u/DurianEmbarrassed771

I already have more stylish/statement pieces in my wardrobe, but only a few plain basics. Should I focus on building a capsule wardrobe first, or keep buying unique pieces that match my style more?

Unique pieces honestly just make me happy lol, but I also feel like I need more basics to make outfits easier to style. What worked better for you guys?

Edit: my unique pieces are just tops & dresses!

3 years na kami. Nag-away kami kagabi dahil sa pagkain na ginawa niya para sakin. Sinabi ko kasi bakit yung ginawa niyang burger is based sa gusto niya, hindi sa gusto ko. Hindi ako kumakain ng double patty na puro cheese kasi maalat siya for me at hindi rin ako mahilig sa sobrang meaty na burger. Alam niya yun ever since bago palang kami.

Hindi ko naman minention yung about sa “parang di niya ako kilala” habang kumakain kami. Lunch namin yun at kinain ko naman yung ginawa niya, pero kalahati lang dahil nabusog na ako at naumay rin talaga kasi hindi naman ako kumakain ng ganung burger. Kinain ko pa rin dahil ginawa niya yun para sakin.

Malapit na rin period ko kaya natanong ko ito otherwise hindi ko matatanong/masasabi to, bago kami natulog sinabi ko lang naman na nakaka-frustrate na after 3 years parang di niya pa rin maalala yung mga gusto at ayaw ko sa pagkain. Sabi niya mas masarap daw kasi pag ganun “para sakanya.” Sabi ko ayun nga yung point ko na para sakanya, hindi para sakin. Tapos sabi niya alam naman daw niya gusto ko. Pero bakit hindi yun yung ginawa niya?

Bigla niyang sinabi na hindi raw ako grateful na pinagluto niya ako. Sabi ko grateful naman ako, pero nakaka-frustrate lang kasi ayoko maging tulad ng parents niya na parang hindi kilala yung isa’t isa kahit matagal na. After nun lalo niya akong inaway. Sinabi niya saan daw ako makakahanap ng lalaking pinagluluto yung babae. Sabi ko marami naman. Tapos sinabi niya hindi na daw niya ako isasama sa paglipat namin. Nakipag-break pa siya during the fight. Ang sabi ko sabihin niya sa parents namin na break na at siya ang magsabi, tapos sabi niya ako daw ang magsabi at mapride pa ako. At nagkasagutan pa kami.

Kinabukasan, nagluto ulit siya nung sinabi niyang lulutuin niya the day before. Tinawag niya ako para kumain. Noong una sabi ko ayoko, pero sumunod din ako. Pinagsilbihan niya ako, ginawa yung plate ko, at tinanong kung okay ba yung food. Hindi ko alam kung ginagawa niya lang ba yun dahil nandun parents niya.

Ngayong gabi naman, nagising siya madaling araw. Nagphone. Sabi ko “huy bakit gising ka” tapos tinignan lang niya ako kung pano niya ako tignan pag may ganun nangyayari normally na para bang magssmile siya. Pinapatulog ko ulit kasi mapupuyat nanaman siya for work. Sabi niya patulugin ko nalang siya, sabi ko sige basta wag na magphone, sabi niya hindi makakatulog naman ako patulugin mo nalang ako. Hinayaan ko siya, sabi ko siya bahala. Nag-uusap kami normally tapos maya maya sinabi niya:

“Wag mong isipin na okay na tayo porket nagpapakita ako ng decency sayo. Itatak mo sa utak mo na di pa rin kita isasama. Di ko makalimutan mga sinabi mo.”

Nag-sorry ako at niyakap siya. After ilang minutes (yakap ko pa rin) tinanong ko kung gusto niya ba akong umalis na, hindi siya sumagot, tinanong ko ulit at hindi pa rin sumagot. After ilang minutes at yakap ko pa rin, ang sabi ko sakanya “do you want me to just leave you alone?” di siya sumasagot at tinanong ko ulit hindi pa rin sumasagot.

