u/Familiar-Farmer1166

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik schaam me ontzettend voor wat ik heb gedaan, maar ik wil graag het hele verhaal vertellen omdat ik benieuwd ben of mensen denken dat ik dit nog kan herstellen.

Ik ben 24F en heb ongeveer 1,5 maand gedatet met Wouter (34M). In die anderhalve maand hebben we elkaar heel vaak gezien. We hebben twee volledige weekenden samen doorgebracht en zagen elkaar echt heel veel voor zo’n korte tijd.

We hebben allebei uitgesproken dat we elkaar heel erg leuk vinden. We hebben het zelfs al een paar keer over de toekomst gehad. Ik heb zijn moeder ontmoet en hij heeft mijn moeder ontmoet. We hebben ook meerdere keren tegen elkaar gezegd dat we nog nooit eerder zo’n connectie met iemand hadden gehad, op eigenlijk alle vlakken. Dat maakte het voor ons allebei juist zo bijzonder.

Het voelde dus niet als een paar losse dates. Het voelde alsof er echt iets bijzonders aan het ontstaan was. En nu heb ik misschien iets heel moois verpest door iets waar ik ontzettend veel spijt van heb.

Mijn situatie

Ik ben 11 maanden geleden uit elkaar gegaan met ex 2. We waren ongeveer twee jaar samen. We wonen alleen nog steeds samen omdat ons huurcontract nog loopt.
Voor mij voelt ex 2 inmiddels echt als een huisgenoot. We zijn al bijna een jaar uit elkaar, hebben allebei ons eigen leven, leven volledig langs elkaar heen en daten allebei andere mensen. Ik heb geen romantische gevoelens meer voor hem.

Alleen is onze woonsituatie behoorlijk ingewikkeld.

Ex 2 kan erg agressief zijn. Hij is vaker agressief tegen mij geweest, maar tot voor kort was dat nooit fysiek geworden. Hij is ook jaloers geworden sinds we allebei weer zijn gaan daten.

Voor ex 2 was ik zes jaar samen met ex 1. We hadden een relatie van toen ik 13 was tot mijn 19e. Dat was een ontzettend toxische relatie waarin fysiek, mentaal en seksueel geweld eigenlijk de norm was vanuit hem. Die relatie is al veel langer geleden afgelopen, maar ik merk dat het nog steeds invloed heeft op hoe ik reageer wanneer ik bang ben voor de reactie van een man. Ik ben heel bang geworden voor boosheid en agressie. Als ik denk dat iemand boos op mij kan worden of mij kan verlaten vanwege iets wat ik heb gedaan, kan ik enorm gaan vermijden en uitstellen.

En dat heeft helaas een grote rol gespeeld in wat er met Wouter is gebeurd.

Toen Wouter en ik elkaar nog maar net leerden kennen, waren we nog aan het chatten op een datingapp. We hadden elkaar toen nog niet eens gezien.
We hadden een date gepland bij hem thuis maar doordat hij nog in een verhuizing zat en een hoop nog niet af was kon dat niet door gaan. Hij stelde voor om dan bij mij thuis af te spreken. Ik zei dat dat niet kon omdat ik een huisgenoot had. Ik heb hem toen verteld dat mijn huisgenoot een random vriend was.

Dat was dus een leugen.

Op dat moment kende ik Wouter letterlijk nog niet. We hadden elkaar nog niet eens ontmoet en ik wist helemaal niet of het überhaupt verder dan 1 date zou gaan.
Ik wilde niet tegen iemand die ik nog nooit had gezien mijn hele ingewikkelde woonsituatie uitleggen. Het voelde niet goed om tegen iemand die ik nog nooit had ontmoet meteen mijn hele woonsituatie uit te leggen: dat mijn ex nog bij mij woont, dat we al bijna een jaar uit elkaar zijn en dat de situatie tussen ons ingewikkeld is. Ik dacht ook eerlijk gezegd dat het waarschijnlijk toch niets zou worden. Dit omdat mijn vorige dates erg teleurstellend geweest zijn.

Maar toen gebeurde juist het tegenovergestelde. We hadden meteen een enorme klik en het werd steeds serieuzer. En hoe serieuzer het werd, hoe moeilijker het voor mij werd om alsnog te vertellen dat mijn “huisgenoot” eigenlijk mijn ex was. Ik heb meerdere keren gedacht dat ik het moest vertellen. Ik wilde het ook echt, maar ik bleef het uitstellen.

