Manager lijkt me al afgeschreven te hebben tijdens reïntegratie, zou jij nog solliciteren?
Ik zit in een situatie op werk waar ik zelf inmiddels niet meer goed weet hoe redelijk mijn gevoel nog is, dus ik ben benieuwd wat anderen zouden doen.
Ik ben zit momenteel in het einde van mijn reïntegratietraject na een burn-out. Inmiddels werk ik alweer een half jaar op een reïntegratieplek op een andere afdeling waar het juist erg goed gaat. Collega’s zijn positief, ik krijg goede feedback en ik voel me daar echt op mijn plek. Het werk is ook veel uitdagender met veel meer verantwoordelijkheid dan op mijn vorige afdeling en ik merk dat ik daar echt goed op ga.
Er komt binnenkort een vacature vrij binnen deze afdeling. De manager van die afdeling heeft mij hierover gesproken, maar gaf direct aan dat er al een externe kandidaat op de positie zit en dat diegene intern wil komen, en dat daar de voorkeur van het team ligt. Prima, dat snap ik ergens ook wel. Mijn antwoord was dan ook dat ik alsnog graag laat zien wat ik kan in een sollicitatiegesprek. Zijn antwoord: "Tsja, ik kan je niet verbieden te solliciteren."
Vervolgens gaf hij aan dat hij twijfelt of ik überhaupt wel pas binnen de afdeling. Zijn argumenten waren onder andere: hoge werkdruk, veel stakeholdermanagement, en dat we vanuit onze afdeling als consultant uitvliegen richting andere teams.
Ik heb daarop uitgelegd dat werkdruk niet de oorzaak van mijn burn-out was, maar vooral een ongezonde dynamiek binnen mijn vorige afdeling en de ziekte van mijn partner destijds. Ook heb ik juist veel ervaring met consultancy en stakeholdermanagement vanuit eerdere banen. En in mijn huidige werk gaat dit ook allemaal hartstikke goed, dus waarop baseert hij dit? Toen ik dat vroeg, bleef hij heel vaag: "hoe je overkomt”, "hoe je praat”, "eerste indruk”.
Ik ging ook hier weer tegenin door aan te geven dat ik juist heel veel positieve feedback krijg van directe collega's. Maar dat werd meteen weggewuifd als "mensen willen ook gewoon lief voor je zijn", en dat hij ook signalen hoort die minder positief zijn.
Ik kreeg steeds sterker het gevoel dat ik nog steeds word beoordeeld op hoe ik eraan toe was aan het begin van mijn re-integratie, toen ik echt nog midden in mijn burn-out zat en zichtbaar niet goed functioneerde. Terwijl ik nu maanden verder ben en juist veel stabieler ben. In mijn eerste week terug op werk heb ik bij de inhoudelijke lead van de afdeling huilend aan tafel gezeten, omdat die recht door mijn angst wist te prikken.
Ik dacht, ik gooi het er maar gewoon in: "volgens mij is dit verhaal bij jou terecht gekomen en wordt ik nu beoordeeld op mijn burn-out in plaats van wat ik nu kan". Zijn antwoord "ik zou niet durven zeggen dat daar een 1 op 1 relatie in zit."
In de rest van dit gesprek heb ik nog geprobeerd om te kijken wat hij dan wel nodig heeft om overtuigd te worden. Als mijn huidige opdracht het niet goed genoeg laat zien, geef mij dan maar een andere opdracht waarbij de elementen waarvan hij twijfelt veel meer aanwezig zijn. Daar was hij niet ontvankelijk voor.
Met mijn eigen manager (van mijn oude afdeling dus), heb ik dit allemaal besproken en deze heeft ingegrepen door bij HR en Recruitment er op te drukken dat ik een eerlijk sollicitatieproces moet krijgen, en als eerste mag solliciteren.
Maar nu twijfel ik heel erg: de collega's, het werk en de organisatie vind ik hartstikke leuk en geven mij energie. Maar deze manager wordt dan ook mijn leidinggevende, en deze situatie kost mij ook weer enorm veel stress en energie. En hoeveel kans maak ik nou echt? Want ik krijg niet het idee dat deze persoon in staat is om bij te draaien in zijn mening over mij. Aan de ene kant wil ik dus vol gaan voor deze sollicitatie, ook om te laten zien dat ik wél in mijzelf geloof. Maar aan de andere kant speelt er nu ook zoveel andere trajecten (terugkeer naar eigen afdeling, tweede spoor naar werk buiten het bedrijf) dat ik ook snak naar meer rust. Wat zouden jullie doen in zo’n situatie?