u/Initial-Ferret-4082

Hi

Mijn expartner ontneemt op het moment het contact met mijn kind. Ik zal de situatie in bullet points omschrijven.

\> we zijn uit elkaar, wonen nog in dezelfde woning

\> enkel samenwonend

\> beide gezag

\> ik zoek een nieuwe plek, deze heb ik niet zo gauw gevonden. Het vinden van een nieuwe plek en grote veranderingen geven mij bizar veel stress. Mijn partner weet dit

\> gister liep de angst bij mij erg hoog op nadat zei dood leuk vertelde wat voor nieuwe huizen ze zelf kan kopen.

\> ik gaf dit aan maar ik kreeg een kil antwoord

\> ik voelde me niet gehoord en vertelde geen uitweg te zien hoe en waar ik straks woon (paniek).

\> in relatie therapie hebben we communicatie afspraken gemaakt. Zodra ik paniek voel over dit onderwerp bel ik andere hulplijnen. Heb ik constant gedaan. Toen zij dood leuk liet zien waar ze allemaal kan wonen en kopen voelde ik me haast gepest.

\> ik raakte in verdriet en paniek. Ik gaf aan dat ik de situatie onwijs moeilijk vindt en gewoon geen uitweg meer zie vooral op dit moment. Uit elkaar, weer een nieuwe woonplek. Dit werd gezien als suicide en de politie werd gebeld.

\> ex heeft kind meegenomen naar vermoedelijk haar ouders

\> ik zou contact opnemen met mijn behandelaar. Zij geven aan dat ik geen gevaar ben en voor mezelf kan zorgen en voor ons kind en deze veilig is bij mij. Dat ik het niet meer weet en zie zitten is een pure wanhoop reactie, ik zou nooit mezelf wat aan doen. De zorg en de dag kom ik namelijk door voor mezelf en mn kind.

\> ex voelt zich onveilig. Ze geeft geen duidelijkheid wanneer ik ons kind mag ophalen. Ze bepaalt nu zelf hoe het co ouderschap verloopt.

Ik weet niet wanneer ik hem zie, terwijl we een afspraak hebben gemaakt over dat we communiceren met: wie wat waar wanneer als 1 van ons met ons kind is.

Mag mijn ex dit doet? Ik mocht ons kind ook niet komen ophalen. Wat kan ik nu doen? Ik wil geen confrontaties gaan opzoeken.

Hi

Mijn expartner ontneemt op het moment het contact met mijn kind. Ik zal de situatie in bullet points omschrijven.

> we zijn uit elkaar, wonen nog in dezelfde woning

> enkel samenwonend

> beide gezag

> ik zoek een nieuwe plek, deze heb ik niet zo gauw gevonden. Het vinden van een nieuwe plek en grote veranderingen geven mij bizar veel stress. Mijn partner weet dit

> gister liep de angst bij mij erg hoog op nadat zei dood leuk vertelde wat voor nieuwe huizen ze zelf kan kopen.

> ik gaf dit aan maar ik kreeg een kil antwoord

> ik voelde me niet gehoord en vertelde geen uitweg te zien hoe en waar ik straks woon (paniek).

> in relatie therapie hebben we communicatie afspraken gemaakt. Zodra ik paniek voel over dit onderwerp bel ik andere hulplijnen. Heb ik constant gedaan. Toen zij dood leuk liet zien waar ze allemaal kan wonen en kopen voelde ik me haast gepest.

> ik raakte in verdriet en paniek. Ik gaf aan dat ik de situatie onwijs moeilijk vindt en gewoon geen uitweg meer zie vooral op dit moment. Uit elkaar, weer een nieuwe woonplek. Dit werd gezien als suicide en de politie werd gebeld.

> ex heeft kind meegenomen naar vermoedelijk haar ouders

> ik zou contact opnemen met mijn behandelaar. Zij geven aan dat ik geen gevaar ben en voor mezelf kan zorgen en voor ons kind en deze veilig is bij mij. Dat ik het niet meer weet en zie zitten is een pure wanhoop reactie, ik zou nooit mezelf wat aan doen. De zorg en de dag kom ik namelijk door voor mezelf en mn kind.

> ex voelt zich onveilig. Ze geeft geen duidelijkheid wanneer ik ons kind mag ophalen. Ze bepaalt nu zelf hoe het co ouderschap verloopt.

Ik weet niet wanneer ik hem zie, terwijl we een afspraak hebben gemaakt over dat we communiceren met: wie wat waar wanneer als 1 van ons met ons kind is.