Een groot onderdeel daarvan was dat Wouter heel duidelijk heeft gezegd dat liegen voor hem een enorme no-go is. Daardoor werd ik juist nog banger om het te vertellen. Ik wist dat dit voor hem een enorme dealbreaker kon zijn en inmiddels was ik echt heel veel om hem gaan geven en ik was bang dat ik hem meteen kwijt zou raken zodra hij de waarheid zou weten.
Ik weet dat dit geen excuus is. Ik had eerlijk moeten zijn en hem zelf moeten laten bepalen wat hij van mijn situatie vond. Maar ik wil wel eerlijk uitleggen waarom ik het niet durfde.

Ondertussen werd de situatie met ex 2 steeds moeilijker. Hij neemt zelf meiden mee naar huis en ik probeer daar eigenlijk rekening mee te houden. Zo zag ik bijvoorbeeld laatst via de camera die we voor de hond hebben dat er een meisje bij ons thuis was. Ik wilde eigenlijk rond 18:00 naar huis, maar omdat ik zag dat zij er was, ben ik bewust langer weggebleven totdat zij weg was.

Ex 2 heeft daarentegen aangegeven dat hij geen rekening met mij gaat houden als ik iemand mee naar huis neem. Hij is vrijwel altijd na 16:00 thuis en heeft letterlijk gezegd dat hij niet normaal zou reageren als ik iemand mee naar huis neem. Dat maakte het voor mij heel moeilijk om Wouter mee naar mijn huis te nemen. Ik wilde Wouter dus wel graag vertellen hoe de situatie echt zat, maar ik voelde me daar door mijn voorgeschiedenis ook niet veilig genoeg bij.

Na verloop van tijd begon ik me bij Wouter steeds veiliger te voelen. Daardoor had ik na afgelopen weekend bij hem te zijn geweest eindelijk het gevoel dat ik hem de waarheid kon vertellen. We hadden woensdag afgesproken om samen iets te gaan doen en ik had mezelf voorgenomen om het hem dan eindelijk te vertellen. Maar toen kwam wouter onverwachts bij mij thuis langs op maandag avond. Ex 2 was toen niet thuis maar ik wist dat hij wel op een gegeven moment thuis kon komen. Ik heb hem een rondleiding gegeven en we waren ongeveer 10 minuten binnen. We zaten op mijn kamer toen mijn ex thuis kwam. Mijn ex heeft Wouter niet eens gezien. Hij zag alleen de tas van Wouter staan. Mijn ex begon meteen te schreeuwen dat Wouter moest oprotten en zijn huis uit moest. Hij riep ook dat hij al mijn spullen op straat zou gooien.

Ik ben toen met Wouter en de hond naar buiten gegaan en toen heb ik hem alles verteld. Ik heb verteld dat mijn “huisgenoot” eigenlijk mijn ex was. Ik heb uitgelegd waarom ik het niet had verteld, dat ik het meerdere keren wilde vertellen en dat ik ontzettend bang was geweest om hem kwijt te raken.

Wouter zei toen dat het voor hem klaar was. En ik snap het. Hij heeft vanaf het begin gezegd dat liegen voor hem een enorme no-go is en ik heb tegen hem gelogen.

Ik probeer mezelf daar ook niet onderuit te praten. Maar tegelijkertijd zag hij die avond ook met eigen ogen hoe ingewikkeld mijn thuissituatie is.

En daarna werd het nog erger.

Ex 2 werd opnieuw erg agressief toen ik thuis kwam nadat wouter vertrokken was en heeft mij die avond bijna in elkaar geslagen. Het is uiteindelijk niet fysiek geëscaleerd omdat de buren op het raam begonnen te bonken, waardoor hij werd afgeschrikt.

Hij is vaker agressief geweest, maar dit was de eerste keer dat het zo dicht bij fysiek geweld kwam. Ik ben toen opgevangen door de buren en deze gaven aan dat ze zich al langer zorgen maakte om onze situatie. Achteraf besefte ik daardoor ook weer hoe groot mijn angst voor dit soort reacties eigenlijk is. En hoe bang ik al die tijd was geweest om Wouter de waarheid te vertellen. Door mijn relaties ben ik heel bang geworden voor de reactie van mannen wanneer ik iemand teleurstel of bang ben dat iemand boos op mij wordt.

