u/SGC_TechKItty

I have a principle with myself that I will try and make workplaces/places I go more friendly for other people with disabilities. We all know how exhausting it gets to constantly advocate for yourself, the least I can do is advocate for others.

My ideas:

• Dyslexia font option, and writing my documents with one normal and one with the dyslexia font
• Creating mods for games that add dyslexia font or help with colorblindness
• Mods or edits in movies/shows/games that cut out or dim the flashing lights (a warning is one thing, but it also makes the thing inacessible as I understand it?)
• Advocating for extra lifts/ramps on train stations/places where I don't see any (when the elevator is out of order, I'm screwed)
• Mods for games that make you able to play them entirely with one hand (mouse or keyboard)?
• In team games where there are colors, I ask if anyone is colorblind beforehand (some people wouldn't speak up when they couldn't see the dots on the HUD because I'd chosen a color they couldn't see well)

Alternatively, what would help if others did for you?

Ik heb een tijdelijk huurcontract bij een sociale huurwoning.

In dit contract staat volgens hun een clause waarin staat dat begeleiding betrokken moet blijven in overleg met de vereniging.

Nu heb ik zelf een hele slechte ervaring met begeleiding tot op het punt van trauma. Ik heb hierdoor ook de begeleiding beëindigd. Nu staat in mijn contract dat ik dit niet zomaar eenzijdig kan beëindigen en hebben ze dit tegen mij gezegd.

Het idee alleen al om nieuwe begeleiding in te schakelen zorgt ervoor dat ik in de stress schiet. Ik ben verder gewoon stabiel en voor zover ik weet zijn er geen problemen. Mijn buren klagen niet over mij en ik heb goed contact met ze. Verder is er niks stuk aan de woning of dergelijke.

De contactpersoon van de sociale huur had ''problemen'' bedacht, waarbij als ik doorvroeg wat er nou echt aan de hand was en wat ik specifiek fout had gedaan volgens het contract, deze zich ineens terugtrokken. Ook staat er in mijn huurcontract dat ik werk naar ''zelfredzaamheid'' - ik ben al maandenlang zonder deze begeleiding en het gaat prima.

Ik vraag me af tot hoever de huurbaas begeleiding op mij kan doorzetten? Hoeveel macht hebben zij hierover? Licht het bij hun om dit soort dingen aan te geven of moet ik zelf in actie komen? Ze vertellen me heel vaak dat ze me eruit gaan zetten als ik niks doe, maar zit daar echt een basis achter?

Ook heb ik een gesprek/huisbezoek per het contract. Ik vroeg me af of ik dit mag opnemen omdat ik heel slecht ben in onthouden wat er is gezegd en ten tweede ook voor aansprakelijkheid vanaf hun kant. Moet ik ze hiervan ook informeren?

Hi everyone!

Recently I have discovered that I might be a trans guy, and started identifying that way.

I still have a lot of close ties and familiarity in womanhood and every time I tried to ''let go of it'', I found that I couldn't, as if a part of me genuinely is fighting because she wants to be a woman. Especially because I've never been ''free'' enough to actually be my gender - when I identified as a woman I tried very hard to ''perform it correctly'' instead of letting myself exist. I was constantly told what to do 24/7 and didn't have self-esteem to do what I want anyway.

Now I feel like I didn't give being a ''masculine woman'' a fair shot. I gave it a week until my brain was like ''no, I want to be a man, now!!!'' when I figured out I was trans.

I don't think all my gender euphoria was fake - I genuinely felt more comfortable binding my chest, etc. But I do also think I want to be a woman.

I got really bad dysphoria but recently I've just been eh? I've been doing roleplays as a girl again, but on my terms, and it feels comforting. The roleplays as a guy hit the same. I'm happy being seen as a guy, happy being seen as a girl. (I just find that last part weird because my dysphoria used to be very loud.)

I was very scared of ever being nonbinary exactly because I feared it wouldn't give me access to either gender and leave me constantly stressed out wondering ''what am I this second? What am I now?''. But I've been just going ''with what I feel'' for a couple of days and it's freeing. Some people call me he/him, strangers see me as she/her, it doesn't hurt either way. Today I wore a trans flag badge and a gay pin and cis people still named me ''she/her'' and I honestly have stopped wanting to make sense to people. I don't think I can ever pass for a guy anyway, I'm undecided on procedures, and I'm okay with that for now. I've been in public as a girl wearing boys clothes, as a boy wearing girls clothes, and I see now that I really don't care if I confuse people.

I'm tempted to just be nonbinary or GNC. I just want people to see me as me.

I think deep down what I am is just: masculine. What I really wanted was permission to be masculine, trans or not. When I imagine myself as the ideal expression, I'm either a very masculine man, or a soft boy (think Cavetown), or a butch girl. Especially those last two - I switch between those two as if I'm right in-between.

Essentially I want my presentation to just be masc with an edge of softness. I'm looking at labels like ''trans masc'' or ''butch'' but I don't know what's ''allowed.'' Then again, there's the whole ''should we even police each other's identities'' ''who has a valid point about their identity being claimed/erased'' and so on and I'm just not deep enough into gender and queer culture to understand it.

I'm also not sure what to label myself. Does anyone have ideas of what this sounds like? Does anyone understand this? Can someone share their experience of being nonbinary day-to-day? Do you constantly monitor your gender, doesn't that get tiring?

https://preview.redd.it/zrpu9vj06u8h1.png?width=354&format=png&auto=webp&s=c0692999d48d627c25c9d66bae1574c8da06c9b4

Ik probeer al zeven jaar lang uit bewindvoering te komen. Het is een heel verhaal: ik ben in beschermingsbewind terecht gekomen gebaseerd op een IQ test die ik had gedaan op mijn 14e. Intussen ben ik er allang van overtuigd dat mijn IQ hoger is dan wat de test zei; de test was genomen onder invloed van trauma, ongediagnoseerde ADHD, ongediagnoseerde angststoornissen, en ik kreeg toen ook niet goed te eten thuis.

