u/celilyldrm

23 yaşım kadar kaotik bir yaşım olmamıştı, içimde benle beraber büyüyen acılarım, benden fazla büyümüş. Sahip olduğum ve sahip olamadığım her şeye minettarım, her şeyin bu kadar aleyhim de olduğu bir “hâl” de, aldığım nefesimin kıymetini biliyorum, belki yoğun bakımda ciğerimi deldikleri için biliyorum ama iyi ki de biliyorum. Reddit’de anlatımı güçlendirmek için dramalar olduğundan daha büyük bir hyple anlatılır, pekâlâ olabilir ama bunla paralel olarak güzel hâlleri bu kadar sık görmüyoruz. Sanki yakıncakmışım gibi paragrafa başladım ama öyle bitirmeyeceğim, hayat bir deneyim ben ise kesinlikle denemeliyim, hayatı çok seviyorum, taze bir meyve yemeği, bilmediğim bir kelime veya deyimi öğrenmeyi, bir insanla tanışmayı, yağmurdan sonra açan güneşe bakmaya kadar.. Çok seviyorum yaşamayı ve iyi ki yaşıyorum, bunun için çok mutlu ve minettarım, yer yer ben de eski hesabımdan olsun bu hesabımdan olsun azıcık nazlanmaya ihtiyaç duyuyorum ama bu sefer de minnetarlığımı paylaşmak istedim.

Merhabaa, bölümümü bırakıp YKS&İMAT sınavlarına hazırlanıyorum hedefim tıp fakültesi (psikiyatr), senenin başında hem bir işte çalışıp hem de ders çalışıyordum, istifa ettim artık tam zamanlı ders çalışıyorum.

Küçük bir intro vereyim: Motorsikle sürmeyi ve 300-400 km kısa geziler yapmaya bayılırım. Bir sinefil ve kitap kurdu değilim lakin ikisinin de kalitelisini tüketmeyi severim. Dead by Daylight ve Rainbow Six Siege oynarım online olarak ama neredeyse her oyunu oynarım ve co op oyun oynamayı çok severim. Rock'dan phonk'tan Türk sanat müziğine geniş bir müzik dinleme zevkim var, ayrıyetten Medium'dan 3-4 günde bir yazı okuyorum bunları paylaşmak çok isterim, tabii kısa tutunca böyle yüzeysel kalsa da, insanlara değer kattığımı düşünüyorum, aynı değeri bana katabilecek insanlarla arkadaşlık kurmak isterim, dm atmaktan çekinmeyin <3

Bu bir iç dökme postudur.