Dat maakt mijn leugen niet goed. Ik weet dat. Maar ik denk wel dat het verklaart waarom ik het zo ontzettend moeilijk vond om de waarheid te vertellen.

Ik moet even toevoegen dat mijn ex na de gebeurtenissen van maandag uit het huis is verhuisd. Hij woont nu bij zijn oma. Hij moet alleen nog een aantal spullen ophalen, daarna zal hij zijn sleutel achterlaten en woon ik hier alleen.

Na die avond heb ik Wouter nog een paar berichten gestuurd. Ik heb hem verteld dat ik heel graag met hem wilde praten, dat ik hem wilde laten zien dat ik dit nooit zo bedoeld had en dat ik zijn vertrouwen wilde terugwinnen. Hij heeft mij daarna overal geblokkeerd. Ik kan hem nu alleen nog bellen, maar ik wil zijn grens ook respecteren en hem niet lastigvallen.
Ik heb nog spullen van mij bij hem liggen, dus op een gegeven moment zullen we sowieso contact moeten hebben. Vandaag zag ik dat hij mij weer heeft gedeblokkeerd op Facebook. Op alle andere social media ben ik nog steeds geblokkeerd.

En ik zit nu echt met een enorm schuldgevoel.

Ik weet dat ik fout heb gezeten. Ik weet dat ik hem vanaf het begin de waarheid had moeten vertellen. Ik snap ook dat het voor hem extra hard aankomt omdat hij juist zo duidelijk had gezegd dat liegen voor hem een no-go is. Ik weet dat ik iets heb gedaan waarvan ik wist dat het voor hem een enorme no-go was. Ik had eerlijk moeten zijn.

Maar ik vind het ook ontzettend verdrietig omdat dit tussen ons zo bijzonder voelde.

We hebben elkaar zo vaak gezien in 1,5 maand tijd. Twee weekenden samen doorgebracht. Elkaars moeders ontmoet. Over de toekomst gepraat. We hebben uitgesproken hoeveel we voor elkaar voelen en dat we nog nooit eerder zo’n connectie hadden gehad. Ik ben echt ontzettend gek op hem geworden. We waren echt aan het kijken waar dit naartoe kon gaan.

Ik wil hem niet lastigvallen of zijn grenzen negeren. Ik wil ook niet proberen mijn leugen goed te praten of hem te overtuigen dat mijn leugen “eigenlijk wel begrijpelijk” was. Ik weet dat ik fout zat.

Maar ik wil wel graag weten of er volgens jullie nog een mogelijkheid is om dit goed te maken.
Denken jullie dat er nog een kans is om dit goed te maken en zijn vertrouwen terug te winnen? Of moet ik accepteren dat ik dit heb verpest en hem loslaten?

En als er nog een kans is: wat zouden jullie dan doen?
Zouden jullie hem volledig met rust laten en wachten totdat hij zelf contact zoekt? Of zouden jullie op een bepaald moment nog één keer proberen met hem te praten?

En vooral: denken jullie dat hij deze leugen uiteindelijk kan zien in de context van mijn situatie, of is dit voor de meeste mensen gewoon een definitieve dealbreaker?

Ik ben op zoek naar eerlijke reacties. Ik wil liever horen dat ik hem moet loslaten dan mezelf valse hoop geven. Maar ik wil ook niet opgeven als er daadwerkelijk nog een mogelijkheid is om dit goed te maken.

Additional context / update:

I realize I left out some important context about my living situation with my ex.

We broke up about a month after signing the lease and moving in. The contract is for two years and we have tried to get out of it, but unfortunately that wasn’t possible.
In the beginning, we actually got along really well. We lived our own lives, barely saw each other because of our schedules, and even joked about each other dating other people. That’s why we agreed to stay in the house together, finding your own place in the Netherlands is extremely difficult.

The problems only really started when I began dating too. My ex became more distant, and when I told him I wanted to bring Wouter home, he became angry. He has always struggled with communicating his emotions and tends to bottle things up until he eventually explodes, which can result in aggression. This was also one of the reasons we broke up.

Last Monday was the final straw, and he has now moved to his grandmother. This had actually been the plan for a long time, but he kept putting it off. I’m going to change the locks with my landlord’s permission, and my best friend is staying with me for now.