Mijn familie wilde mij niet helpen en zei dat ik 'blij moest zijn' dat ik 'geen administratieve zorgen had.' Elke keer als ik probeerde te vragen naar mijn rechten zeiden ze dat ze het ook niet wisten, en werd mij door hulpverleners verteld dat het 'allemaal heel ingewikkeld is' en 'tijd kost' en 'ik het toch niet kon begrijpen en hun ook niet.'

Ik had allemaal problemen dankzij de bewindvoering: ik vond het vernederend om steeds te moeten bellen/e-mailen om geld te vragen als een klein kind dat zakgeld moet vragen, steeds moeten uitleggen waarom (privacy is een hoge waarde van mij), en het was nooit echt op tijd (was ooit gestrand op een willekeurig punt in Nederland dankzij de trein en kon geen taxi betalen; had daar serieus niet uitgekomen als een vriend van me geen taxi voor me had geregeld. Een paar keer had ik zelfs ambulance bellen uitgesteld omdat ik zulke grootte geldzorgen had omdat ik weinig vertrouwen had in mijn bewindvoering.)

Uiteindelijk kwam het tot een punt dat ik liever weinig te eten had en door de kou liep met kapotte schoenen dan dat ik haar moest gaan e-mailen of bellen om om geld te vragen voor schoenen. Het werkte totaal niet voor mij en ik heb dit meerdere keren aangegeven, week na week, bij haar en bij iedereen om me heen. Ook gaf ze me maar vijf euro per week op de rekening waar ik bij kon, (en nadat ik, meerdere keren druk moest leggen op dat dit niet genoeg was), daarna vijftig per week (inclusief boodschappen geld), en uiteindelijk driehonderd euro per maand op mijn 22e.

Het 'werken naar zelfredzaamheid' was ook een ding dat ze steeds weer uitstelde. Elke keer als er iets fout ging haalde ze het weer in twijfel of ik zelfredzaam kon worden. De dingen gingen meestal fout omdat zij mij niet goed wilde uitleggen wat er van me verwacht werd, of omdat er iets stuk ging en ik weer in crisis was omdat ik juist niet makkelijk bij mijn geld kon..

Onder tussen deed ik wel alles zelf wat ik zelf kon regelen binnen haar grenzen. Ik deed het meeste van haar werk voor haar op dit punt.

Ik vroeg mijn vrienden vaak om geld (zodat ik nog een beetje ten minste normaal kon leven), wat de bewindvoerder mij afwees toen ze erachter kwam. Nadat ik had onderzocht dat ik wel gewoon giften mag ontvangen tot een bepaald bedrag zei ze dat het oké was.

Inmiddels heb ik een heel klein beetje hulp met het uitzoeken van al dit gedoe. Ik kwam er nooit aan toe vanwege alle geldproblemen en mentale zorgen die ik aan mijn hoofd had.

We zijn nu minstens een jaar verder van de laatste keer dat ze zei dat ik inderdaad wel zelfredzaam ben en dat het bewind kan eindigen.

Ik heb momenteel ook geen uitkering omdat er iets is fout gegaan. Ik had haar hierover gebeld. Zij had toen tegen me gezegd dat zij het sneller kon regelen en ook ging doen. Ik heb heel veel stress want mijn bankcijfer gaat nu alleen maar omlaag, en ik durf niks uit te geven. Bewindvoering moet toch juist dit soort situaties voorkomen? Meer dan een paar weken gaan voorbij en het is nog steeds niet opgelost dus heb ik zelf de uitkering aangevraagd.

Ik kan ook niet een nieuwe bankpas aanvragen, want dit moet eerst gecheckt worden met mijn bewindvoerder. Ik heb op het moment dus geen manier om eten te kopen bij de winkel tenzij ik online ga bestellen (wat duurder is.) Ze reageert nog steeds niet op mijn e-mail hierover die ik vier dagen geleden heb gestuurd.

Ze heeft ook tegen me gezegd dat ze het opheffingsverzoek bij de rechtbank heeft ingediend. Twee maanden later vraag ik of er ook progressie is en of ze er ook al iets van heeft gehoord. Zegt ze ineens dat ze het nog niet heeft gedaan, want ze mist nog documenten die ik moet sturen. Waarom heeft ze dat dan niet eerder gezegd? Dus ik had haar gestuurd wat ze nodig had, en ze zegt dat ze het heeft ingediend.

Een paar weken verder en ik vraag weer hoe het ervoor staat, geen reactie. Ik email naar de rechtbank zelf en krijg bericht terug: er staat geen opheffingsverzoek voor mij open.

De bewindvoering verdient ondertussen geld van mij elke maand die er voorbij gaat zonder beëindiging. Ondertussen moet ik heel erg opletten waar mijn geld nu heengaat en kan ik nergens voor sparen. Mijn vrijheid is heel erg beperkt.

Ik ga morgen het Juridisch Loket bellen. Ik heb erg moeite met bellen maar ik kan er vanwege mijn beperking ook niet fysiek heenlopen en ben bang om geld uit te geven aan openbaar vervoer en taxi's.

Ik heb ondertussen wel gelezen dat ik bij de kantonrechter een opheffingsverzoek kan indienen uit mezelf, maar nu weet ik niet wat ik nodig heb om dit overtuigend over te laten komen. Wat moet ik doen? Moet ik nu eerst een IQ test opnieuw doen om te bewijzen dat ik het wel aankan? Moet ik de e-mails erbij zetten als bewijs?