා බයයි.
“මම දුර්වලයි කියලා හිතයි.”
“මම පිස්සෙක් කියලා හිතයි.”
“මම attention ගන්න හදනවා කියලා හිතයි.”
“කවුරුහරි මාව අඳුරගනීද දන්නේ නෑ.”
එහෙම නැත්නම් කෙනෙක් “යාච්ඤා කරන්න”, “ඔයා ඕනවට වඩා හිතනවා”, “අනිත් මිනිස්සුන්ට මීට වඩා ලොකු ප්‍රශ්න තියෙනවා, ඒ නිසා grateful වෙන්න”, “ඕක අමතක කරලා ඉස්සරහට යන්න” වගේ දෙයක් කියයි කියලා බය වෙන්න පුළුවන්.
මට හිතෙන්නේ මේකෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ අපි තවමත් මානසික සෞඛ්‍යය දිහා බලන විදිහ ගැන ගොඩක් දේවල් කියවෙනවා.
ශාරීරික සෞඛ්‍යය ගැන කතා කරන්න අපි දැන් ගොඩක් comfortable.
පපුව රිදෙනවා නම් කෙනෙක්ට කියන්න පුළුවන්.
කකුල කැඩිලා නම් doctor කෙනෙක් ළඟට යනවා.
බඩේ ප්‍රශ්නයක් නම් “මම අසනීපෙන් ඉන්නේ” කියලා කියන්න පුළුවන්.
හැබැයි** **ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ මනස ඇතුළේ නම්, එකපාරටම මොකක්දෝ hesitation එකක් එනවා.
උදව් ඉල්ලන්න කලින්ම මිනිස්සු හිතන්නේ අනිත් අය තමන් ගැන මොනවා හිතයිද කියලා.
මට හිතෙන්නේ අපි stigma එක අපි තුළම මෙච්චර internalize කරගෙන තියෙනවා, අනිත් කෙනෙක් අපිව judge කරන්න අවස්ථාවක් ලැබෙන්නත් කලින් අපි අපිවම judge කරගන්නවා.
සමහරු මාස ගණනක් තිස්සේ ප්‍රශ්නයක් එක්ක struggle කරනවා. ඒත් තවමත් හිතනවා,
“මේක එච්චර serious නෑ.”
තවත් අය කෙනෙක් එක්ක කතා කරන්න ඕන වුණත් හිතනවා,
“අනිත් මිනිස්සුන්ට මීට වඩා ලොකු ප්‍රශ්න තියෙනවා.”
ඔයා උදව් ඉල්ලලා post එකක් ලියන්න පුළුවන්. ඒක ආයෙත් කියවන්න පුළුවන්. මිනිස්සු මොනවා කියයිද කියලා හිතන්න පුළුවන්. ඊට පස්සේ ඒක delete කරන්න පුළුවන්.
ඒ තමයි මට තේරුම් ගන්න අමාරුම කොටස.
Psychology undergraduate කෙනෙක් විදිහට මම හිතන්නේ මේක වෙන්නේ ඇයි කියලා මට දැනටමත් තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
මිනිස්සු anonymous platform එකක වුණත් judge කරයි කියලා බයයි.
කවුරුහරි තමන්ව somehow අඳුරගනීද කියලා සමහරු බයයි.
සමහරු හැදී වැඩිලා තියෙන්නේ මේ වගේ දේවල් private තියාගන්න ඕන කියන අදහසත් එක්ක. විශේෂයෙන්ම family problems.
සමහරු තමන් දුර්වලයි, dramatic, crazy, attention seeking වගේ දෙයක් කියලා පේයි කියලා බයයි.
තවත් සමහරු කෙනෙක් serious දෙයක් ගැන කතා කළාම මොනවා කියන්නද කියලා දන්නේ නැති නිසා නිකන් post එක කියවලා යනවා.
(හොඳටම කියනවා නම්, මමත් ඒ තැන හිටපු කෙනෙක්.)
ඒ වගේම කෙනෙක් තමන්ගේ දේවල් open up කරලා කිසිම response එකක් නොලැබුණොත්, “කවුරුත් care කරන්නේ නෑ” කියලා හිතන්න පුළුවන්.
ඊට පස්සේ ඊළඟ කෙනා තමන්ගේ දේවල් ගැන post එකක් දාන්න තවත් බය වෙනවා.
මේ හැමදේම වෙන්නේ ඇයි කියලා මට තේරෙනවා.
හැබැයි මේක තමයි අපේ හැටි කියලා අපි ඒක පිළිගෙන ඉන්න ඕන කියලා මම හිතන්නේ නෑ.
මානසික සෞඛ්‍යය කියන්නේ මිනිස්සු තමන්ගේ හැඟීම් හංගගෙන ඉන්න තරම් නොවැදගත් දෙයක් නෙවෙයි.
හැමෝම එකපාරටම තමන්ගේ ජීවිතයේ හැමදේම share කරන්න පටන් ගන්න ඕන නෑ.
හැබැයි අවම වශයෙන් කෙනෙක්ට,
“මම හොඳින් නෑ.”
කියලා කියන්න පුළුවන් තරමටවත් මේ දේවල් පහසු කරන්න අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕන.
ඒක කියපු ගමන්ම “ඇයි මම මේක කිව්වේ?” කියලා regret වෙන තැනකට ඒ කෙනාව තල්ලු නොකර.
ඒ වගේම මිනිස්සු එක රැයකින් mental health ගැන සම්පූර්ණයෙන්ම open වෙයි කියලා අපි බලාපොරොත්තු වෙන්නත් බෑ.
