Oyun filan oynamam en fazla mc oynarım geri kalan zamanda ise ders çalışmak video izlemek için gerekli arkaştırmalım için iyi olması için filan bütçe 15000 (bütçe biraz düşük olabilir bana yardımcı olacak bir laptop istiyorum maddi olarak durum belli bunun için lütfen hakaret etmeyin)
Naziler hakkına ne biliyorsunuz biraz anlatırsanız sevinirim amaçları neydi gibi konulara değinirseniz sevinirim
Felsefe olabilir günlük sohbet edebiliriz tarih her şeyden konuşabiliriz kafa dengi olacak kız erkek fark etmiyor
Dostlar kentte eski paket sigara satan kaçak sigara satan yer varmı acaba lütfen yardımcı olurmusunuz teşekkürler ederim
On altı yaş, dünyanın en gürültülü, en coşkulu dönemlerinden biri olması gerekirken, o bu yaşı sessizliğin ve ellerin ardında saklanan bir mahkumiyet gibi yaşıyordu. Arkadaşlarının kahkahaları gökyüzüne karışırken, onun eli refleks olarak hep ağzına gidiyordu. Dişleri, onun için sadece bir anatomi sorunu değil, dış görünüşünün ve bütün dengenin üzerine çöken, her şeyi bozan aşılmaz bir utanç duvarıydı. Aynaya baktığında yüzüne biçilen o altı buçuk yedi puanlık değerin bile o dişler yüzünden bir anlam yitirdiğini, her şeyi mahveden tek detayın bu olduğunu düşünüyordu.
Aslında ailesi, annesi, babası, abileri; hepsi iyi insanlardı, onu seviyorlardı. Ancak aile o sıralar biraz zor zamanlardan geçiyordu; hatta eve bir araba alma hayali bile bu maddi darlık yüzünden ertelenmişti. Diş telinin maliyeti 90 ile 120 bin lira arasında değiştiği için, bu rakam o zor dönemdeki aile bütçesi için dağ gibi büyük bir yüktü. Ailesi buna rağmen bir çıkış yolu sunmaya çalışmış olsa da, o, ailenin bu sıkıntılı günlerinde onlara bu kadar büyük bir masraf yüklemek istemiyordu. Kendi ayakları üzerinde durmak, kendi emeğiyle, teriyle o parayı kazanıp bu sorunu çözmek istiyordu; fakat ailesi onun çalışmasına izin vermiyor, bu çıkmaz sokak ona nefes almayı bile lüks, hatta haksızlık gibi hissettiriyordu. Onların bu fedakarlığı ve yaşadığı darlık karşısında kendini ezik hissediyor, bu durum içindeki suçluluk duygusunu daha da katlıyordu. Yemek yerken, su içerken bile zihninde yankılanan o suçluluk sesi, felsefi kitaplarda aradığı anlamları birer birer silip süpürüyordu.
Aynaya baktığında gördüğü sadece çarpık dişler değil, Tanrı'ya yöneltilmiş cevapsız sorulardı: Gülmeyi yasaklayan bir kader, hangi büyük amacın paranteziydi? Her sabah ve her gece dişlerini büyük bir titizlikle fırçalarken bile gözlerinin dolmasına engel olamıyor; bu rutinin, aynadaki o acı gerçeği ve her şeyi bozan o kusuru asla değiştiremeyeceğini bilmek onu her seferinde daha derin bir hayal kırıklığına sürüklüyordu. O karanlık odada, intiharın eşiğinde dolanan düşünceler zihnini tamamen ele geçirmişti; boğazındaki o düğüm, nefes almayı her geçen gün biraz daha imkansız kılıyordu. Artık bu yükü taşıyamayacağını, bu utançla yaşamaktansa her şeyi sonlandırmanın tek ve kesin kurtuluş olduğunu hissediyordu.
(Bu olay gerçekten yaşanmıştır okuyan herkese çok teşekkür ederim.)
İlk önce kontrol oluyormuş bildiğim kadarıyla devlet hastanesinde olacak diye düşünüyoruz 18 yaşından küçük
Böyle takılan kızlar harbi acayip iyi ve keko o—1e ler gibi değiller siz iyi insanlarsınız
Öldükten sonra belkide çok daha iyi olabilir yada kötü olabilir bir Müslümanın dediğine göre itihar edersen sonsuz azap çekeceksin falan filan ama böyle bir ülkede nasıl yaşıyabilirsinki maddi durum çok iyi değil sana artık her şey ölümü çağırıştıran bir varlık oluyor çünkü sen bir insandan çok daha kötüsün sen insan değilsin hadi diyelimki öldün peki ailen işte beni durduran tek sebeb bu şey aile ama sahipsiz mezar olsaydım keşke yada öldüğüm zaman arkdamda bir şeyler bırakmak istiyorum ama niye uğraşayım zaten kendimi öldürdüğümde boşlukta evrende kaybolup gideceğim ve bu hiç bir şeyi değiştirmeyecek (siz ne düşünüyorsunuz)
gerçekten bunlardan hoşlanan erkek varmı sizi babanızmı doğurdu aynı şekilde erkekler içinde geçerli yani bunlardan hoşlanan insanlar ya … dır yada dediğimgibi babasıdoğurmuştur(lütfen bunu kaldırma mod.)
