En son ne zaman sevdildiğimi hissettim hatırlamıyorum sadece tahminimce 6-7 yıl önce

Kimseyi çağırmadım. Başta çağıracak bir kişi vardı, onu sonradan çağırdım ama gelmedi. Tek başıma 2-3 saat kadar yürüdüm ve oturup manzara seyrettim. O kadar iyi geldi ki anlatamam. Size de tavsiye ederim; evde boş boş oturmaktansa dışarıda gezin.

Yani demek istediğim; bize Tanrı'nın sürekli olarak kusursuz bir varlık olduğu anlatıldı. Bu yüzden biz [bu kusursuz] Tanrı kavramına inanmadık. Ama Tanrı kusurlu olabilir, niçin olmasın? Klasik dinlerin [O'na] sürekli 'kusursuz' demesine takmış durumdayız.

Peki ya kusurlu bir yaratıcı varsa? Yaratıcının mutlaka kusursuz olması gerektiği zorunluluğunu kim, neden getirdi? Eğer gerçekten böyle kusurlu bir Tanrı varsa, insanlık olarak çok büyük bir çıkmaza düşeriz. Karşımızdaki güç bencil, kibirli, egoist ve acımasız bir Tanrı olamaz mı?

Eğer sevdiğiniz bir arkadaşınız yoksada boş verin yalnızlık o zaman daha iyi oluyor şu an sınıftaki ucubelerle mangala geldim ve bok gibi ortam var

Beni tanıyanlar bilir, yalnızlığa alışmak ve yalnızlığın toplum tarafından neden kötüleştirildiğine dair paylaşımlar yapmıştım. Ama şu an fark ediyorum ki yalnızlıktan kafayı yediğim o döneme geri dönüyorum. Sürekli kendimle sohbet ediyorum, kendime espri yapıp gülüyorum, gün boyu yaptıklarımı anlatıyorum. Hatta artık yaptıklarımı değil "yaptıklarımızı" konuşmaya başladım; beynimde başka bir bilinç daha varmış gibi hissediyorum. Eskiden yalnızlığın toplum yüzünden kötü göründüğünü yazmıştım ama sanırım gerçekten de kötü bir tarafı var. Yine de iyi yanları da yok değil; karşındakini rahatsız etme korkusu veya sohbete bağlanamama kaygısı olmadan aralıksız 3-4 saat konuşabiliyorum. Çok kafa siktim okuyanlara teşekkür ederim

Yalnızlık yüzünden kendimizi yıpratmamıza hiç gerek yok. Günün sonunda her insan, kalabalıklar içinde olsa bile aslında yalnızdır. Yıllarca "insan sosyal bir canlıdır" sloganıyla yaratılan algı, yalnız kalmayı seven ya da yalnız olan insanların kendilerini kötü hissetmesine neden oldu. Oysa bu büyük bir yanılgı.

Siz yalnız kaldığınızda ne yaparsınız? Vaktinizi dijital dünyada mı harcarsınız, kitaplara mı sığınırsınız, yoksa sadece düşünür müsünüz? Ben düşünmeyi seçiyorum. Bazen bu düşünceler beni dipsiz bir kuyuya çekiyor gibi hissettiriyor ama sürecin sonunda bu içsel yolculuk bana iyi geliyor. Kimi zaman ailemden biri odama girip beni o "düşünce uykusundan" uyandırana kadar saatlerce dalıp gidiyorum.

Peki, ne mi düşünüyorum?

İnanın ben de tam olarak bilmiyorum. Belki başlangıç noktam yalnızlık oluyor ama zihnim beni bambaşka kıyılara götürüyor. Bunun temel sebebi, dışarıda sohbet edecek birini aramak yerine kendi içimde kurduğum o güçlü diyalog. Ben kendimle sohbet ederim; bu tek taraflı bir mırıldanma değil, soruların ve cevapların olduğu karşılıklı bir alışveriştir.

Bu içsel iletişim, rastgele bir insanla konuşmaktan çok daha güvenli ve doyurucu. Çünkü dışarıdaki birine anlattıklarınız her zaman aranızda kalmaz, gün gelir sizi zor durumda bırakabilir. Ama kendi zihninizde kurduğunuz dünya, en güvenli sığınağınızdır.

Ben çıkamadım zamanla kendiliğinden bitti

Geçenlerde post atmıştım hatırlayan vardır kız sevmiştim ama maddi durumumdan ötürü konuşmaktan çekindiğimi anlatıyordum sonrasında ortak arkadaş aracılığı ile tanışmak istemiştim aracımız biraz mal olduğu için direkt gidip bu çocuk senden hoşlanmış demişti neyse konu bu değil konu kızın beni yanlış tanımış olduğunu düşünmem bu olayın üzerinden sanırım 3 hafta geçti ve hala düşünüyordum biraz öncede dedimki kız beni hatırlamıyordur bile ayrıca kız beni öyle tanısa ne olacak hadi gündelik olarak sık karşılaşmamız gereken yada karşılaştığımız biri olsa tamamda yani gerek yok kızla aynı yaşta bile değiliz sizede tavsiyem bu tür konuları fazla takmamanız

Ben kendimi sanırım ifade edemiyorum sizdede böyle oluyormu

Sikerim bak