u/Nihlus89

TL;DR: Returning Outgoing Fixed customer applying to come back (was on 15p, off for a year, now applying for the 12p). Same property, same SMETS2 bi-directional meter as last time, but the kit itself has been upgraded. New inverter, new battery, fresh MCS cert with bumped capacity. Form filed, every supporting doc I have attached. Looking for anyone who's recently come back to Outgoing (kit refresh or not, both useful): how long did yours take?

Context:

• Was on Outgoing Fixed 15p until late 2025
• Off to a different supplier for a year
• Now back: import already on Go 12M Fixed, Outgoing Fixed 12p applied for and in flight
• Same property, same SMETS2 bi-directional meter as last time round on Outgoing
• New inverter, new battery, fresh MCS cert (capacity bump)
• Form filled in, every doc I have attached (MCS cert, inverter and battery details, the lot)

The "how do I join Octopus export" pages are squarely aimed at greenfield applicants (DNO 4-5 weeks, MCS docs, inside-leg measurement, etc.). My situation feels like it should be express-lane (returning customer, meter unchanged) but with a kit-refresh wrinkle that might be pushing it back into the brand-new-applicant queue.

Mainly trying to set expectations. If "couple of weeks" is realistic I'll wait it out quietly. If "couple of months plus" is the norm for returning customers (with or without a kit refresh), I'd rather know now and chase accordingly.

Anyone come back to Outgoing recently, kit refresh or otherwise? How did it play out for you?

Ζω εκτός Ελλάδας από το 2014.

Όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι στην Ελλάδα έχουμε χτίσει μια πολύ βολική αφήγηση για τη ζωή στις χώρες όπου μεταναστεύουμε πιο συχνά, δηλαδή ΗΒ και Σκωτία, Σουηδία, Ολλανδία, Γερμανία και γενικά τη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Η αφήγηση είναι περίπου πάντα η ίδια. Έξω τα σπίτια είναι ψεύτικα. Οι άνθρωποι είναι ψυχροί. Μπορεί να βγάζουν περισσότερα αλλά δεν τους μένει τίποτα. Εμείς με λιγότερα ζούμε καλύτερα. Και αν κάτι εκεί φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα, κάπως θα βρούμε έναν τρόπο να το υποβαθμίσουμε.

Εγώ πια δεν το πιστεύω αυτό.

Το πρώτο μεγάλο θέμα είναι η κατοικία. Στην Ελλάδα ακούς συνέχεια το «ναι αλλά έχει δικό του σπίτι». Μόνο που το «δικό του σπίτι» πολύ συχνά δεν σημαίνει αυτό που ακούγεται. Μπορεί να σημαίνει γονικό. Μπορεί να σημαίνει συγκατοίκηση με γονείς. Μπορεί να σημαίνει ένα οικογενειακό διαμέρισμα μικρό για οικογένεια, ασυντήρητο, ενεργειακά κακό ή σε κακή τοποθεσία. Συχνά σημαίνει δύο ή και τρία από αυτά μαζί. Δηλαδή δεν μιλάμε απαραίτητα για στεγαστική άνεση. Μιλάμε πολλές φορές για μια ιδιόκτητη μορφή στεγαστικής συμπίεσης που απλώς έχει κανονικοποιηθεί τόσο πολύ ώστε παρουσιάζεται σαν επιτυχία.