Pag nag-aaway kasi kami lagi niyang sinasabi na hindi naman niya talaga gustong umalis ako or kung ano man sinabi niya at kabaliktaran daw minsan yung sinasabi niya sa totoong nararamdaman niya. Sinasabi niya lagi alam ko naman ang gusto niya (lambing lang etc.) Pero ngayon hindi ko na alam.

3 years na kami. Nag-away kami kagabi dahil sa pagkain na ginawa niya para sakin. Sinabi ko kasi bakit yung ginawa niyang burger is based sa gusto niya, hindi sa gusto ko. Hindi ako kumakain ng double patty na puro cheese kasi maalat siya for me at hindi rin ako mahilig sa sobrang meaty na burger. Alam niya yun ever since bago palang kami.

Hindi ko naman minention yung about sa “parang di niya ako kilala” habang kumakain kami. Lunch namin yun at kinain ko naman yung ginawa niya, pero kalahati lang dahil nabusog na ako at naumay rin talaga kasi hindi naman ako kumakain ng ganung burger. Kinain ko pa rin dahil ginawa niya yun para sakin.

Malapit na rin period ko kaya emotional ako, pero bago matulog sinabi ko lang naman na nakaka-frustrate na after 3 years parang di niya pa rin maalala yung mga gusto at ayaw ko sa pagkain. Sabi niya mas masarap daw kasi pag ganun “para sakanya.” Sabi ko ayun nga yung point ko na para sakanya, hindi para sakin. Tapos sabi niya alam naman daw niya gusto ko. Pero bakit hindi yun yung ginawa niya?

Bigla niyang sinabi na hindi raw ako grateful na pinagluto niya ako. Sabi ko grateful naman ako, pero nakaka-frustrate lang kasi ayoko maging tulad ng parents niya na parang hindi kilala yung isa’t isa kahit matagal na. After nun lalo niya akong inaway. Sinabi niya saan daw ako makakahanap ng lalaking pinagluluto yung babae. Sabi ko marami naman. Tapos sinabi niya hindi na daw niya ako isasama sa paglipat namin. Nakipag-break pa siya during the fight. Ang sabi ko sabihin niya sa parents namin na break na at siya ang magsabi, tapos sabi niya ako daw ang magsabi at mapride pa ako. At nagkasagutan pa kami.

Kinabukasan, nagluto ulit siya nung sinabi niyang lulutuin niya the day before. Tinawag niya ako para kumain. Noong una sabi ko ayoko, pero sumunod din ako. Pinagsilbihan niya ako, ginawa yung plate ko, at tinanong kung okay ba yung food. Hindi ko alam kung ginagawa niya lang ba yun dahil nandun parents niya.

Ngayong gabi naman, nagising siya madaling araw. Nagphone. Sabi ko “huy bakit gising ka” tapos tinignan lang niya ako kung pano niya ako tignan pag may ganun nangyayari normally na para bang magssmile siya. Pinapatulog ko ulit kasi mapupuyat nanaman siya for work. Sabi niya patulugin ko nalang siya, sabi ko sige basta wag na magphone, sabi niya hindi makakatulog naman ako patulugin mo nalang ako. Hinayaan ko siya, sabi ko siya bahala. Nag-uusap kami normally tapos maya maya sinabi niya:

“Wag mong isipin na okay na tayo porket nagpapakita ako ng decency sayo. Itatak mo sa utak mo na di pa rin kita isasama. Di ko makalimutan mga sinabi mo.”

Nag-sorry ako at niyakap siya. After ilang minutes (yakap ko pa rin) tinanong ko kung gusto niya ba akong umalis na, hindi siya sumagot, tinanong ko ulit at hindi pa rin sumagot. After ilang minutes at yakap ko pa rin, ang sabi ko sakanya “do you want me to just leave you alone?” di siya sumasagot at tinanong ko ulit hindi pa rin sumasagot.

