Ano po kaya ito? Kagabi lang namin napansin. Akala namin natuluan lang pero nung nilinis namin napansin namin na para syang pantal sa balat makapal na matigas. Tapos ngayon ganyan nanaman parang may fluid na lumabas and tumigas nanaman sa balahibo nya. Insect bites lang kaya ito? Di naman siya nagrereact kapag hinahawakan namin kaya di naman masasabi na masakit. Katatapos lang ng 4th deworn niya and 1st dose nung Saturday.
​
Ang sakit palang dumating sa puntong ang tingin ng sarili mong pamilya sa'yo ay parang ATM lang. Simula nang mawala ang papa ko, ako na ang sumalo sa halos lahat ng responsibilidad. Hindi man kalakihan ang sahod ko, dahil ako lang ang nakapagtapos, parang naging obligasyon kong buhayin hindi lang si Mama kundi pati pamilya ng kapatid ko.
Buwan-buwan nagbibigay ako ng 10,000. Madalas may dagdag pang 500 o 1,000 kada linggo. Hindi ako makapag-ipon dahil laging may hinihingi. Yung allowance na binibigay ko kay Mama, ipinapahiram pa niya sa kapatid ko. Kapag naubos, ako na naman ang sasalo. Kapag wala akong maibigay, ako pa ang masama.
Umabot pa sa puntong pati share ko sa coop, ipinambayad sa utang ng kapatid ko. Wala man lang nagtanong kung okay ba sa akin. Pinaghirapan ko 'yon pero nawala na lang dahil sa desisyon ng ibang tao.
Nung nagkaroon ako ng partner, siya naman ang inuutangan nila. Isang beses lang siyang hindi nakapagpahiram dahil pinautang niya ako para sa tuition ko sa Master's. Pero ang ending, ako pa rin ang lumabas na nagbago. Ako pa rin ang walang utang na loob.
Dumating ako sa puntong hindi ko na talaga kaya. Kaya kinausap naming magkakapatid si Mama at ang isa kong kapatid. Hindi ako naghahanap ng kakampi. Gusto ko lang maintindihan nila na napapagod na rin ako. Pero imbes na pakinggan, ang nakuha ko ay mga irap, tingin na parang wala akong kwenta, at pagpaparamdam na nag-iinarte lang ako. Para bang wala silang nakita sa lahat ng taong ako ang sumasalo ng responsibilidad.
Kaya bumukod ako. Hindi dahil tinalikuran ko sila, kundi dahil kailangan ko ring mabuhay.
Pero kahit nakalipat na ako, hindi natapos doon. Doon na nagsimula ang masasakit na mensahe sa family GC. Pinapahiya ako sa harap ng lahat. Minumura ako sa private message. Tinatawag ako ng kung anu-ano. Para bang ang kasalanan ko lang ay nagsimula akong maglagay ng hangganan.
Sa kabila ng lahat, hindi ako tumigil tumulong. Hanggang ngayon nagbibigay pa rin kami ng kapatid kong kasama kong bumukod ng 8,000 kada buwan. Kapag kailangan ni Mama ng pamasahe, nagpapadala ako. Noong gusto niyang magpakabit ng WiFi, binigyan ko pa siya ng pang-install.
Pero nang sabihin kong hindi ko na kayang makihati sa buwanang bayad dahil may sarili na rin akong gastusin, ako na naman ang masama. Nagkataon ding humihiram ang kapatid ko pero wala na talaga akong maipahiram. Doon na naman nagsimula ang panunumbat. Kesyo pinabayaan na raw namin sila at wala raw kaming utang na loob.
Ang masakit pa, bawat padala ng jowa ni Mama para sa pamilya ng kapatid ko, ipinapakita niya sa family GC na parang ipinapamukha sa amin na mas marunong pang tumulong ang ibang tao kaysa sa sarili niyang mga anak. Paulit-ulit niyang sinasabi na dapat tumulong sa kapwa at sagipin ang nagugutom, na para bang wala rin kaming sariling obligasyon, mga bayarin, at pangarap.
Nakakapagod maging anak na kahit ibigay mo ang halos lahat, isang "hindi" lang ang bubura sa lahat ng naitulong mo. Hindi ako nagkulang. Napagod lang ako. At kung ang pagtatakda ng hangganan ang dahilan para tawagin akong masamang anak, siguro panahon na para tanggapin kong hindi ko kailanman mapapasaya ang mga taong ang tingin sa pagmamahal ay laging may katumbas na pera.