r/felsefe

1- Hayat bir bütündür ve bu yönü evrene benzer.

2- Anlamlar hayatın bünyesindedir ve bu yönü galaksilerle bağdaşır.

3- Hayat içerisinde barındırılabilecek şeylerle şekillendirilemez, zira galaksiler evreni kapsayamaz.

4- Dolayısıyla da hayatın anlamı belirlenemezdir. Parçaların toplamı hâlihazırda içerisinde bulunduğu şeyi şekillendiremez.

5- Hayatın anlamı var mı sorusu hayatı parçaya indirger. Hâlihazırda bir parçayı bütüne göre şekillendirmek, bütünü parçaya indirgemekten daha mantıklıdır.

6- Dolayısıyla da anlamın hayatı var mı demek, dememekten daha mantıklıdır.

Merhaba. Bir insan toplum tarafından çok kötü bir durumda olsa bile kendi içinde mutlu olabilir. Ama dışarıdan birisi ise daha iyi durumda olduğu halde-maddi, manevi, ilişkisel anlamda- mutsuz olabilir. Kısaca mutluluk kişisel olarak mümkün ise bir insanda o insan ne olursa olsun mutlu mu kabul edilir? Yoksa sen hala şunu şunu bile yapmamışsın, şuna bile ulaşamamışsın mı denilir.

Bir insanın mutlu olması topluma mı bağlıdır?

Sürekli dış dünyadan şüphe duyuyorum simülasyon mu diğer insanlar gerçek mi diye ve bu beni aşırı korkutuyor.Düşüncelerimiz bile bize ait olmayabilir kavanozdaki beyinsek.Sizler bu konuyla nasıl başa çıkıyorsunuz

Sürekli herkes özgür iradenin "ne"liği üzerine konuşuyor fakat kimse öncelikle iradenin "varlığı" hakkında bir şeyler söylemiyor.

Sizce irade diye bir şey var mıdır?

Çoklu evrenler gerçek olduğunu düşünüyorum, hatta bu çoklu evrenlerin dışında yine bir şey olduğunu düşünüyorum, ancak bir sınırı var olması gerekiyo çünkü sonsuzluk diye birşey yok. Sayılar sonsuz ama sayılar insanlar tarafından oluşturulmuştur. Çoklu evrenler kanıtlansada bile diğer evrenler arası geçiş olmaz bence. Solucan delikleri sadece evren içinde oluşabilir. Eğer yanlışım varsa düzeltin beni.

Selamlar, yaklaşık 2 senedir özellikle son 6 aydır bununla yüzleşmeye çalışıyorum. Terapilerimde de son zamanlarda ana konu bu. Ölüm, varolmanın anlamı, evrenin büyüklüğü gibi konuları iyice düşündüğümde içimi korku endişe gibi duygular sarıyor. Bunun normal olduğunun farkındayım çünkü beyin belirsizliği çözmeye çalışıyor fakat çözülebilecek bir durum yok. Kabullenmek gerekiyor ve hayatımıza odaklanmamız gerekiyor. Eskiden bunları hiç düşünmezdim veya idrak edemezdim bilmiyorum ama hayat daha keyifliydi. Şimdilerde bu düşüncelerden dolayı hayatı daha gerçekçi ve keyifsiz buluyorum. Aslında keyifli ama sanki bi illüzyondan çıkmış gibi hissediyorum ve geri o ilüzyona girmek istiyorum. Benim gibi olanlar var mı veya bu süreci nasıl aştınız? Tavsiyeniz var mı?

Mesela acı dediğimiz şeyde hepimiz aynı şeyleri mi hissediyoruz neden bazılarımızın acı eşiği farklı oluyor aynı şeyleri hissetmiyor olabilir miyiz

Selam, bence bu evrende iyi ve kötü diye bir şey yok. Siz ne düşünüyorsunuz?

Mesela bi insana "bir insana durduk yere vurmak iyi midir kötü mü?" sorusunu yönelttiğinizde "kötüdür çünkü haksız yere ona zarar vermiş olursun. onun yaşama hakkı var bunu çiğnemiş olursun" cevabını alabilirsiniz

ya da aynı soruyu sorup " bence ne iyidir ne de kötü. ortada yalnızca bir vurma eylemi vardır ve bu eyleme bir sıfat eklersek gerçeklikte yer edinmeyen bir olguyu yaratırız zihnimizde. gerçeklikte bunların yeri yok. yalnızca iyi ve kötünün de değil, güzel/ çirkin ya da ahlak ve ahlaksızlık" cevabını da alabilirsiniz

bana böyle bi soru sorsaydınız size aynen ikinci yanıtı verirdim hatta biraz daha açayım:

bence bir taşı sebepsizce yere fırlatmak, bir insana sebepsiz yere zarar vermekle eş değere sahip. çünkü hepimiz atomlardan oluşuyoruz. neden sırf bir şey canlı diye ona bir değer atfediyoruz ki? halbuki canlı da cansız da bir madde yalnzıca :D

bi de şey bi hamamböceğini öldürmekle ne tür bir şey yapıyosan bi insanı öldürdüğünde de aynı ama insanların olusturdugu yasalarda hamam bocegini oldurdugun zaman bi ceza yok fakat bi insanı oldurdugun zaman bi ceza var. halbuki ikiside bir hayvan. ayrıca bir timsahın evrensel değeri ne ise taşınki de o bir insanınki de. neyse bu başka bir postun konusu

