u/Euphoric-Classic760

Birisi bize derdini anlatırken hemen çözüm üretmeye çalışmak, genellikle karşı tarafı o sıkıntıdan bir an önce kurtarma isteğimizden kaynaklanır. Sevdiğimiz birini zor bir durumda gördüğümüzde koruyucu reflekslerimiz devreye girer ve durumu hızla netleştirip onun üzerindeki yükü hafifletmeye odaklanırız.

Oysa karşı tarafın o an ihtiyaç duyduğu şey yol gösteren bir rehber değil, yaşadığı duyguyu rahatça paylaşabileceği güvenli bir alandır. Bazen niyetimiz ne kadar iyi olursa olsun alelacele bir yol haritası sunmak, karşı tarafta "Duygum yüzeysel karşılanıyor" veya "Yeterince anlaşılmıyorum" hissi yaratabilir.

Burada önemli olan hemen müdahale etme isteğimizi biraz dizginleyebilmektir. Zaten yapıcı öneriler ve mantıklı adımlar ancak karşı taraf gerçekten anlaşıldığını ve yalnız olmadığını hissettikten sonra bir değer kazanır**.**

İnternette sürekli ilişkilerde manipülasyon taktikleri (lovebombing, ghosting gibi) ve duygusal oyunlar oynama gibi muhabbetleri dönüyor. Ama bana bu durum baştan sona saçma geliyor. Birini stratejilerle veya oyunlarla kendine bağladığında, o insanın seni gerçekten sevdiğini nasıl düşünebilirsin ki?

Bana göre böyle bir durumda karşı taraf manipülatörün karakterine veya ruhuna değil, yarattığı belirsizliğe ve duygusal dalgalanmalara bağımlı hale geliyor. Yani ortada sağlıklı bir sevgi veya adanmışlık değil, tamamen kaygı üzerine kurulu sağlıksız bir bağ oluşuyor.

Ayrıca, bu durumun manipüle eden kişinin özgüvensizliğinden kaynaklandığını düşünüyorum. Kendi doğal haliyle sevilmeyeceğine inandığı için oyunların arkasına saklanıyor. Ama bu sefer de içten içe "O beni değil, oynadığım oyunu seviyor." şüphesiyle yaşamak zorunda kalıyor. Bu yüzden manipüle eden taraf bile asla gerçekten güvende veya sevilmiş hissedemiyor.

Karşı tarafın psikolojisine oynamadığın, en yalın halinle kabul görmediğin bir ilişkide "sevilmekten" bahsetmek bana çok sahte geliyor. Siz ne düşünüyorsunuz, manipülasyonla yürüyen bir ilişkide gerçekten mutlu olmak mümkün mü?

Merhaba, ben 19 yaşında bir erkeğim. Bu yazıyı uzun süredir zihnimi ve duygusal dünyamı meşgul eden bir durumu paylaşmak, hem uzmanların görüşlerinden hem de bilgili insanların tavsiyelerinden faydalanmak amacıyla yazıyorum.

Yaklaşık 8-9 yaşındayken arkadaşlarımla oyun oynarken su içmek için girdiğim bir camide yetişkin bir erkek tarafından (sanırım cami görevlisiydi) cinsel tacize uğradım. O yaştayken tam olarak ne olduğunu kavrayamasam da hissettiğim çaresizlik ve kendimden iğrenme duygusu yaşım büyüdükçe hayatımda beni etkileyen bir durum haline geldi. Şu an 19 yaşındayım ve bu olayın üzerimdeki izleriyle yüzleşmeye çalışıyorum. Olayda benim suçum ve kontrolüm olmadığını bildiğim halde kendimden, daha doğrusu erkekliğimden eksiklik hissediyorum.

Ne aileme ne de herhangi birisine anlatamadım. Anlatırsam onların gözünde ne gibi bir durumda olacağımı bilmiyorum. O an sürekli kafamın içinde dönüp duruyor.

Merhaba, ben 19 yaşında bir erkeğim. Bu yazıyı uzun süredir zihnimi ve duygusal dünyamı meşgul eden bir durumu paylaşmak, hem uzmanların görüşlerinden hem de bilgili insanların tavsiyelerinden faydalanmak amacıyla yazıyorum.

Yaklaşık 8-9 yaşındayken arkadaşlarımla oyun oynarken su içmek için girdiğim bir camide yetişkin bir erkek tarafından (sanırım cami görevlisiydi) cinsel tacize uğradım. O yaştayken tam olarak ne olduğunu kavrayamasam da hissettiğim çaresizlik ve kendimden iğrenme duygusu yaşım büyüdükçe hayatımda beni etkileyen bir durum haline geldi. Şu an 19 yaşındayım ve bu olayın üzerimdeki izleriyle yüzleşmeye çalışıyorum. Olayda benim suçum ve kontrolüm olmadığını bildiğim halde kendimden, daha doğrusu erkekliğimden eksiklik hissediyorum.

Ne aileme ne de herhangi birisine anlatamadım. Anlatırsam onların gözünde ne gibi bir durumda olacağımı bilmiyorum. O an sürekli kafamın içinde dönüp duruyor.

Merhabalar universitedeyim ve bi cocukla tanıstık akdudeyiz ikimizde.

İlk tanıstıgımızda sessiz sakin kendi halinde bi cocuktu saatlerce konusuyoduk whatsapptan falan 1-2kere de kafeye gittik ben biraz hoslanmıstım kendisinden ama cocukla yuz yuze gorusmeye baslayınca biraz egolu oldugunu farkettim. Asırı derecrde degil diye devam ettim. Beni defalarca evine davet etti daha tanısalı kısa bi süre olmasına ragmen. Her seferinde reddetmeme ragmen yine davet ediyor, sadece ps5te oyun oynarız sana yemek yaparım eglenceli olur falan diyor. Amacı ne bilmiyorum o yuzden cocugu yargılamakta istemiyorum. Elemanın amac ne sizce?