u/Elegant-Transition30

Artık dayanamıyorum. Bizim şehirlerimizde neden hiç gerçek hobi alanları yok?

Arkadaşlarla kafeye oturup 101 oynamak, pub'a gidip bira içmek, AVM gezmek, piknik veya mangal yapmak gibi aktivitelerden hoşlanmıyorsanız hayat gerçekten dayanılmaz bir hal alıyor.

Kaçınızın evinden çıkıp 5-6 km içinde güvenle yürüyüş yapabileceği ya da bisiklet sürebileceği bir alan var? Kaçınızın evinin 8-10 km çevresinde en basitinden masa tenisi, tenis, padel veya badminton oynayabileceği; tırmanış duvarı, mini golf sahası bulabileceği ya da yeni nesil kutu ve kart oyunları oynayabileceği bir kafe var?

Bedavasını geçtim, parasıyla bile bu aktivitelere ulaşmak için neden minimum 15km (yaklaşık 1 saat) yol gitmek zorundayım ? Zaten oynayacağım 1 saatlik masa tenisi için 2 saatimi yolda geçirmek zorunda mıyım?

Hobi alanlarının bu kadar kısıtlı olması bence ülke olarak sosyal ilişki dinamiklerimizi de bozuyor. İnsanlar gerçekten kafa dengi, hayatta benzer şeylerden keyif aldığı kişilerle tanışamıyor. Tanıştığımız insanlar çoğunlukla sadece okul ve iş hayatında rastgele denk geldiğimiz kişilerden oluşuyor. Bu da hem kadın-erkek ilişkilerimizin hem de hemcinslerimizle kurduğumuz ilişkilerin daha sığ ve yüzeysel olmasına neden oluyor. Sonuç olarak daha mutsuz ve daha tatminsiz bir topluma dönüşüyoruz.

Biz ne zaman Avrupa'daki gibi bisiklete atlayıp 8-10 dakika içinde kadın-erkek karışık bir tenis kulübüne veya bir kutu oyunu, pokemon vs. oynabileceğimiz bir kafeye gidip, önüne bisikletimizi bağlayıp 1 saat eğlenip biraz sosyalleşip tekrar evimize dönebileceğiz ? Ya da gerçekten hiç bu standarda ulaşabilecek miyiz, gerçekten çok merak ediyorum.

Yaş 26, bilgisayar mühendisliği mezunu kpss'ye hazırlanan işsiz bir ev genciyim. Ailemin görece iyi sayılabilecek meslekleri var ama dedelerden 0 mal mülk kaldığı ve istanbul'da kira ödediğimiz için hayatı hep olabilecek en idareli şekilde yaşadık, yeri geldi gezme tozmadan, yeri geldi hobilerden kıstık. içimizde ukte kalmaması gereken şeyler ukte kala kala büyüdük.

Daha çocuk yaştan beri etüt-dershane-kurs kombosunda o sınav, bu sınav, şu sınav diye diye yarış atı gibi koşturduk. bir üniversiteye gireyim, finaller bitsin, projeyi yetiştireyim, stajı halledeyim derken çeyrek asırı yaşamayı unutarak bitirdik. ne adam akıllı gezebildik, ne hobilerimizi icra edebildik kimi zaman vakit olmadı kimi zaman nakit olmadı, ne düzgün bir ilişkimiz oldu. ve işin kötüsü bu daha böyle devam edecek gibi ama artık dayanacak gücüm kalmadı.

Belki hiç avrupa'daki yaşıtlarımızı, oradaki yaşamı görmesek burada mutlu mesut yaşardık. ama insan gördüğüne özeniyor işte. mesele öyle yatlar katlar vs. değil. en azından insani çalışma şartlarımız olsaydı, ekstra mesai ücreti almadan overtime yapmasaydık, günde 2-3 saatimiz trafiğe gitmeseydi, yılda 25-30 gün yıllık iznimiz olsaydı, bir kaç teknolojik alet veya bir araba almak bu kadar mesele olmasaydı, kadın-erkek ilişkileri daha rahat olsaydı, iki ülke görecez diye vize almak için 40 takla atmasaydık.

Çevrem de benim gibi mühendis, doktor, öğretmen, asker çocuğu vs. Görece tr standartlarında orta sınıf sayılırız. en son ne zaman bir arkadaşımla hobilerimiz hakkında konuştuk hatırlamıyorum. uzun zamandır kimseden şöyle şeyler duymadım; "tenis oynamaya başladım muhakkak sen de dene", "eve bir uçak simülasyonu kurdum müthiş bir şey", "geçen arkadaşlarla trenle avrupa'yı gezdik bir dahakine sen de gel".

Varsa yoksa iş-güç, ekonomi, siyaset, bir yerden para gelirse yapılmak istenen hobiler ama hep hayal düzeyinde(çok ortalama hobiler aslında). ve artık bu döngüden çok bunaldım. biz ne zaman en azından avrupalı yaşıtlarımızın %60-70'i kadar yaşayabilmeye başlayacağız, artık dayanamıyorum...