I don’t really have anywhere else to go. My mom has terminal cancer and needs a quiet home with my dad, and my friends are mostly students living with their parents or in student housing, where there’s no space for me and my dog. So staying here was basically my only realistic option while waiting for my ex to eventually move out.

I also want to clarify that I have been in therapy for a long time. I’m not someone who has never tried to work through these things. I know that my past experiences have affected me, and I have actively tried to deal with that. I know my past relationships still affect how I respond to confrontation, especially when I fear someone becoming angry with me or leaving me. But therapy doesn’t automatically make every reaction disappear. Knowing intellectually that you are safe and actually feeling safe in a situation are two different things.
I have learned that I need to feel safe before I am capable of dealing with confrontation in a healthy way. When I feel threatened, especially by anger or the possibility of someone leaving me, my instinct can still be to avoid, delay or hide something rather than confront the situation directly.

I know none of this excuses lying to Wouter. I should have told him the truth and allowed him to decide for himself whether he was comfortable with my situation.
I just hope this explains some of your questions. I was genuinely afraid of confrontation, and unfortunately that fear made me make a decision that I deeply regret.

—————————————————————————————————————————

I honestly don’t really know where to start. I’m incredibly ashamed of what I did, but I would like to tell the whole story because I’m curious whether people think there is still a way for me to fix this.

I’m 24F and I’ve been dating Wouter (34M) for about 1.5 months. During that month and a half, we saw each other very often. We spent two weekends together and genuinely saw each other a lot for such a short period of time.
We both expressed that we really liked each other. We had even talked about the future a few times already. I met his mother and he met my mother. We also told each other several times that we had never experienced such a strong connection with someone before, in pretty much every aspect. That was exactly what made it so special to both of us.

So it didn’t feel like just a few casual dates. It felt like something genuinely special was developing between us. And now I may have ruined something really beautiful because of something I deeply regret.

My situation:

I broke up with ex 2 eleven months ago. We were together for about two years. We still live together because our rental contract is still running.
To me, ex 2 genuinely feels like a roommate now. We’ve been broken up for almost a year, we both have our own lives, we basically live completely separate lives, and we are both dating other people. I have no romantic feelings for him anymore.
However, our living situation is quite complicated.
Ex 2 can be very aggressive. He has been aggressive towards me several times before, although until recently it had never become physical. He has also become jealous since we both started dating again.

Before ex 2, I was with ex 1 for six years. We were together from when I was 13 until I was 19. It was an incredibly toxic relationship in which physical, emotional and sexual abuse were basically the norm from his side. That relationship ended a long time ago, but I’ve noticed that it still affects the way I react when I’m afraid of a man’s response. I’ve become very afraid of anger and aggression. When I think someone might get angry with me or leave me because of something I’ve done, I can become extremely avoidant and keep putting things off. And unfortunately, that played a major role in what happened with Wouter.

When Wouter and I had only just started talking, we were still chatting on a dating app. We hadn’t even met in person yet.
We had planned a date at his place, but because he was in the middle of moving and still had a lot of things to finish, that wasn’t possible. He suggested meeting at my place instead. I told him that wasn’t possible because I had a roommate. I told him that my roommate was just some random friend.

That was a lie.

At that point, I literally didn’t know Wouter yet. We hadn’t even met and I had no idea whether this would even go beyond one date. I didn’t want to explain my entire complicated living situation to someone I had never even met. It didn’t feel right to immediately tell a complete stranger that my ex still lived with me, that we had been broken up for almost a year, and that the situation between us was complicated.
I also honestly thought it probably wouldn’t lead to anything anyway, because my previous dates had been very disappointing.

But then the exact opposite happened. We immediately had an incredible connection and things became more and more serious. And the more serious it became, the harder it was for me to admit that my “roommate” was actually my ex. I thought about telling him several times. I genuinely wanted to, but I kept putting it off.
A big part of that was that Wouter had made it very clear that lying was a huge dealbreaker for him. That actually made me even more afraid to tell him. I knew this could be a massive dealbreaker for him, and by that point I had become really attached to him and was terrified that I would immediately lose him as soon as he knew the truth.
I know that isn’t an excuse. I should have been honest and allowed him to decide for himself how he felt about my situation. But I do want to honestly explain why I was so afraid to tell him.