25 Kasım'da geçirdiğim bir kaza beni yaklaşık 2 ay hastane ve yatak arasında yaşamak zorunda bıraktı. 10 gün yoğun bakımda kaldım ve sonunda haneme %35 kalıcı engel eklendi. Yıllarca 12 saat boyunca yağmurda, karda, en kötü koşullarda bile kullanmaktan keyif aldığım o makineyle neredeyse ölümden dönmüştüm. Hastane odasında motordan da, hayattan da tiksinmiştim. Prosofi'yi vs. takipten çıkmış, Instagram'da karşıma çıkan bütün motor gönderilerine “ilgilenmiyorum” deyip bir daha motosiklet yüzü görmek istemediğimi düşünmüştüm. Ta ki dört senelik sevgilimin beni aldattığını öğrenene kadar. O noktadan sonra sadece motordan değil, hayattan gerçekten tiksinmeye başlamıştım. Taburcu olduğumda hâlâ yatalaktım, bezleniyordum. O dönemde annem ve kız arkadaşım bakımımda yanımdaydı; zaten tek başıma temel ihtiyaçlarımı bile karşılayabilecek durumda değildim. Fakat toparlanmaya başladığım dönemde ilişkim de dağıldı ve bir noktada kendimi gurbette gerçekten yalnız buldum. Param, işim ve kafamda kurduğum kariyer planlarının büyük kısmı da kazayla beraber darmadağın olmuştu. Sonra çok hırslandım. Kiralık bir motor bulup tekrar kuryeliğe döndüm. Ayağım kanaya kanaya çalıştığım, molalarda pansuman yapıp tekrar motora bindiğim günler oldu. Yağmur, çamur çok umurumda değildi. Öfkem ve hırsım, çektiğim acıyı ve kendi sağlığımı önemsemememin önüne geçmişti. Bu tarafı içimde kalan, hâlâ çok yakın tarihli bir mesele. Ama postu asıl yazma sebebim başka. Çalışırken bir şeyi fark ettim: Ben motosiklet sürmeyi gerçekten çok seviyorum. Molalarda bomboş çevre yoluna çıkıyordum. Altımdaki güçsüz Honda Dio'yla bile rüzgârdan tokat yemeyi öyle özlemişim ki bir gün kendi kendime, “Allah'a bin şükür yaşıyorum ve hâlâ motosiklet kullanabiliyorum.” dediğimi hatırlıyorum. Motor, burada detayına bile girmediğim o dönemin acısını birkaç dakikalığına bile olsa öyle güzel susturuyordu ki onu hayatımdan tamamen çıkarmak istemediğimi anladım. Ama işin diğer tarafı da var. 23 yaşımda iki ay boyunca annem ve o zamanki kız arkadaşım altımı bezledi. Bir dönem yardım almadan başımı sağdan sola çeviremiyordum. Bunu bir kere yaşadıktan sonra sakat kalma ihtimali benim için artık internette okunan bir istatistik değil. Çok korkuyorum. Tekrar sakat kalmaktan da korkuyorum, hayatımı kaybetmekten de. Yanlış anlaşılmasın; size “Motor kullanayım mı, kullanmayayım mı?” diye sormuyorum. Bunun kararını benim yerime kimse veremez zaten. Sadece içimde ukte kalan şeyler var. Adam akıllı bir motorla virajın keyfini bile çıkaramadım. Keyifle viraj almak, bir yerlere sırf motosikletle gitmiş olmak için gitmek, uzun yollar yapmak istiyorum. Aklımda bir İç Anadolu turu bile var. Yani bütün bunlara rağmen hâlâ devam etmek istiyorum. O yüzden özellikle benim gibi ağır bir motosiklet kazası geçirip yine de motordan kopamayanlara sormak istiyorum: Siz geri döndüğünüzde korkuyla nasıl yaşamayı öğrendiniz?

PS2 dönemi

Tadı gerçekten inanılmaz iyi, eskiden içtiğim o cam şişe kolaların tadını aldım, Kola Turka cam şişeyi de andırıyor tadı. Crown koladan meysuya, diriliş koladan vanilyalı pepsiye kadar içen düzenli bir kola bağımlısı olarak (Toptan kutu kola alıyorum ve sadece cam ve kutu içiyorum) gerçekten öneririm, beni çok mutlu etti, maşallah bu kolaya

Bu markayı yemeksepetin market de gördüm sadece, bir şans vereyim dedim, şeftalisi aşırı kötüydü, çürük tadı var. Bu güzeldi ama sadece sonlara doğru şurup aşağıda birikmiş acımsı bir tat verdi

Bu hanım ablamla aynı durumdayım, bunun yerini tutacak ne var bildiğiniz ?

Harras’ın ürünleri güzeldi, en sevdiğim karpuzlu soğuk çay olabilir güncel olarak,
iki kutu arkadaşa gelirsek, bu kutular da bir sorun mu var ben mi yeterince beklemedim bilmiyorum lakin kesinlikle soğuk hissiyatı yoktu, beraberinde dışarıdan aldığım kolayı koydum, o buz gibi, tutumu ve dudak hissi mükkemel ferah, bunlar da aynı his yok ve açıkcası bir daha kendilerini aldıracak bir lezzet vermediler bana