u/RandomSilentStranger

Over het algemeen ben ik benieuwd hoe mensen hier normaliter mee omgaan. Wettelijk gezien bestaat er een aanzegtermijn van uiterlijk één maand voor de einddatum van je contract.

Als jezelf al besloten hebt om te vertrekken, dan kan je natuurlijk op elk moment starten met zoeken, maar in het geval dat je hoopt op een verlenging of soms een vast contract, dan zit je vaak in een onzekere positie.

1. Je kan er naar vragen:
   • Ja: Mooi, je kan doorwerken.
   • Nee: Mooi, je kan starten met zoeken.
2. Maar in het geval van: dat je er niet naar hebt gevraagd of ze weten het nog niet?
   • A: Je besluit om het af te wachten. Als het een nee is, dan heb je met je WW-uitkering minimaal 3 maanden om te zoeken.
   • B: Je besluit om een aantal maanden van tevoren al te zoeken. In het beste geval heb je meteen een opvolgende baan. In het ergste geval heb je pas na ongeveer 5 á 6 maanden een nieuwe baan.
3. In het geval:
   • Wel verlengd: Je hebt tijd verspild aan zoeken, tenzij je een beter aanbod hebt ontvangen en daarvoor wil gaan.
   • Niet verlengd:
     • Bij 2A heb je minder tijd gehad wat minder gunstig is.
     • Bij 2B heb je goed geanticipeerd.

Gericht op optie 2, zou je voor A of B gaan of zou je een ander pad bewandelen?

Wat ik moeilijk vind is dat mijn werkomgeving verwachtingen stelt waar ik het antwoord meteen op moet weten. In dit geval weet ik dit vaak niet meteen zonder wat uitzoekwerk en dan neigen collega's al snel naar iemand anders te gaan die dat wel meteen weet. Hierdoor voel ik me vaak gepasseerd. In een breed kennisgebied kan je onmogelijk het antwoord op alles weten.

En soms zijn er ook situaties waar de bal bij mij is neergelegd, zonder dat ik alle informatie krijg die ik nodig heb om goed te kunnen helpen. Al vraag ik om informatie, ik merk dat mensen door de haast en stress niet echt willen meewerken en hier is het niet dat ze mij passeren, maar men legt wel een bepaalde kritieke verantwoordelijkheid/druk bij me neer voor een situatie waar ik niet volledig bij kan helpen. Er is niemand anders beschikbaar, dus dan krijg ik het op mijn bord.

Ik wil graag helpen en veel doen, maar het voelt lastig in zulke situaties. Tegelijkertijd voelt het als veel gezucht als ik het antwoord niet weet en ik heb ook geen zin om gezien te worden als iemand die niets kan. Lang niet iedereen binnen de organisatie is zo, maar de mensen die dit doen zijn er wel.

Ik heb geen slechte bedoelingen hier maar ik vraag me af hoe ik dit moet/kan managen, zodat ik mezelf mentaal meer rust kan geven? Ik ben vaker in mijn vrije tijd aan het piekeren en dat helpt niet.

Ik weet niet of dit mijn interpretatie is en ik heb ook niet het idee dat mensen dit bewust doen maar ik heb vaak de indruk dat mensen mij behandelen alsof ik niets kan en ik voel me daardoor niet serieus genomen en flink onderschat. Ook weet ik niet zo heel goed wat ik er nou mee aan moet. Aan één kant zou het mij niet moeten interesseren maar ik irriteer me er mateloos aan.

Hebben jullie dit ook ervaren en hoe zou je hiermee omgaan?

Voor mijn baan heb ik aan het begin middelen gekregen om mijn werkzaamheden uit te kunnen voeren, mijn voorganger had deze middelen al heel lang. Ook mijn collega heeft deze middelen.

Na een lange periode zijn deze middelen mij deels ontnomen, omdat mijn voorganger en mijn collega de uitzondering op de regel waren en dit niet in lijn met het algemene beleid was en dat is een objectieve grond.

Het beleid beschrijft dat afhankelijk van de afdeling de middelen wel, deels of niet worden toegekend. Mijn functie zit in een bijzonder positie waarbij ik werkzaamheden van andere afdelingen uitvoer in een afdeling waarbij dit eigenlijk niet oorspronkelijk bedoeld was.

Er was benoemd door de verantwoordelijke afdeling dat de middelen voor iedereen rechtgetrokken met het beleid zouden worden en dat er een oplossing voor mij gevonden zou worden. Echter is dit niet gebeurt en daar weten ze van.

Ook met mijn leidinggevende heb ik dit besproken en die durft er niets mee te doen, omdat die daar geen zeggenschap in heeft en bang is dat deze middelen ook voor mijn collega worden ontnomen.

