u/MrSuits_

Μερος πρωτο περι καρκινου εδω
Μερος δευτερο εδω

Στις 27 Μαιου, θα μπω για χειρουργειο στον Αγιο Σαββα. Το χειρουργειο, οπως το γραφει το myHealth ειναι, Λαπαροτομια και διανοιξη του οπισθοπεριτοναιου & ριζικη λεμφαδενεκτομη. Οπισθοπεριτοναικα λαπαροσκοπικα. Στα αγγλικα Robot-assisted Retroperitoneal Lymph Node Dissection ή R-RPLND

Υπαρχει 85% πιθανοτητα αυτο να ειναι ειτε Τερατωμα ή νεκρομενος ιστος ή 15% πιθανοτητα να εινα ενεργος καρκινος. αν ειναι ενεργος καρκινος υπαρχει πιθανοτητα να κανω παλι χημειοθεραπειες.

Ο γιατρος μου ειναι ενας εξαιρειτικος χειρουργος με τεραστιο βιογραφικο και θεωρω πως ολα θα πανε καλα.

Αλλα..

Ενω ανυπομονουσα να μπω οσο πιο γρηγορα να γινεται και να τελειωνω με αυτη την ιστορια, απο εχθες το απογευμα που το εμαθα, με εχει πιασει ενας φοβος και ενα αγχος. Οχι απαραιτητα για το αν γινει το χειροτερο για εμενα και απλα μεινω στο τραπεζι, αλλα τις επιπτωσεις αυτου. Εχω μια μικρη κορουλα 1.5 ετων και τη γυναικα μου που τις αγαπω πολυ αλλα δεν εχω καταφερει τιποτα ωστε να τους εξασφαλισω ενα ασφαλες, οσο μπορω, μελλον. Και αυτο με στεναχωρει οσο τιποτα αλλο. οποτε το σκεφτομαι βουρκωνω. Με θεωρω καπως αποτυχια σαν συζυγο και σαν μπαμπα για αυτα.

Περιμενω να τελειωνω οσο πιο γρηγορα γινεται με αυτο το πραγμα, και να κανω πραγματικοτητα τις σκεψεις που εχω περι αλλαγης εργασιας. Ειμαι μαγειρας τα τελευταια 14 χρονια περιπου αλλα οσο βλεπω οτ μελλον στη δουλεια μου, βλεπω ενα παιδι που να βλεπει το μπαμπα του μια ωρα τη μερα και μια γυναικα που θα βλεπει ελαχιστα τον αντρα της.

Και αν βγω απο αυτο το λουκι, δεν μπορω να το επιτρεψω αυτο. Μεγαλωσα με τον μπαμπα μου μακρια, χωρις να μπορει να μας βοηθησει και δεν θελω να τους το κανω αυτο. Εκανε οτι μπορουσε ο ανθρωπος, φυσικα με αγαπουσε πολυ, αλλα δεν εκανε και πολλα. Δε μπορουσε. Ολα τα βαρη ειχαν πεσει στη μητερα μου και τη γιαγια μου.

Τελος παντων. Αυτα. απλα θελω να τα πω καπου γιατι ολοι μου οι φιλοι ειναι μακρια και δε μπορω να τα κραταω μεσα μου.

Αν μου ερθει κατι αλλο, θα σας ξανα απασχολησω ❤️

Γεια σας. Ελπιζω να μην φαω δουλεμα.

Εδω και λιγους μηνες σκεφτομαι για αλλαγη καριερας. Ειμαι 33 ετων( τον ιουνιο θα γινω) και ειμαι μαγειρας απο τα 21 που εβγαλα τη σχολη. H αληθεια ειναι οτι ποτε δε μου αρεσε η δουλεια μου αλλα εμεινα σε αυτη καθως δεν εχω δωσει πανελληνιες και παντα νομιζα οτι ηθελα να ειμαι μαγειρας.

Να μη τα πολυλογω εφτασα σε μια ηλικια, εκανα οικογενεια και αρχισε να με ενοχλει το οτι δεν εχω τα απογευματα με το παιδι μου κ τη γυναικα μου, στις γιορτες ειμαι απων, να χανω τα παρτυ γενεθλιων κλπ κλπ κλπ. Το μονο πασχα που εκανα διακοπες με την κορη μου και τη γυναικα μου ηταν τωρα που εχω καρκινο( λογικα το ξεπερασα, αυριο παιρνω αποτελεσματα αξονικων αλλα τελος παντων. θα κανω αλλο ποστ για αυτο καθως πολλοι απο εσας με βοηθησατε)

Ενω παιρνω εναν οκ μισθο, περιπου 1600 ευρω, θελω να αλλαξω επαγγελμα για τους παραπανω λογους. Σκεφτομουν κυριως για κατι χειρονακτικο. Να ξεκινησω σε καποια οικοδομη ή ξυλουργος ή πλακας ή γενικα κατι σε αυτο το τομεα. Σαν βοηθος στην αρχη βεβαια.

Ποσο δυσκολο πιστευετε πως ειναι για εναν στην ηλικια μου να φτασει να παιρνει εναν τετοιο μισθο? και ποσα χρονια για να τον ξεπερασω? ποια ειναι τα υπερ και τα κατα? Σαν ανθρωπος τα χερια μου πιανουν αρκετα. οποτε πιστευω πως μπορω να μαθω γρηγορα την οποια τεχνη. Τι θα προτεινατε να κανω? Δεν εχω τελειωσει καποια σχολη περα της μαγειρικης.

Σας ευχαριστω για τον χρονο σας.