Meanwhile, the situation with ex 2 became increasingly difficult. He brings other women home himself, and I try to take that into consideration. For example, I recently saw through the camera we have for the dog that there was a woman at our house. I had actually planned to go home around 6 PM, but when I saw that she was there, I deliberately stayed away longer until she had left.

Ex 2, on the other hand, has said that he is not going to take my feelings into consideration if I bring someone home. He is almost always home after 4 PM and has literally said that he would not react normally if I brought someone home. That made it very difficult for me to bring Wouter to my house.
I really did want to tell Wouter what the situation actually was, but because of my past experiences, I didn’t feel safe enough to do so.

Over time, I started feeling safer and safer with Wouter. After spending last weekend with him, I finally felt like I could tell him the truth. We had plans on Wednesday to go do something together, and I had decided that I would finally tell him then.

But then Wouter unexpectedly came to my house on Monday evening. Ex 2 wasn’t home at the time, but I knew he could come home at any moment. I gave Wouter a tour of the house and we were inside for about ten minutes. We were sitting in my bedroom when my ex came home.
My ex never even saw Wouter. He only saw Wouter’s bag.
My ex immediately started screaming that Wouter had to get the hell out and leave his house. He also yelled that he was going to throw all of my belongings out onto the street. I left with Wouter and the dog, and that was when I told him everything. I told him that my “roommate” was actually my ex. I explained why I hadn’t told him, that I had wanted to tell him several times, and that I had been incredibly afraid of losing him.
Wouter then told me that it was over. And I understand. From the beginning, he had said that lying was a huge dealbreaker for him, and I had lied to him.
I’m not trying to talk my way out of it either. But at the same time, he had also seen with his own eyes that evening how complicated my living situation is.

And then things got even worse.

Ex 2 became extremely aggressive again when I came home after Wouter had left and almost beat me up that evening. It ultimately didn’t become physical because the neighbours started banging on the window, which scared him off.
He has been aggressive before, but this was the first time it came so close to becoming physical. My neighbours took me in afterwards and told me that they had been worried about our situation for quite some time.

Looking back, I also realized again how deeply afraid I actually am of these kinds of reactions, and how afraid I had been all this time of telling Wouter the truth. Because of my past relationships, I’ve become very afraid of how men will react when I disappoint them or when I’m afraid they might get angry with me.
That doesn’t make my lie okay. I know that. But I do think it explains why telling the truth was so incredibly difficult for me.

I need to add that my ex has moved out after what happened Monday, he still has to move the big things (like his bed and closet). He is living with his grandmother now. When he moves the last things he will be leaving his key and I will be living here alone.

After that evening, I sent Wouter a few more messages. I told him that I really wanted to talk to him, that I wanted to show him that I had never intended for things to happen this way, and that I wanted to earn his trust back.
He then blocked me everywhere. At the moment, I can only call him, but I also want to respect his boundaries and not bother him.
I still have some belongings at his place, so at some point we will have to have contact anyway.
Today I noticed that he has unblocked me on Facebook. I’m still blocked on all the other social media platforms.

And I’m honestly struggling with an enormous amount of guilt right now.
I know I was wrong. I know I should have told him the truth from the beginning. I also understand that it probably hurts him even more because he had been so clear that lying was a huge dealbreaker for him. I know I did something that I knew was a major dealbreaker for him. I should have been honest.
But I’m also incredibly sad because what we had felt so special.

We saw each other so often during that 1.5 months. We spent two weekends together. We met each other’s mothers. We talked about the future. We told each other how much we cared about each other and that we had never experienced such a strong connection with someone before.
I have genuinely fallen very deeply for him. We were really starting to see where this could go.
I don’t want to bother him or ignore his boundaries. I also don’t want to try to justify my lie or convince him that my lie was “actually understandable.” I know I was wrong.

But I would really like to know whether, in your opinion, there is still a possibility of making things right.

Do you think there is still a chance of fixing this and earning his trust back? Or should I accept that I’ve ruined this and let him go?

And if there is still a chance: what would you do?
Would you leave him completely alone and wait for him to contact you? Or would you try to talk to him one more time at some point?

And most importantly: do you think he could eventually see this lie in the context of my situation, or is this simply a definitive dealbreaker for most people?

I’m looking for honest reactions. I would rather hear that I need to let him go than give myself false hope. But I also don’t want to give up if there is genuinely still a possibility of making things right.