Een factor wat meeweegt is dat mijn collega al veel langer bij het bedrijf werkt en daardoor bekend is binnen het bedrijf. In de werkzaamheden voeren we vrijwel bijna dezelfde taken uit waardoor we beide deze middelen nodig hebben.

Mijn probleem is:

• Ik voel me ongelijk behandeld (voelen wil nog niet zeggen dat het feitelijk een ongelijke behandeling is)
• Het (deels) ontnemen van mijn middelen maakt het uitvoeren van mijn werkzaamheden moeilijker waardoor ik omwegen moet maken voor hetzelfde resultaat
• Taken moet ik delegeren naar mijn collega
• De inhoud van mijn functie veranderd indirect hierdoor, omdat ik dan bepaalde taken niet meer kan uitvoeren
• Een zijstap, los van mijn middelen worden mijn taken deels beperkt/afgenomen door organisatorische besluiten van de andere afdelingen waarvoor ik de werkzaamheden uitvoer
• Uiteindelijk beperkt dit ook mijn groei en ontwikkeling binnen de organisatie

Ook al zou ik in mijn gelijke gesteld zijn, de arbeidsrelatie kan daar potentieel door worden beschadigd. De werksfeer verbetert hierdoor ook niet.

Uiteindelijk kan het tot een keuze leiden dat de samenwerking bij een tijdelijke arbeidsovereenkomst niet zal worden voortgezet.

De eindconclusie die ik dan trek is dat een andere baan zoeken en positief afscheid nemen nog een gewenster effect heeft met een beter eindresultaat dan alle moeite doen om het gevecht aan te gaan.

Zelf ben ik ook eerder een voorstander om naar oplossingen te zoeken.

Hoe bezien jullie deze situatie?

Het zit namelijk zo, ik ben voor functie A aangenomen. Na een eerste periode was mijn takenpakket wat rustiger geworden waardoor ik wat meer ruimte had om extra taken van een andere functie B te vervullen.

Eerst waren het wat taken en toen werd het vrijwel alle werkzaamheden die bij de functie horen. Ook zou het tijdelijk zijn.

Nu zijn we maanden verder en is mijn originele functie A weer flink drukker geworden en krijg ik het werk gewoon niet meer tijdig af door functie B.

Ook heb ik dit al aangekaart maar er is nog steeds een verwachting dat ik de taken van functie B afkrijg en ik kreeg maar te horen dat we het maar moeten aankijken.

Het team van functie B is al flink onderbezet en binnenkort gaat er een persoon weg waardoor het lijkt dat er op mij wordt gerekend. Als ik het meeste tijdig wil afkrijgen, dan moet ik wel structureel overwerken. Ik word ook niet gecompenseerd voor functie B.

Soms overwerken kan ik best me wel veroorloven, maar ik wil niet in een burnout belanden en ik bewaak daarom mijn grenzen tot mijn contracturen zoveel mogelijk met als resultaat dat ik niet alles afkrijg.

En dit zal natuurlijk wel impact hebben op mijn prestatie en beoordeling. Het enige wat ik doe is mijn best blijven en kijken wat er wel mogelijk is.

Zijn er hier mensen die ook zoiets hebben meegemaakt? Wat heb je toen wel en niet gedaan? En hoe was het afgelopen?

Hypothetisch gezien, stel dat de erfenis onderling is afgehandeld. Geen notaris. Geen testament. Geen boedelbeschrijving. Men ging er vanuit dat de verdeling eerlijk is verlopen. Achteraf blijkt dit niet zo te zijn en er zijn duizenden euro's achtergehouden. Hoe gelijk je ook in je recht staat, heeft het zin om dit aan te vechten en waarom?

Ik ervaar dat nu. In het begin heb ik iemand overgenomen en ook grotendeels de taken en tot een tijdje terug heb ik daar geen problemen aan ondervonden.

En nu opeens worden taken van mij afgenomen, ik mag bepaalde werkzaamheden niet meer oppakken. Afspraken die eerst zijn gemaakt worden nu anders beweerd.

Ik doe nu helemaal geen relevante werkervaring op en de leerdoelen en groeipad die ik heb opgesteld zijn nu ook onhaalbaar.

Het verdient niet slecht en de voorwaarden zijn niet verkeerd, maar op het lange termijn kom ik geen meter vooruit.

Succes met het solliciteren naar een nieuwe baan met welke relevante werkervaring???

Het lijkt ook erop alsof mijn werkgever het allemaal niet interesseert en totaal niet het beste lijkt voor te hebben met mijn belangen. Werkgever lijkt ook helemaal niet door te hebben wat ik doe en kan, maar wel telkens nieuwe taken toekennen die niets met mijn functie te maken hebben.

Zou het teken zijn van opzettelijk wegpesten?

De oplossing is simpel: Je kan het bespreken, maar als de situatie niet verbeterd, dan kan je ook altijd een andere baan zoeken.

Hoe zouden jullie hiermee omgaan?