
ITAPPH of the moon sa LRT Antipolo
Ang ganda ng langit

Ang ganda ng langit
From United Steak ng food court sa may SM Supermarket, binabalik balikan ko tong budget steak. Mas masarap sana if kasama mga kaibigan. Masarap sya, pero mas masarap talaga pag may kaagaw enoh?
Nag early out sa office para magpa check up, naghahanap sana ng mapapanuod na movie, gusto sana ng Cinemalaya, kaso wala na din 😢
I need to do more things, with kasama or alone, just to take my mind off sa mga bagay bagay 😢
Sunday na naman. Long weekend kasi nung Friday, holiday pala. Pero kahit 3 days na, wala pa ding maayos na tulog, umiiyak ng walang dahilan, walang gana kumaen, hindi makabangon, magulo yung paligid pati ang utak.
Pinilit ko bumangon kahit di pa naliligo, nag cap na lang para maitago yung magulong buhok. Bute na lang may walking distance na mga food establishment dito sa nilipatan ko (recently binaha kaya emergency lipat)
Dati usually fully booked calendar ko, di nababakante palaging may mga kaibigan. Extroverted ako. Pero wala na ngayon mga kaibigan, over time na ubos na sila. Due to isolation. Napagod na din saken. Tanginang bipolar at depression to talaga. I know, I know, ako din naman nag cut off sa mga tao e. So kasalanan ko to. 34 years old, and half of my life akong sinusupport emotionally ng mga tao sa paligid. Mag iimprove ang coping mechanisms and still learning, pero the damage has been done.
Bukas Monday na naman, me pasok ulit, nakaka anxious habang tumatakbo yung oras. One month na nang makalipat ako, pero sa gulo ng place ko, sa sahig pa din ako natutulog kasi di ko talaga kaya mag ayos, bukod sa masikip eh wala talagang energy. Pero baby step, kahapon yung lagayan ng mga gamot ko, naayos ko naman.
Gusto ko na gumaling. Gusto ko na ng peace of mind. Panalangin kong maibalik yung relationships ko (kahit malabo kasi ako naman sumira e)
I am planning na sana bumili ng ticket for July 4, pero ang pinaka concern ko kasi is kung kaya ko pa ba tumayo nang matagal.
Dati kinakaya pa palagi sa unahan, tinitiis talaga para di mawalan ng pwesto eh. Kaso sobrang tagal na, sa BSide pa yung huling live na nood eh.
Yung gamit ko po kasi is yung pang lola na parang tas doubles as tungkod tas natutupi. Pero if yung mababang bangkito lang pwede, try ko bumili ng ganon.
Sana may makasagot po. Para makapag decide na ako if manunuod ng live ulet. Sobrang namiss ko mag live event e. Thanks po!
Sobra sobrang bigat, I am alone
Diagnosed with Bipolar 2 since college. 10 years na. Wala ako sa rock bottom ngayon, kung meron mang basement pa, madalas na ako dun pero not right now.
Pero still, all I think about is wanting to be gone. Ayoko na talaga.
Di ko alam bakit, pero ginagawa ko naman lahat. Or maybe I am living alone? Extroverted ako, madaming kaibigan, may hobbies, masakitin nga lang at palaging nasa survival mode.
Ang hirap ng nasa depressive episode palagi, pero kailangan pa din mag perform, especially sa trabaho. Di naman cut throat sa work so far (wag sana mausog), pero gusto ko na lang mag resign at mawala (for other reasons na ang hirap ikwento). Kaso alam kong mag ccreate lang yun ng other problema kasi pano ko mabubuhay, ma aafford ang mga bipolar, diabetes at iba pang meds, pambayad sa renta at bills.
May magsasabi magbakasyon ka, take a break, or mag iba ng routine.. Bare minimum nakakapasok ako sa work, nakakabihis for the day and ligo. Pero sa tabi ko are pile of clothes na di ko magawang ayusin. Di din ako nakaka kain maayos, or kundi lang ayain sa ofis mag lunch, wala talagang gana. Nakaka tawa and respond pag kinakausap nila, pero even while working basta ako na lang, umiiyak ako. Pag may lumapit don lang natitigil. Basta once nasa bahay ako esp weekend, either tulog dahil sa Quetiapine or gising nakatulala kahit all day kong iniisip maglinis or mag ligpit kahit pa isa isa.
I have cats, ngayon isa na lang dahil namatay na iba (not because of negligence). Kaya na lang ako nakakabangon para pakainin sya.
Ayoko na. Gusto ko na matapos to.
Pagod na din mga kaibigan ko. Sila lang meron ako, pero ang tagal na din kasi. 10 years na tong ganitong sitwasyon. Paulit ulit ulit. Nakakasawa. Nakakapagod. Tama na, please. :(
Diagnosed with Bipolar 2 since college. 10 years na. Wala ako sa rock bottom ngayon, kung meron mang basement pa, madalas na ako dun pero not right now.
Pero still, all I think about is wanting to be gone. Ayoko na talaga.
Di ko alam bakit, pero ginagawa ko naman lahat. Or maybe I am living alone? Extroverted ako, madaming kaibigan, may hobbies, masakitin nga lang at palaging nasa survival mode.
Ang hirap ng nasa depressive episode palagi, pero kailangan pa din mag perform, especially sa trabaho. Di naman cut throat sa work so far (wag sana mausog), pero gusto ko na lang mag resign at mawala (for other reasons na ang hirap ikwento). Kaso alam kong mag ccreate lang yun ng other problema kasi pano ko mabubuhay, ma aafford ang mga bipolar, diabetes at iba pang meds, pambayad sa renta at bills.
May magsasabi magbakasyon ka, take a break, or mag iba ng routine.. Bare minimum nakakapasok ako sa work, nakakabihis for the day and ligo. Pero sa tabi ko are pile of clothes na di ko magawang ayusin. Di din ako nakaka kain maayos, or kundi lang ayain sa ofis mag lunch, wala talagang gana. Nakaka tawa and respond pag kinakausap nila, pero even while working basta ako na lang, umiiyak ako. Pag may lumapit don lang natitigil. Basta once nasa bahay ako esp weekend, either tulog dahil sa Quetiapine or gising nakatulala kahit all day kong iniisip maglinis or mag ligpit kahit pa isa isa.
I have cats, ngayon isa na lang dahil namatay na iba (not because of negligence). Kaya na lang ako nakakabangon para pakainin sya.
Ayoko na. Gusto ko na matapos to.
Pagod na din mga kaibigan ko. Sila lang meron ako, pero ang tagal na din kasi. 10 years na tong ganitong sitwasyon. Paulit ulit ulit. Nakakasawa. Nakakapagod. Tama na, please. :(