u/UmbralAttack

İnsan yanmak sanar en büyük cezayı

Hiçbirşey senin değilki neyle yanasın

Koru yüzüne çarpsan

Dalga geçsen ateşle

Bir kıvılcım bile olamazsın

Ölüm denen illetin soğuk tenine

Birkez temas edince ağlar insan

Gözleri gönüle baktığında

Soğuk duvarlarında hüznün

işte en ateşli ruhunu tiyatrolarda sergilerken insan

Kendisine bakarsa gönülden

İşte o zaman fark eder

Ağlanacak olanın kim olduğunu

Aynadakinin sen değil o olduğunu

cennetimi gören bir kenara ektim kökleri sardı cennetimi

Hangi insanoğluna

Hangi hayvanın doğasına güvensem

Çiçeklerim parçalandı köklerinden

Cennetimden bir parça düştü göğe en derinden

Kırgındım ben manzaraya

Ne zaman yeni çiçekler eksem gitti acımadı bana

Ne kadar sararsa kökleri

O kadar dikenleri battı diyarıma

Ve birgün gördümki

Cennetim ağlıyor bana

Cehennem kıyılarına benzemiş manzarası

Ben ben değilim burda

cennetimi gören bir kenara ektim kökleri sardı cennetimi

Hangi insanoğluna

Hangi hayvanın doğasına güvensem

Çiçeklerim parçalandı köklerinden

Cennetimden bir parça düştü göğe en derinden

Kırgındım ben manzaraya

Ne zaman yeni çiçekler eksem gitti acımadı bana

Ne kadar sararsa kökleri

O kadar dikenleri battı diyarıma

Ve birgün gördümki

Cennetim ağlıyor bana

Cehennem kıyılarına benzemiş manzarası

Ben ben değilim burda

Ölüm denen illetin soğuk tenine

Birkez temas edince ağlar insan

Gözleri gönüle baktığında

Soğuk duvarlarında hüznün

işte en ateşli ruhunu tiyatrolarda sergilerken insan

Kendisine bakarsa gönülden

İşte o zaman fark eder

Ağlanacak olanın kim olduğunu

Aynadakinin sen değil o olduğunu

İnsan yanmak sanar en büyük cezayı

Hiçbirşey senin değilki neyle yanasın

Koru yüzüne çarpsan

Dalga geçsen ateşle

Bir kıvılcım bile olamazsın

Umbral2

İnsan yanmak sanar en büyük cezayı

Hiçbirşey senin değilki neyle yanasın

Koru yüzüne çarpsan

Dalga geçsen ateşle

Bir kıvılcım bile olamazsın

cennetimi gören bir kenara ektim kökleri sardı cennetimi

Hangi insanoğluna

Hangi hayvanın doğasına güvensem

Çiçeklerim parçalandı köklerinden

Cennetimden bir parça düştü göğe en derinden

Kırgındım ben manzaraya

Ne zaman yeni çiçekler eksem gitti acımadı bana

Ne kadar sararsa kökleri

O kadar dikenleri battı diyarıma

Ve birgün gördümki

Cennetim ağlıyor bana

Cehennem kıyılarına benzemiş manzarası

Ben ben değilim burda

​

Umbral1

Ölüm denen illetin soğuk tenine

Birkez temas edince ağlar insan

Gözleri gönüle baktığında

Soğuk duvarlarında hüznün

işte en ateşli ruhunu tiyatrolarda sergilerken insan

Kendisine bakarsa gönülden

İşte o zaman fark eder

Ağlanacak olanın kim olduğunu

Aynadakinin sen değil o olduğunu