My most dear friends I have finished chapter 3 of my novel "Quartus Princeps". The earlier chapters you can either read on my reddit account or on my free Patreon:

https://www.patreon.com/QuartusPrincepsNovel

Anyhow enjoy chapter 3:

Capitulum Tertium: Hortus supra Palatium:

Edax quattuordecim annos tempus absumpserat aerumnarum.

Quamvis tot annos honoribus caruissem, cum in imperiali palatio Kalae, quod mihi velut mundi corona ab initio cognitum fuerat, per gradus excelsos ad atria celsissima ipsamque Magnam Porticum conscenderemus, regiis fornicibus infra relictis, instar somnii ante oculos apparuit hortus Kalaramae.

Flores eius talibus vicibus crescebant, ut communem vitae rationem penitus excederent.  

Qui senescentes flores, primis adhuc foliis senectute perfusis rugisque temporis signatis, ita deinceps viridescere coeperunt, ut, mollitis caulibus vegetisque coloribus, iuveniores florerent, donec, peracta redintegratione, in semina rursus abirent, ex quibus iterum, iam senecta graves, renascerentur.

Kalarama ad unguem composita erat.

Quod sibi sufficit, id unum mansit.

Non plus quam quattuor nostrum aderant.

Niraloka, prima principissa.

Gambhira, secundus princeps.

Sabhaya, secunda principissa.

Et ego, Niraya, quartus princeps.

Ceteri, sive insitione oppressi, cum vasa eorum pondera magica ferre nequirent, sive ipso exercitationis rigore exanimes, quoniam parentes mei eorum infirmitatem labem damnatam iudicaverunt, non modo absumpti, sed etiam omnino exstincti sunt.

Damnatio Memoriae.

Niraloka vicesimum iam annum expleverat, omnium nostrum validissima. Eadem caligine qua regina Rahu vestita stabat, quasi lucis aditus vultui interdictus fuisset. Tenebrae tenebris implicitae, silentiumque silentio concretum.

Dispar Gambhira erat.

Is cum alta quadam gravitate et eo habitu vultuque incederet, quibus se ceteris mortalibus antecellere arbitraretur, longe secus ac plerique qui eodem fastu inflantur, tantam secum ingenii vim attulit, ut illam arrogantiam egregia facultate magiaque tueretur.

Dissimillima Sabhaya erat.

Nihil tenebrarum oculi ferebant. Metum ferebant.

Ingruebat metus super metum.

Sextum decimum adhuc agens annum, non aliter illa insitioni superfuerat, nisi quod vasa eius magica immensam ad pondera magica collecta absorbenda vim habebant, vultum etiam tum prae se ferens eius quae se a mundo quovis momento devorari exspectaret.

Et ego. Ego eram ego. Omnium coniunctio.

Ante nos rex Vetala stabat.

Atque regina Rahu.

„Omnes probabimini.“

Dear people of the world I have finished chapter 2 of my novel "Quartus Princeps". I have listened to your feedback to write more periodic sentences and complex grammar. The earlier chapter you can read either on my reddit account or on my free Patreon: www.patreon.com/QuartusPrincepsNovel

Anyhow without further talk enjoy chapter 2:

Capitulum Secundum: Anima Meminit:

Corpus, quod sibi proprium est, damni celeriter obliviscitur, sed quod non celeriter oblivioni datur, id sibi vindicat anima.

Effigiem pervasimus, in vastam cellam evasimus.

Super me, alta in testudine, duodecim larvae pependerunt, quae neque inter se nec aliud quidquam spectantes, vultu inani odio vacabant.

Odium voluntatem, cursum, sensumque secum fert, hae autem larvae nihil ferebant, tenebrosae, immotae, clementiaque omnino vacuae.

Cum ad mediam aram obsidianam allatus, supinusque ibi positus et magicis vinculis constrictus essem, magi me circumstantes tanta motuum placiditate se gerebant, quasi rem saepissime expertam agerent, ut omni prorsus humanitate carere et ne minima quidem dubitatione haerere viderentur.

Vix pronuntiato primo incantationis verbo, ita subito circum nos vehementer coartari conclave, aer densari, ac deinde ipse disrumpi, ut duodecim illae personae, quamvis nullo intus vultu mutato, expergisci tamen viderentur.

Tum prima larva descendit.

Iussa larva descendit.

Descendit larva.

Descendit.

Cum larva in vas magicum Summi Cordis mei tanta vi illaberetur ut me funditus ab intimo diffinderet, corpus meum, recens natum ac minime paratum, ad exiguam duntaxat partem tantae molis capiendam fictum esse videbatur, quippe cui in omnibus vasis magicis centum omnino pondera suppeterent, cum singulae illae personae octingentas triginta quattuor res excerptas ac reconditas continerent.

Octingentae triginta quattuor.

Quod simul atque introiit, cum vasa mea magica tantae molis impatientia, confestim in longitudinem immaniter diffissa disrumperentur, magi, id quod ante providerant, neque sollicitudine moti neque exhorrentes neque omnino trepidantes, lacerata fragmenta rursus consuerunt.

Non semel.

Non bis.

Iterum iterumque.

Consuerunt et consuerunt et consuerunt.

Vas magicum Summi Cordis non firmius erat quam agger rimosus, dum aqua a tergo premit.

Quod nunc intuens etiam sentio. Quamquam magi id consuerant, foede tamen refertum manserat.

Nunc sentio, si unum filum defecisset, rem totam dissolutum iri. Magi autem non curavissent.

Consuissent.

Iteravissent.

Quod et fecerunt.

Proxima larva descendit.

Tum sequens descendit.

Atque altera.

Undecies.

My dear beloved sect brothers, I thought that a cultivation horror story would be great, so I wrote it! You can read the first chapters here, tell me if you like it: https://www.royalroad.com/fiction/163805/the-4th-prince