u/Ok-Yogurtcloset-3338

Problem/Goal: I have no goals, no direction, and I no longer know what I want in life. To be completely honest, wala na akongunderstimulationati, ang pinakakinatatakutan ko ay mamatay, pero ngayon parang ayos na lang kung hindi na magising. I feel like I already hit my peak during college and everything after has just felt like a downhill slide. I’ve lost my confidence, my passion for filmmaking, and my sense of identity. My main goal right now is to figure out how to find my direction, regain my passion, and navigate this brutal phase of adulting.

Context: I’m a 25-year-old guy, and I’ve been unemployed for about five months now. I moved back home to the province from Metro Manila with the plan to work as a VA because the city was just too expensive. In fairness, my life here is very comfortable. Pag gising ko may pagkain na, may kasambahay kami, at hindi ko kailangan isipin ang mga bills. Sarili ko lang naman talaga ang dapat kong suportahan dahil hindi ako ino-oblige ng mga magulang ko na mag-abot sa kanila.

However, the isolation is killing me. As an extrovert, nakakabaliw yung katahimikan dito sa probinsya. I don't have friends here, no weekend plans, no Grab or Foodpanda, and the nearest cinema is an hour away, so I can't even watch new local films. On top of that, the job market is incredibly tough right now with the rise of AI, and my professional experience isn't that strong yet. I constantly compare myself to my college version where I graduated with Latin honors because I thrived under structure and deadlines. Now, without those structures, I just feel like a dakilang tambay.

Previous Attempts: I am not just sitting around; I have been actively trying to fix my situation. I have been continuously applying to various VA agencies, and I am even considering options to work abroad just to find a breakthrough. This coming weekend, I am planning to completely pause my career anxiety and just ipasa-Diyos muna ang lahat. I will give myself two days of absolute silence to rest my mind and hopefully find some answers.

Hey guys, I just really need to vent out and ask for advice regarding the existential crisis I’m experiencing right now.

I’m a 25-year-old guy, currently unemployed, though I slightly help out with our family business. To be completely honest, wala na akong gana mabuhay. Bakit ganoon? Dati, ang pinakakinatatakutan ko ay mamatay. Pero ngayon, parang ayos na. Parang kompleto na yung kuwento at tamad na tamad na akong mabuhay.

Maglilimang buwan na akong walang trabaho. I moved back home to the province from Metro Manila with a promise to myself na mag-VA na lang, kasi mas strategic yon kesa magpakahirap ako sa city na isang kahig, isang tuka... yung tipong dumadaan lang talaga ang sahod.

In fairness, okay naman ang buhay ko rito sa probinsya. Pag gising ko may pagkain na, hindi ko kailangan mag-laundry kasi may kasambahay, at kahit magdamag akong naka-aircon, hindi ko kailangan isipin ang bayarin. To clarify, sarili ko lang naman talaga ang dapat kong suportahan kasi hindi naman ako ino-oblige ng mga magulang ko na mag-abot. Pero kahit ganito ka-comfortable ang setup, sobrang lungkot pa rin.

Wala akong mga kaibigan dito. Wala akong nilo-look forward na labas tuwing weekends. Hindi ako makapanood ng mga bagong local films kasi isang oras ang biyahe papuntang sinehan, at pag may kinicrave ako, walang Grab o Foodpanda. As an extrovert, sobrang hirap. Nakakabaliw yung katahimikan.

Pero ang pinakanagpapa-anxious sa akin ay yung wala akong trabaho. These past months, unti-unting nawala yung bilib ko sa sarili ko. Sobrang hirap makahanap ng work ngayon. Bukod sa pagsikat ng AI na nagpababa sa hiring ng VAs, hindi pa ganoon kalakas ang professional experience ko. Ano nga naman ang panama ko sa iba?

Nawala na rin yung passion ko sa gusto ko talagang career, ang paggawa at pagsulat ng pelikula. Tinatamad na ako. Pakiramdam ko, nung grumaduate ako, yun na yung finale episode ng buhay ko. Hindi na ako nag-peak ulit.

Napansin ko sa sarili ko, magaling ako pag alam ko kung hanggang kailan lang ang commitment, yung palaging may deadline katulad nung college. Hinusayan ko noon kasi alam kong apat na taon lang yon, kaya grumaduate naman ako with Latin honors. Pero nung nagsimula na ako magtrabaho, parang naiisip ko palagi: Hanggang kailan ko ba 'to gagawin?

Gusto kong gawin yung mga bagay na passionate ako, pero ngayon, hindi ko na alam kung ano yon. Nawalan na ako ng brand, ng pangalan, at ng pagkatao. It sucks, kasi araw-araw kong kinagagalitan ang sarili ko na ito na lang ako ngayon, walang-wala sa college version ko.

Nawala ang confidence ko. Pakiramdam ko nabobo na ako. Ang dami kong gustong gawin pero wala akong pera; naging dakilang tambay lang ako rito sa amin. Sinusubukan ko naman talaga, nag-aapply ako sa mga VA agencies, at pati pag-aabroad kinokonsider ko na rin. Pero sobrang gulo lang talaga ng buhay ko ngayon.

