u/Guilty_Twist9048

sıkıntıdan kitabı karıştırırken arasında bunu buldum ve yaşadıklarım hakkında biraz konuşmak istiyorum.

11 yaşında kapandım, çocukluğum kuran kurslarında ve imamhatip okullarında geçti. Ortaokulla lise 9. sınıfı imamhatipte okudum, akabinde pandemi girdi bitti derken sonrasında aileme orada okumak istemediğimi söyledim ve okuldan alındım. Açıktan bitirmek zorundaydım çünkü ya orda okursun ya da okuyamazsın dendi, içimde bir ukdedir hala lise hayatı.

7 yıl boyunca kapalı kaldım ilk başlarda çocuk olduğum için çok rahatsız etmiyordu kendi kararım sanıyordum ama büyümeye başladıkça bir zorunluluk olduğunu fark ettim istesem de istemesem de kapatacaklardı beni, sadece daha erken davranmıştım. Yanlış hatırlamıyorsam 7. Sınıfın sonuna doğru başlamıştı rahatsızlık hissi, bir şeylerin yanlış gittiğini fark etmiştim fakat tam olarak anlayamıyordum. Onların bana aldığı o uzun, bol, çirkin kıyafetleri yaz sıcağında bile giymek zorunda olmak, sürekli kuran oku namaz kıl dua et söylemleri, her cümlelerinde allah kelimesinin geçmesi, sokakta veya televizyonda açık giyinmiş bir kız gördüklerinde ona insan muamelesi yapmamaları, önce ailene sonra kocana hizmet edeceksin bizim dinimizde böyle tarzı konuşulması, en ufak sorgu cümlemde susturulmam beni düşünmeye itti. Babam tişörtle bahçeye çıktığım için beni dövdü, annem saçım açık balkona çıktığım için beni içeri soktu. Hatta 18 yaşındayken beni 30 yaşındaki adamla evlendirmekle tehdit etti. 2 sene öncesine kadar bahçeye bile çıkarktmıyorlardı, şimdi de pek özgür sayılmam da neyse sonrası malum, artık inanmıyordum.

Birkaç sene öncesinde yaşananlar bunlar. 16 yaşındayken anneme müslüman olmadığımı söylediğimde "sen kafayı mı yedin" türevi cümleler sıralayıp şok olmuştu "benim kızım delirdi onlardan biri oldu." demeye başladı birden. Tahmin edeceğiniz üzere kendisi aşırı yobaz ve cahildir, babam onun kadar değil ama onun da az kalır yanı yok ve hayatımı mahvettiler. 17 yaşında açıldım şu anda 21 yaşındayım hala daha istediğimi giyemiyorum ve üzerimde baskı kurmaya çalışıyorlar diyeceklerim bu kadar.

Kendimi bildim bileli yıkık dökük eski harabe evlerde yaşıyorum. 1 yıl önce taşındığımız binadan kentsel dönüşüm nedeniyle çıkmak zorunda kaldık ki zaten taşınma sebeplerimiz de hep buydu. Şu an oturduğumuz 2 katlı ev de genellikle suriyelilerin/romanların tercih edeceği türden bir ev. Çocukluğumdan beri babamın borçları var, büyük harcamalar yapmamamıza ve asgari ücretten fazla kazanmasına rağmen hiç bitmeyen borçlar. Yiyeceğin en ucuzunu aldık, kıyafetin en ucuzunu giydik, kiranın en ucuzunu bulup ödedik, yine de bitmiyor. Bir ev bir araba alırsın anlarım ama gerçekten yıllardır borç içinde yüzmemizi gerektirecek nasıl bir harcama yapıldı bilmiyorum. Çoğu akrabamın maddi durumu iyi olmasına rağmen bizim elimizde hiçbir şey yok.

Ailemden uzaklaşmamın sebeplerin biri de budur. Fakirler ve yine de beni bu dünyaya getirmeyi seçtiler. Hiçbir zaman da bundan pişman olmadılar. "suyun sıcak yemeğin yatacak yerin odan var daha ne istiyorsun" dediler. Hiç sosyal hayatım olmadı, küçük bir aktivite düzenlendiğinde bile "ben de geleceğim" diyemedim, LCW gibi diğerlerine nazaran daha ucuz olan markalardan kıyafet alamadım, Dışardan yemek söyleyemedim... Çünkü bunların hepsi bizim için lükstü. Ortaokul zamanlarımda babam bana bir tost parası bile vermezdi, şanslıysam anca haftada 1. Şu anda da 50 tlyi bile çok görüyor bana halbuki 50 tl veremeyecek kadar kötü durumda değiliz. Geçenlerde yeni TV aldı hatta sırf kendi istediği için. Yaşım küçük değil, şımarık da büyümedim ve doğal olarak kişisel ihtiyaçlarım oluyor fakat onları bile zar zor alıyor. Anneme gelince bir şey istediğim zaman "borç var alamayız" diyor ama kendisi bebek istiyor. Elinden gelse 10 tane çocuk yaparmış. Nasıl bakmayı düşünüyor acaba?

Benim kinim öfkem asıl bunlarla değil geleceğimi düşündükçe katlanıyor. Onlar yüzünden 2 kuruş için hayatım boyunca çalışmak zorundayım. O yorgunluğu, sabahtan akşama kadar köle gibi çalıştırılmayı, mobbingleri, tacizleri, alacağım paranın değersizliğini düşününce öyle bunalıyorum ki anlatamam. Son zamanlarda sadece ücretsiz evim yemeğim var diye burda kalıyordum ve artık katlanamıyorum. Daha anlatmadığım çok şey var. Bir noktada iş hayatına atılmak gerekiyor daha fazla hayattan kaçamam. Ben bu aileden fiziksel olarak yakında kurtuluyorum ama onlara olan nefretim asla bitmeyecek.