Felsefe insanı rahatlatmaz felsefe insanı uykusuz bırakır felsefe insanı yavaş yavaş delirtir felsefe rahatlığı yok eder fakat çoğu insan felsefeyi kendinin farklı olduğunu ve sorguladığını hissetmek için felsefe yapar fakat bu çok iyi bir konfor alanıdır. Lütfen bu tarz insanların paylaştığı yada sorduğu konulara bakın lütfen sordukları sorular hep aynıdır asla değişmez. Sürekli olarak bir yaratıcı var mı sorusunu sorarlar genelde ve benzeri yüzeysel basit sorular sorarlar ama asla gerçekten insanın beynini yiyen bir soru sormazlar çünki dediğim gibi bu insanların amacı sorgulamak değil kendilerini farklı ve sorgulayan bir düşünür olarak hissetmek. Çoğu kişi hiç düşünmüyor yada sorgulamıyor sadece sorgulayan ve düşünen filozofların sözlerini kendi kafalarında tekrar edip yada baska insanlara bu sözleri söyleyip kendilerini felsefik bir düşünür gibi hissediyorlar fakat yaptıkları şey felsefenin tam zıttıdır. Eğer gerçekten sorguluyorsanız o halde neden asla kendinizi sorgulamıyorsunuz neden inancınızı sorgulamıyorsunuz yada neden ateist olduğunu sorgulamıyorsunuz ben size söyleyeyim çünki siz felsefe falan yapmıyorsunuz sizler sadece işten yada okuldan eve dönünce kendini daha iyi yada kendini farkli hissetmek için yüzeysel basit konularla ilgilenen birisin. sen felsefeci değilsin sen felsefeyi uzaktan izleyen birisin.

Bir yaratıcının olduğuna inanlar cevaplayabilir mi eğer yaratıcı varsa neden bu Dünyayı yarattı?

Dinim yok inancım yok. Yaşamda beni motive eden bir çey yok. Sadece karnı doyurmak ve cinsellik kaldı. Onları da tuketiyorum. Ne bir iş ne bir gaye sıfırım. Kimsem yok gibi herkes olu gibi tek basımayım. Kim oldugumu dogruyu yanlısı ayırt edemiyorum. Kotu olaylar geldi basıma dolandırıldım aldatıldım. Kotu şeyler yaptım da onun karması mıydı? Ama ben ilahi adalete inanmam ki. Biz buraya bir şekilde firlatıldık. Bazı deneyimler yasıyoruz peki onur gurur? Bunlar insanoglunun uydurması mı. En derin sevgi guven nerde? Kim var kim bize dayanak olacak? Hesap soracam ama kimden? Basına bir şey geliyor kotu bir şey yaptım ya da tanrı beni cezalandırdı. Cezalandırsa bile tanrı seni bir şekilde ilgilendi varlıgını kabul etti. Ya hiçbir şey yoksa bir neden yoksa butun bunlar için sadece olduysa. Cezalandıracak bir tanrı bike yoksa sadece olduysa? Hiçbir nedenin tatmin etmemrsi de aynı şey degil midir? Olan olduysa sen buysan bu kadardır. O zaman neden gozden akar yaslar neden bitap duser insan dusunmekten? Zifiri karanlıkta ilerlemek de bu deneyimle es degerdir. Ne olursa olsun karanlık

“İnsan biyolojik bir hatadır” düşüncesi, insanın evrimsel açıdan kusurlu olduğu ve sahip olduğu bazı özelliklerin kendi yaşamını ve çevresini tehdit ettiği fikrine dayanır. Bu görüş bilimsel olarak “insan bir hatadır” şeklinde kanıtlanmış bir gerçek değildir; daha çok felsefi ve eleştirel bir argümandır.

Zapffe'ye göre insanın temel problemi zekâsı değil, aşırı bilinçliliğidir.

Zapffe'nin düşüncesi kabaca şu paradoksa dayanır:

Evrim → daha gelişmiş zekâ → daha fazla farkındalık → kendi varlığının ve ölümünün farkına varma → varoluşsal acı.

İnsan denen düşünen hayvan kendi konforu için "her yol mübahtır" düşüncesine sahiptir.

İnsanlık kendi yaşadığı gezegene bile saygı duyamazken kendi türüne nasıl saygı duyabilirdi ki?