Και μετά γίνεται η μεγάλη κομπίνα της σύγκρισης. Αφαιρείς από τον έναν άνθρωπο το μεγαλύτερο έξοδο της ζωής του, δηλαδή τη στέγη, και μετά λες ότι συγκρίνεις τίμια επίπεδο ζωής. Αν κάποιος στην Ελλάδα μένει σε «δικό του» και εγώ στη Σκωτία ή κάποιος άλλος στην Ολλανδία ή στη Σουηδία πληρώνει κανονικά mortgage ή rent, δεν συγκρίνουμε το ίδιο πράγμα. Συγκρίνουμε έναν άνθρωπο που έχει τεράστια οικογενειακή επιδότηση με έναν άνθρωπο που πληρώνει το πραγματικό κόστος κατοικίας. Αν αύριο κάποιος μου χάριζε το στεγαστικό εδώ, δεν θα ήμουν απλώς λίγο πιο άνετος. Θα είχα πάνω από £1,500 τον μήνα να επενδύω. Αυτό αλλάζει εντελώς τη ζωή σου. Άρα το «στην Ελλάδα τα βγάζουμε καλύτερα» πολύ συχνά σημαίνει απλώς ότι η οικογένεια απορροφά ιδιωτικά ένα κόστος που αλλού φαίνεται ανοιχτά στον προϋπολογισμό. Και δεν είναι μόνο εντύπωση. Η Ελλάδα το 2024 είχε το υψηλότερο housing cost overburden στην ΕΕ, στο 28,9%. Το 19,0% δεν μπορούσε να κρατήσει το σπίτι του επαρκώς ζεστό και το 43% είχε ληξιπρόθεσμες οφειλές σχετικές με mortgage, rent ή utility bills. Επίσης οι νέοι στην Ελλάδα φεύγουν από το πατρικό κατά μέσο όρο στα 30,7, έναντι 26,2 στην ΕΕ.

Το δεύτερο θέμα είναι το εισόδημα. Με κουράζει το μόνιμο «ναι αλλά έξω μπορεί να βγάζουν περισσότερα, όμως στην πράξη δεν ζουν καλύτερα». Για μένα αυτό είναι ένας τρόπος να μη μιλήσουμε σοβαρά για πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα. Αν κοιτάξεις το διάμεσο διαθέσιμο εισόδημα σε PPS, δηλαδή το εισόδημα του τυπικού ανθρώπου προσαρμοσμένο για διαφορές τιμών, η Ελλάδα παραμένει χαμηλά σε ευρωπαϊκούς όρους. Δεν μιλάμε λοιπόν για κάποια κρυφά πλούσια χώρα που απλώς δεν έχει καλό marketing.

Το τρίτο είναι η υποτίμηση των ντόπιων. Ότι είναι δήθεν λιγότερο ικανοί, πολύ τυπικοί, ότι οι μετανάστες κάνουν όλη τη δύσκολη δουλειά, ότι χωρίς αυτούς οι κοινωνίες αυτές δεν θα λειτουργούσαν, ή ότι χώρες σαν τη Σουηδία, την Ολλανδία, τη Γερμανία ή το ΗΒ έχουν το επίπεδο ζωής που έχουν μόνο για λόγους ιστορικής τύχης. Εγώ αυτά τα βλέπω κυρίως σαν άμυνα. Σαν τρόπο να ζεις μέσα σε μια πιο λειτουργική κοινωνία χωρίς να παραδέχεσαι ότι αυτή η κοινωνία λειτουργεί καλύτερα και χωρίς εσένα.

Δεν λέω ότι αυτές οι χώρες είναι παράδεισος. Ούτε ότι η Ελλάδα δεν έχει πράγματα που λείπουν από εκεί, κυρίως στο κλίμα, στην αμεσότητα και σε ορισμένες πλευρές της καθημερινότητας. Λέω όμως ότι στην Ελλάδα μπερδεύουμε συνεχώς τρία πράγματα. Την οικειότητα, την οικογενειακή επιδότηση και την ποιότητα ζωής. Επειδή κάτι μας είναι γνώριμο, το θεωρούμε και καλύτερο. Επειδή η οικογένεια απορροφά τεράστιο κόστος, το θεωρούμε και απόδειξη ότι «η χώρα βγαίνει». Και επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με στενότητες, τις βαφτίζουμε και αρετές.

Για μένα το τίμιο συμπέρασμα είναι απλό. Η Ελλάδα δεν είναι κρυφά ανώτερη και παρεξηγημένη. Είναι μια φτωχότερη ανεπτυγμένη χώρα και μεγάλο μέρος της κουβέντας που κάνουμε για τη ζωή έξω είναι απλώς άμυνα απέναντι σε αυτή τη σύγκριση.