Kayra dinleyen tüm insanlara selam olsun
kayranın olayı bambaşka be abi; şu anki neslin çıkardığı o içi boş, ne olduğu belirsiz şarkıların hepsini toplasan bi kayra şarkısı etmez. adam resmen sanat yapıyo. çoğu kişi sadece ritimle eğlenip geçiyo ama kayra dinleyince bi film izlemiş gibi oluyosun. o atmosfer, o sokak dili, o samimiyet kimsede yok; piyasadaki o yapay işlere bin basar, çok net. bu dönemde böyle sahici bi adam bulmak imkansız. her şarkısı ayrı bi olay, yıllar geçse de eskimez bu adamın yaptığı müzik. işte bu boktan neslin gürültüsüne inat dimdik duruyo ya, en kralı gelsin yine yanına yaklaşamaz.
Evin içindeki bitmek bilmeyen uğultudan ve yükselen seslerden kaçmanın tek yolu kapıyı kapatıp o küçük odaya sığınmaktı. Sanki hayatım ikiye bölünmüştü; bir tarafta herkesin birbirine girdiği, huzurun uğramadığı o kaotik ev ortamı, diğer tarafta kitapların, felsefenin serin ve mantıklı dünyası vardı.
Eskiden hep başkalarını suçlardım; "Neden böyleler?" diye sorardım. Ama zamanla o keskin farkındalık tokat gibi çarptı yüzüme: Asıl sorun, o gürültünün tam ortasında, o yıkımın odağında duran bendim. Belki de bu kadar kırılgan, bu kadar sessiz olduğum için o çatışmaların tam merkezine çekiliyordum.
Dışarıdan bakınca "iyi" biriyim. Biri "Nasılsın?" diye sorduğunda, içimdeki o tarifi imkansız, düğümlenmiş duygular yığınını görmezden gelip otomatiğe bağlanmış bir "İyiyim" dökülüyor dudaklarımdan. Dudaklarım gülümsüyor evet, ama o gülüş aslında içimdeki harabeyi saklayan ince bir perde sadece. Ağlayamıyorum da. Her şey içime akıyor, okyanus gibi orada birikiyor; dışarıya yansıyan tek şey ise biraz daha sessizlik, biraz daha içe kapanıklık.
Bazen bu içe akış öyle yoğunlaşıyor ki, artık kendimi bu dünyanın bir parçası olarak hissetmiyorum. O boşluk beni çağırıyor. Bir keresinde, o karanlığın en hırçın olduğu bir gecede, tüm bu uğultuyu sonsuza dek susturmaya karar vermiştim. Her şeyi bitirmenin, o ağır yükü tek bir hareketle yere bırakmanın tek çıkış yolu olduğunu düşünmüştüm. Bileklerime vuran soğuk metalin veya zihnimde yankılanan o son düşüncenin ağırlığı... Bir noktada nefesim kesildi, dünya karardı ama kader ya da sadece beceriksizliğim beni o eşikten geri döndürdü. Gözlerimi tekrar açtığımda yaşadığım o derin hayal kırıklığı, ölmekten daha çok acıtmıştı. "Neden?" demiştim, neden bu boşlukta bile huzuru bulamıyorum?
Son zamanlarda hayatıma giren o iki arkadaş, sanki uzun süredir oradaymışlar gibi. İlk karşılaştığımızda, o başarısız girişimimin izlerini ve biriken her şeyi hiç çekinmeden dökmüşüm onlara. Onlar da kendi yaralarını açmışlar. İnsanların en kötü anlarında bile birbirlerine tutunabileceğini o gün anladım. Birbirimizin sessizliğini, o gizli yaralarımızı anlamak, yıllardır taşıdığım o ağır yükün biraz olsun hafiflemesini sağladı.
Kendimle aram pek iyi değil; aynaya baktığımda gördüğüm kişiyi sevmekte hâlâ zorlanıyorum. Ama onları seviyorum. Belki de dünyadaki tek gerçek bağım onlar. Geceleri herkes uyuduğunda, o zifiri karanlık çöktüğünde yine aynı boşluğa düşüyorum. İçimdeki fırtına dinmiyor, aksine geceleri daha da hırçınlaşıyor; o eski günahın, o vazgeçişin pişmanlığı boğazıma düğümleniyor. Ama en azından artık biliyorum; bu sadece benim hikâyem ve ben bu hikâyenin içinde, kendi sessizliğimde, o eski yaraların üzerinde bir şeyler inşa etmeye çalışıyorum.
Bu akşam 8 gibi kent meydanı tarafında bira veya şarap içmeyi düşünüyorum gelmek isteyen varmı