WALA AKONG GOAL. WALA AKONG DIRECTION SA BUHAY. HINDI KO NA ALAM ANONG GUSTO KO.

Kaya minsan, parang ayoko na lang magigen. Hindi kasi ito yung ini-imagine ko na future self. Mali ko rin siguro kasi ever since I was a kid, parang ramdam ko na I was born to be a star. Dahil siguro sa pagmamahal ko sa mga pelikula, na-adapt ko na yung ganitong mindset.

This weekend, I planned na ipasa-Diyos muna ang lahat. Pahinga ko muna ang isip ko tungkol sa career. Dalawang araw na katahimikan lang muna, baka sakaling mahanap ko yung sagot.

Pero kayo ba? Paano niyo ba nina-navigate ang adulting? Ano ba dapat ang goals? How do you find your passion again, and ultimately, how do you live?

I’m a 25-year-old guy, currently unemployed, though I slightly help out with our family business. To be completely honest, wala na akong gana mabuhay. Bakit ganoon? Dati, ang pinakakinatatakutan ko ay mamatay. Pero ngayon, parang ayos na. Parang kompleto na yung kuwento at tamad na tamad na akong mabuhay.

Maglilimang buwan na akong walang trabaho. I moved back home to the province from Metro Manila with a promise to myself na mag-VA na lang, kasi mas strategic yon kesa magpakahirap ako sa city na isang kahig, isang tuka... yung tipong dumadaan lang talaga ang sahod.

In fairness, okay naman ang buhay ko rito sa probinsya. Pag gising ko may pagkain na, hindi ko kailangan mag-laundry kasi may kasambahay, at kahit magdamag akong naka-aircon, hindi ko kailangan isipin ang bayarin. To clarify, sarili ko lang naman talaga ang dapat kong suportahan kasi hindi naman ako ino-oblige ng mga magulang ko na mag-abot. Pero kahit ganito ka-comfortable ang setup, sobrang lungkot pa rin.

Wala akong mga kaibigan dito. Wala akong nilo-look forward na labas tuwing weekends. Hindi ako makapanood ng mga bagong local films kasi isang oras ang biyahe papuntang sinehan, at pag may kinicrave ako, walang Grab o Foodpanda. As an extrovert, sobrang hirap. Nakakabaliw yung katahimikan.

Pero ang pinakanagpapa-anxious sa akin ay yung wala akong trabaho. These past months, unti-unting nawala yung bilib ko sa sarili ko. Sobrang hirap makahanap ng work ngayon. Bukod sa pagsikat ng AI na nagpababa sa hiring ng VAs, hindi pa ganoon kalakas ang professional experience ko. Ano nga naman ang panama ko sa iba?

Nawala na rin yung passion ko sa gusto ko talagang career, ang paggawa at pagsulat ng pelikula. Tinatamad na ako. Pakiramdam ko, nung grumaduate ako, yun na yung finale episode ng buhay ko. Hindi na ako nag-peak ulit.

Napansin ko sa sarili ko, magaling ako pag alam ko kung hanggang kailan lang ang commitment, yung palaging may deadline katulad nung college. Hinusayan ko noon kasi alam kong apat na taon lang yon, kaya grumaduate naman ako with Latin honors. Pero nung nagsimula na ako magtrabaho, parang naiisip ko palagi: Hanggang kailan ko ba 'to gagawin?

Gusto kong gawin yung mga bagay na passionate ako, pero ngayon, hindi ko na alam kung ano yon. Nawalan na ako ng brand, ng pangalan, at ng pagkatao. It sucks, kasi araw-araw kong kinagagalitan ang sarili ko na ito na lang ako ngayon, walang-wala sa college version ko.

Nawala ang confidence ko. Pakiramdam ko nabobo na ako. Ang dami kong gustong gawin pero wala akong pera; naging dakilang tambay lang ako rito sa amin. Sinusubukan ko naman talaga, nag-aapply ako sa mga VA agencies, at pati pag-aabroad kinokonsider ko na rin. Pero sobrang gulo lang talaga ng buhay ko ngayon.

WALA AKONG GOAL. WALA AKONG DIRECTION SA BUHAY. HINDI KO NA ALAM ANONG GUSTO KO.

Kaya minsan, parang ayoko na lang magigen. Hindi kasi ito yung ini-imagine ko na future self. Mali ko rin siguro kasi ever since I was a kid, parang ramdam ko na I was born to be a star. Dahil siguro sa pagmamahal ko sa mga pelikula, na-adapt ko na yung ganitong mindset.

This weekend, I planned na ipasa-Diyos muna ang lahat. Pahinga ko muna ang isip ko tungkol sa career. Dalawang araw na katahimikan lang muna, baka sakaling mahanap ko yung sagot.

Pero kayo ba? Paano niyo ba nina-navigate ang adulting? Ano ba dapat ang goals? How do you find your passion again, and ultimately, how do you live?

29398047

drop your screenshot lang!

mwa x