Stigma එක නැති වෙන්නේ subreddit එකක් හැදුවා කියලා විතරක් නෙවෙයි.
Culture, family, religion, education, social expectations, සහ අපි හැදී වැඩුණු විදිහ — මේ හැමදේම අපි මානසික සෞඛ්‍යය ගැන කොච්චර comfortable වෙලා කතා කරනවද කියන එකට බලපානවා.
හැබැයි කොහෙන්හරි පටන් ගන්න වෙනවා.
සමහරවිට ඒකේ එක කොටසක් තමයි මානසික සෞඛ්‍යය ගැන conversations සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් කරන එක.
කෙනෙක් suicidal වුණාම විතරක් ඒ ගැන කතා කරන දෙයක් නොවෙන්න.
Diagnosed mental illness එකක් තියෙන කෙනෙක් ගැන විතරක් කතා කරන දෙයක් නොවෙන්න.
ඒක තමයි ඇත්තටම මට r/PsychSL වෙන්න ඕන වුණේ.
ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට මේ වගේ දේවල් ගැන කතා කරන්න පුළුවන් තැනක්.
හැම දෙයක්ම හොඳින් තියෙනවා වගේ පෙන්වන්න ඕන නැති තැනක්.
ඇත්තටම මම සම්පූර්ණයෙන්ම හරි කියලා මම දන්නේ නෑ.
සමහරවිට මම මේක සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි විදිහට බලනවා වෙන්න පුළුවන්.
සමහරවිට මම නොදකින තවත් හේතු තියෙන්න පුළුවන්.
හැබැයි මම මේ ගැන කාලයක් තිස්සේ හිතනවා. ඒ නිසා ඇත්තටම වෙන ශ්‍රී ලාංකිකයන් මේ ගැන මොනවද හිතන්නේ කියලා දැනගන්න මට ඕන.
අපිට Reddit එකේ වෙන ඕනෑම දෙයක් ගැන openly කතා කරන්න පුළුවන් නම්, මානසික සෞඛ්‍යය කියන්නේ තවමත් අත තියන්න මිනිස්සු hesitate වෙන එකම දෙය වගේ දැනෙන්නේ ඇයි?
ශාරීරික අසනීපයක් ගැන post එකක් දාන්න දෙපාරක් හිතන්නේ නැති කෙනෙක්,
“මම හොඳින් නෑ.”
කියලා post එකක් දාන්න ගියාම ඒක මෙච්චර ලොකු දෙයක් වගේ දැනෙන්නේ ඇයි?
උදව් ඕන කියලා පේන මිනිස්සු ගොඩක් ඉන්නවා නම්, ඇත්තටම කතා කරන්න තැනක් ලැබුණාම ඔවුන් නිහඬ වෙන්නේ හෝ තමන් ලියපු දේ delete කරන්නේ ඇයි?
ඒක අපේ culture එකද?
Family එකද?
Judge කරයි කියන බයද?
නැත්නම් මම තවමත් නොදකින වෙන මොකක්හරි දෙයක්ද?
මම ඇත්තටම සම්පූර්ණයෙන්ම දන්නේ නෑ.
හැබැයි මම හිතන්නේ මේ ගැන කතා කරන්න වටිනවා.
මොකද මේක Reddit posts ගැනවත්, comments වැඩි කරගැනීම ගැනවත් නෙවෙයි.
සරල conversation එකක්.
කෙනෙක්ට තමන්ව කවුරුහරි අහගෙන ඉන්නවා කියලා දැනෙන එක.
කෙනෙක් අවසානයේ උදව් ඉල්ලන්න තීරණය කරන එක.
මේ දේවල් වලින් කෙනෙක්ගේ ජීවිතය ඇත්තටම වෙනස් වෙන්න පුළුවන්.
කෙනෙක්ගේ ජීවිතයක් බේරෙන්න පුළුවන්.
කෙනෙක්ගේ marriage එකක් බේරෙන්න පුළුවන්.
කෙනෙක් studies හෝ work අතහැරලා දාන්න යන එක නවත්තන්න පුළුවන්.
කෙනෙක් addiction එකක් එක්ක fight කරන විදිහ වෙනස් වෙන්න පුළුවන්.
නැත්නම් කෙනෙක්ගේ ජීවිතයේ ඇත්තටම නරක කාලයක් ටිකක් හරි පහසු වෙන්න පුළුවන්.
ඉතින් ඔයා මේක මෙච්චර දුර කියෙව්වා නම්, මේකත් නිකන් scroll කරලා යන්න එපා.
ඔයා මේ ගැන මොනවද හිතන්නේ කියලා කියන්න.
Comfortable නම් ඔයාගේ අත්දැකීමත් share කරන්න.
අපි මේ ගැන ඇත්තටම කතා කරමු.
ශ්‍රී ලංකාවේ අපි මානසික සෞඛ්‍යය දිහා බලන විදිහ වෙනස් කරන්න ඕන. 💜
.

මේක ලෝකෙ හැම තැනම තියෙන ප්‍රශ්නයක්. ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඉන්න අපේ උනුත් හොරෙන් කරනව බිස්නස්. ඕනේ රටකට පිට රටකින් බුරුතු පිටින් ගියාම වෙන දෙයක්.

අනිත් රටවල් එහෙම වෙන ඒව අඩු කරගන්න මොනාද කරන්නෙ?

අපිට ඒව කරන්න බැරිද දකුණේ, අරුගම්බොක්ක පැත්තෙ වෙන ඒව අඩු කරගන්න?