Pag nag-aaway kasi kami lagi niyang sinasabi na hindi naman niya talaga gustong umalis ako or kung ano man sinabi niya at kabaliktaran daw minsan yung sinasabi niya sa totoong nararamdaman niya. Sinasabi niya lagi alam ko naman ang gusto niya (lambing lang etc.) Pero ngayon hindi ko na alam.

Gusto niya pa kaya ako? O ayaw na talaga niya kahit mixed yung actions niya?

is it just me or is it actually so hard to find a good pair of white jeans 😭

like i’m not even being picky… i just don’t want them to be that super bright, almost blue-white color, and i don’t want high-waisted. and why are so many of them thin or kind of see-through??

i just want a nice pair that’s a little softer in color, sits mid or low rise, and actually feels like real denim

pls tell me i’m not the only one struggling with this 🥲 and if you’ve found a good pair, where??

valid ba na masaktan ako sa ganitong “jokes” ng boyfriend ko?

We’re both 26. Madalas niya akong sabihan na dapat ako lagi ang nagreremind sa kanya ng mga gagawin niya. Tapos minsan sasabihin pa niya na kasalanan ko raw kapag may nakalimutan siya kasi hindi ko siya naremind. Kapag kino-call out ko, sasabihin niya “joke lang” or most of the time he doesn’t even say that.

I’ve told him multiple times na ayoko ng ganung comments because it makes me feel like I’m acting as his mom, which I’m not.

Last night, nagsset ako ng alarms ko and tinanong niya bakit hindi ko pa raw agahan in case hindi siya magising. I said hindi ko responsibility ‘yon. (For context: I already wake up early to prepare his baon and bag before he leaves for work.)

Sinabi niya na kasalanan ko raw kaya hindi siya nagising early at muntik na nalate last time. Doon na ako nagalit and said it’s not my responsibility—responsibilidad niya ‘yon.

Then he said “joke lang” ulit. I told him nasaktan ako and he didn’t even apologize. Instead, minura niya ako—tinawag niya akong “fucking dumb bitch.” After that, sinabi pa niya na rude daw ako and ako pa ang dapat mag-sorry.

I told him I was hurt and that he should be the one to apologize. Later, after a nap, in-approach niya ako and asked again kung magso-sorry daw ba ako. I asked him back kung siya ba magsosorry for what he said. Hindi na siya sumagot and natulog ulit.

Is it just me, or is this not okay?

is it okay to get hurt about jokes from bf that are not even funny?

valid ba na masaktan ako sa ganitong “jokes” ng boyfriend ko?

We’re both 26. Madalas niya akong sabihan na dapat ako lagi ang nagreremind sa kanya ng mga gagawin niya. Tapos minsan sasabihin pa niya na kasalanan ko raw kapag may nakalimutan siya kasi hindi ko siya naremind. Kapag kino-call out ko, sasabihin niya “joke lang” or most of the time he doesn’t even say that.

I’ve told him multiple times na ayoko ng ganung comments because it makes me feel like I’m acting as his mom, which I’m not.

Last night, nagsset ako ng alarms ko and tinanong niya bakit hindi ko pa raw agahan in case hindi siya magising. I said hindi ko responsibility ‘yon. (For context: I already wake up early to prepare his baon and bag before he leaves for work.)

Sinabi niya na kasalanan ko raw kaya hindi siya nagising early at muntik na nalate last time. Doon na ako nagalit and said it’s not my responsibility—responsibilidad niya ‘yon.

Then he said “joke lang” ulit. I told him nasaktan ako and he didn’t even apologize. Instead, minura niya ako—tinawag niya akong “fucking dumb bitch.” After that, sinabi pa niya na rude daw ako and ako pa ang dapat mag-sorry.

I told him I was hurt and that he should be the one to apologize. Later, after a nap, in-approach niya ako and asked again kung magso-sorry daw ba ako. I asked him back kung siya ba magsosorry for what he said. Hindi na siya sumagot and natulog ulit.

Is it just me, or is this not okay?