İnsan beyninin önemli bölümü milyonlarca yıl boyunca kıtlık, avlanma, rekabet ve hayatta kalma koşullarında şekillendi. Günümüzde ise sürekli yiyecek, ekran, eğlence ve tüketim seçenekleri bulunan bir dünyada yaşıyoruz. Eski hayatta kalma mekanizmalarımız modern ortamda obezite, bağımlılık ve aşırı tüketim gibi problemlere katkıda bulunuyor.

Sizce biz biyolojik bir hata mıydık?

bir şey yaşıyoruz, zihinde bir olay gerçekleşiyor. zihnin yazdığı hikayeden bahsediyorum. o şey oluyor ve zihin gidip o olayın gücünü dışarda bir şeye devrediyor.. oysa kendisi yarattı o hikayeyi. eğer iyi bir hikaye ise gücü devrettiği şey sırtı yaslayacak bi duvar oluyor. eğe kötü bir hikaye ise yıkılması gereken bi duvar yaratıyor.

ama her koşulda kendini limitlemiş oluyor kendi elleriyle. hep kendine bir problem yaratıyor. sırtını koyacak duvar tarafından ihanete uğramaya da mahkum çünkü dışardaki bir şey sonsuza kadar güvenli kalmaz

ipleri kendi ellerine almak korkutucu geliyor oysa korkacak bir şey yok

teşekkürler okuduğun için

Anın tadını çıkarmak gibi basit cevaplar beklemiyorum.

Sadece evreni ve doğup öleceği hayatı değil,

Duyguları ve insanların mutlu olmasi için salgılanan hormonları bile maddesel olarak ele alan, insanı(kendisi dahil) özünde azgın bir köpekten farksız gören ve bu yüzden kendi mutluluğu dahil her şeyi değersiz gören ve küçümseyen bir insanı gerçekten isteyerek yaşamaya ve mutlu hissetmeye nasıl ikna ederdiniz?

5-6 senedir özgür iradenin var olmadığını düşünüyorum. Aksi argümanlarınızı çok merak ediyorum.

Ben yok diyorum çünkü her davranışımız nedenler zincirinin bir gereği olarak ortaya çıkıyor. Sebepsiz şeyler de vardır diyemiyoruz çünkü her giz sebebini öğrenene kadar sürüyor. Biliyoruz ki ne davranışlarımızı ortaya çıkaran sebeplerle karşılaşmak, ne onlardan etkilenip etkilenmemek ne de bu doğrultuda dönüşüp dönüşmemek elimizde... Çevremizden sürekli etkileniyoruz ve bu etkilerle karşılaşmayı biz seçmiyoruz. İki kapı sunuyorum. Biri cafeye açılıypr öbürü de bir bahçeye... Seç birini diyorum. Karşımdaki o anda kendini özgür hissediyor. Cafeyi de seçebilirim bahçeyi de diyor. Hem cafe hem de bahöenin onun hayatında bir yeri, bir anlamı, bir çağrışımı var. Benimle buluşmaya gelirken önğnden geçtiği çay bahçesinde birbirine sürtünen çalıkuşlarının görüntüsünden tutun, çocukken annesiyle gittiği cafede üzerine dökülen ılık türk kahvesinin imgesine kadar çok zengin ve kompleks bir nedenler zinciri var her iki seçeneğin de arkasında. Bu soruyu sorduğum yerdeki havanın kasveti bile bu nedenler zincirine dahil. Dün akşam eve geç gittiği için babasından yediği azar da öyle. Hepsi o anda orda. Bu denler zinciri adamımın ağzını oynatacak birazdan. Bir karar doğuracak. Ve adamım sanki hiçbir şeye dayanmıyormuş gibi, etkilenişlerinin patronuymuş gibi, girdisi çıktısı olan otomatik bir sistem değilmiş gibi "bu kararı ben veriyorum" diyecek. Yanıtını söylemeden önce aslında bahçeyi arzuladığını (arzularımızı biz seçmiyoruz) ama sırf beni yanıltmak için hür iradesiyle cafeyi seçtiğini söylüyor. Ona özgür irade konusunu açmış olmamı, aramız bu aralar limoni olduğu için beni yanıltma gayretine girme eğilimini, üç gün önce benim hiçbir meziyetim yok bir baltaya sap olamadım diyerek kitaplara sarılışını ve bununla bir persona yaratmaya muhtaç olduğunu, bugün evden çıkarken düşündüğü "ulan 30 yaşımdayım hala ailemle yaşıylrum sıkıldım bu kahırdan ama hayatımın dizginlerini elime alacağım" diyerek bir şeyleri değiştirebilme gücünğn salt kemdi ellerinde olduğuna inanmak istemesinin vs tğm bunlardam hareketle cafeyi seçmek suretiyle beni yanıltmak istemesinin bu nedenler zincirine dahil olduğunu gözardı ederek.