Wanneer is financiële zekerheid geen goede reden meer om te blijven?
Vanaf jonge leeftijd wilde ik al bij de politie werken. Dat is uiteindelijk ook gelukt en lange tijd voelde het echt als mijn droombaan.
Door de jaren heen heb ik door de complexiteit en zwaarte van het werk PTSS ontwikkeld. Dat komt niet door één gebeurtenis, maar door alles bij elkaar: verantwoordelijkheid, menselijk leed, heftige situaties en jarenlang doorgaan.
In mijn huidige werk krijg ik bovendien regelmatig te maken met overleden mensen, soms in zeer gruwelijke omstandigheden. Ik wist natuurlijk dat dit inhoudelijk onderdeel van het vak kon zijn. Daar ben ik nooit naïef in geweest, maar ik merk dat míjn kijk erop veranderd is.
Sinds ik een gezin heb, vraag ik mezelf steeds vaker af of ik dit nog wel wil. Ik wil niet thuiskomen met beelden in mijn hoofd van hoe gruwelijk iemand eruitzag die die dag is overleden. Ik wil niet dat dit soort dingen steeds zo'n groot onderdeel van mijn leven blijven uitmaken.
Daarnaast speelt mee dat ik het gevoel heb dat je jarenlang ontzettend veel geeft, maar dat er weinig naar jou als mens wordt omgekeken wanneer jij degene bent die vastloopt. Dat heeft mijn vertrouwen in de organisatie behoorlijk veranderd.
Tegelijkertijd vind ik afscheid nemen ontzettend moeilijk. Ik heb een goed salaris, veel zekerheid, een goed pensioen en goede secundaire arbeidsvoorwaarden. Ook is dit werk jarenlang een belangrijk onderdeel van mijn identiteit geweest.
Al langere tijd verlang ik naar iets totaal anders: voor mezelf beginnen in de bloemenbranche. Creatief werken, ondernemen en iets doen waar ik energie van krijg. Dat is geen impulsieve droom; ik heb eerder in die branche ondernomen en weet hoeveel voldoening ik daaruit haal.
Alleen betekent die keuze waarschijnlijk ook flink inleveren op inkomen en zekerheid.
Ik ben bang om die financiële zekerheid los te laten, maar misschien nog wel banger om over vijf of tien jaar terug te kijken en te denken: Ik wist toen eigenlijk al dat ik weg wilde, maar ik ben gebleven vanwege het geld.
Misschien is er een tussenweg, bijvoorbeeld minder werken en mijn onderneming geleidelijk opbouwen.
Daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen:
Hebben jullie ooit een goedbetaalde, stabiele carrière achtergelaten omdat het werk mentaal te veel van je vroeg?
Hoe wist je dat het echt tijd was om te gaan?
Heb je later spijt gehad van het verlies aan inkomen en zekerheid?
En misschien wel mijn belangrijkste vraag:
Wanneer is financiële zekerheid geen goede reden meer om te blijven?
TLDR:
Ik werk al jarenlang bij de politie en heb door de complexiteit en zwaarte van het werk PTSS ontwikkeld. In mijn huidige werk word ik bovendien regelmatig geconfronteerd met overlijden en zeer heftige situaties. Ik wist dat dit bij het vak hoorde, maar sinds ik een gezin heb, merk ik dat mijn kijk erop veranderd is. Ik wil niet langer zoveel gruwelijkheid mee naar huis nemen. Tegelijkertijd heb ik veel financiële zekerheid en goede arbeidsvoorwaarden. Al langere tijd wil ik voor mezelf beginnen in de bloemenbranche, maar daarvoor zal ik waarschijnlijk flink moeten inleveren. Wanneer weet je dat zekerheid niet meer opweegt tegen wat werk mentaal van je vraagt?