Mag mijn ex dit doet? Ik mocht ons kind ook niet komen ophalen. Wat kan ik nu doen? Ik wil geen confrontaties gaan opzoeken.

​

Wij zitten in een hele nare situatie. We komen er samen niet uit. Ik wil het even heel kort houden zonder te veel ruis. Mocht er aanvullende info nodig zijn, zal ik dat geven. Toch moet ik dit even kwijt.

Mijn partner (vrouw) heeft 1 maand geleden gezegd uit elkaar te willen. We wonen samen in haar koopwoning. Staat niet op mijn naam. Hebben een zoon van ruim 1 jaar. Ik ben me rot geschrokken van verdriet en de angst over de zorg voor ons kind en waar ik heen moet.

Voor ik in kwam wonen, had ik een koopwoning. Deze verkocht omdat ons kind kwam. We zouden bij haar wonen. Mjjn eis is altijd geweest om dit te registreren ivm de toekomst. Dit wilde ze ook. Helaas, is het nooit zo ver gekomen om haar mee te krijgen en dit te realiseren.

Helaas is mijn situatie erg veranderd: voor de geboorte van ons kind kwam ik in de ziektewet. Ik heb nu traumatherapie en een ziektewet. Mijn partner heeft een vast contract en eigen koophuis.

Mijn partner heeft het psychisch al ruim 2 jaar onwijs zwaar. Burn out, depressies, autisme. Zorgdragen voor ons kind gaat erg moeizaam. Ik neem hier een grote rol in.

Ik weet ook niet waar ik heen moet? Partner wordt steeds beangstigender dat ik gauw de woning moet verlaten. Ik geef aan niet te weten waar ik heen kan.

Want mij erg veel pijn doet, Ik durf ook niet weg omdat het zorgdragen voor ons kind vanuit haar kant erg zwaar is en ik daar de grote rol in draai. De aflopen jaar(en), heb ik een zekere rol als mantelzorg vervuld.

Zij geeft aan dat zodra ik weg ben, ze wel weer energie krijgt.

Haar dreigementen maken me bang. Ook heeft ze allerlei eigendommen van me verkocht (o.a meubels), zonder mijn goedkeuring maar deze verkreeg door aanhoudend te dringen. Ik voel me compleet uitgekleed en maak me zorgen om ons zoontje, haar gezondheid en mijn toekomst.

Ze heeft hele erge stemmingswisselingen. Vorige week heeft ze een hele kamer thuis ingericht voor me en haar kledingkast deels geleegd zodat ik meer plek heb (bv). Ik vermoed dat partner bipolair is.

Ze geeft vaak aan rust te willen en dat ik weg moet, bv een dag per week een nacht weg. T weekend weg. Zodra ik dit voorstel om te doen, wilt ze niet dat ik ga omdat ze het dat niet aan kan. Ze is erg overbelast en op haar werk gaat het moeizaam.

Ik merk dat ik.afdwaal...

Beide hebben we psychische hulp en relatietherapie.

Ik maak me vooral enorm zorgen over ons zoontje en de zorg voor hem. Waar moet ik heen? Ik weet het echt niet. Mn expartner zegt dat ik een stacaravan moet kopen om te wonen, ik keur dit af omdat het geen oplossing is om te wonen. Ze geeft dan aan dat ik bij haar kan ingeschreven staan. Daar wringt het bij mij:

Ze komt zo warrig over.

Ik voel me bedreigd en bang. Zij geeft aan zich niet veilig te voelen omdat ik nog steeds geen plan heb.

Aantal weken terug heb ik veilig thuis benaderd. En morgen doe ik dat weer.

Ik ben bang. Ik heb gewoon niks meer verder. Zodra ik mijn zorg uitspreek lacht ze gemeen dat dit mijn verantwoording is en dat ik.opstraat kom als ik niet mee werk. Voor haar is mee werken alleen instemmen met haar wens. Deze situatie heeft zon onwijs veel impact op mijn gezondheid.

Gelukkig kom ik de dag wel door, draag ik zorg aan ons kind en ondersteun ik mijn partner. Maar dat mijn partner telkens smeekt dat ik met ons kind weg ga. Op vakantie, van huis.... ik begrijp het niet. Maar alleen blijven met hem? Dat lukt haar niet voor een dag. Dan moet ik bijspringen. Dat zie je terug in haar huishouden, persoonlijke verzorging en hygiene voor zichzelf en ons kind. Etc.

Wat moet ik doen? Wat kan ik verwachten? :(