I think this was a brilliant and trustworthy online resource but it's been few weeks that paste.ubuntu.com is offline at least i can't get to it.
Does anyone knows if they are discontinuing it or it will return ?

ეს გოგო საუბრომს იმას რასაც ყველა გვრძნობთ, საქართველო არის ჯოჯოხეთი სადაც ყოველი დღე არის სტრესი და პრობლემები თუ ხარ ჩვეულებრივი ადამიანი და არ ხარ ბანდიტი ქოცი ან მაგათთან აფილირებული ყაჩაღი. რომელიც ძვირად ღირებული მანქანით ან სახელმწიფო პრადოთი დადიხარ და ერთი კაფედან მეორეში გადადიხარ.

15 წელი ქვეყანა სრულ ჯოჯოხეთად აქციეს სადაც ბოროტმა ხალხმა თავი ამოყო ან გააბოროტა ამ დამპალ ქვეყანაში ცხოვრებამ.

This is very impressive a user who goes by the pseudonym Hultwl found a workaround and got RDR working on UHD 620 (INTEL_DEBUG=reemit,sync,stall) yes the performance is really bad compared to windows, but this underlines how good the open-source community is and how one person's hard work and trials can benefit or at least satisfy a lot of peoples curiosity.

https://gitlab.freedesktop.org/mesa/mesa/-/work_items/14348#note_3594008

კალაძე არის ყველაზე დიდი ბოროტება ქოცობაში, ყველაფრის მკადრებელი ამდენ ტრაგედიას რომელიც ამის დაუდევრობით და კორუფციით არის გამოწვეული ვერცერთი ნამუსიანი ადამიანი ვერ გაუძლებს, ეს კობახიძეზეც უარესია, წულუკიანზეც და ივანიშვილზეც ისინი ნაკლებად ჩანენ მაინც მაგრამ ეს არის ყველაზე უტიფარი უზრდელი უნამუსო არსება მთელ ქოცობაში (ჩემი აზრით)

This is why bug reporting always has a point, and this is why open-soruce developers are so awesome. When enough people get effected by the issue the devs fix problems even though it might be a very old and obscure issue for a pretty much abandon-ware.

This is currently in the git/beta version of the mesa driver but I'm sure in next stable release: 26.1.6 this bug fix will be included.

https://gitlab.freedesktop.org/mesa/mesa/-/work_items/11083

კორუფციული მშენებლობები ეს არის - კერძო მოგება, საჯარო ტვირთი და ხალხის მეტი გაღარიბა: სპეკულაციური ურბანიზაციის შედეგები საქართველოში

https://preview.redd.it/4iob5iy396eh1.jpg?width=800&format=pjpg&auto=webp&s=367f90861a90fa88fe8491e7300a44166809f96d

აბსტრაქტი

 ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში საქართველოს ქალაქებში, განსაკუთრებით თბილისში, ბათუმში, გუდაურსა და სხვა სწრაფად მზარდ ურბანულ ცენტრებში, სამშენებლო სექტორი ეკონომიკური ზრდის ერთ-ერთ მთავარ მამოძრავებელ ძალად იქცა. წინამდებარე კვლევა ამტკიცებს, რომ ერთი შეხედვით დინამიკური სამშენებლო ბუმი, რომელიც ხშირად ეკონომიკური ზრდის მამტკიცებელ ინდიკატორად მიიჩნევა, რეალურად წარმოადგენს სპორადული, კორუფციით გაჟღენთილი განვითარების პარადიგმას, რომელიც ფუნდამენტურად ეწინააღმდეგება ადგილობრივი მოსახლეობისა და გადასახადის გადამხდელების გრძელვადიან ინტერესებს. ნაშრომის ცენტრალური ჰიპოთეზაა, რომ უცხოელ არარეზიდენტ ინვესტორებზე ბინების მიყიდვის ბიზნეს-მოდელი ქმნის მძიმე ფისკალურ დისბალანსს. ის ხელოვნურად ზრდის ეკონომიკურ სტატისტიკურ მაჩვენებლებს და ამ მშენებლობებით ყველაზე დიდი და ძირითადი ბენეფიციარი მხოლოდ და მხოლოდ ის პირია ვინც ყიდის ამ ბინებს/შენობებს (მშენებარე კომპანია), ხოლო მომავალი ინფრასტრუქტურული მოვლის ტვირთი, რომელსაც ეს სპორადული სამშენებლო პოლიტიკა წარმოშობს, მთლიანად დააწვება ადგილობრივ გადასახადის გადამხდელებს (საქართველოს მოქალაქეებს).

შედეგად, ეს მოდელი არა მხოლოდ აღრმავებს სოციალურ უთანასწორობას, არამედ ქმნის ქალაქების ინფრასტრუქტურის სრულ კოლაფსამდე მიყვანის რეალურ რისკს, როდესაც გადასახადებიდან მიღებული თანხები ვეღარ უზრუნველყოფენ მკვეთრად გაზრდილი ქალაქის მოვლა/პატრონობას და გადაუდებელი დაზიანებების აღმოფხვრას.

1. შესავალი: ზრდის პარადოქსი

ბოლო წლების განმავლობაში, თბილისისა, ბათუმის, ბაკურიანის, გუდაურის თუ სხვა ქალაქების ურბანული ლანდშაფტი რადიკალურად შეიცვალა. ცათამბჯენები, საცხოვრებელი კომპლექსები და სასტუმროები შენდება უპრეცედენტო ტემპით. ეს ტრანსფორმაცია ოფიციალურ დისკურსში წარმოდგენილია როგორც ეკონომიკური წარმატების, უცხოური ინვესტიციების მოზიდვისა და მოდერნიზაციის სიმბოლოდ. მთლიანი ეკონომიკის ზრდის თუ მთლიანი შიდა პროდუქტის (მშპ) ზრდის სტატისტიკას, რომელსაც მშენებლობის სექტორი აძლიერებს, მაგალითად მოყავთ მართველ პარტიას, როგორც ქვეყნის განვითარების უდავო მტკიცებულება.

თუმცა, ეს ნარატივი სრულ სურათს არ ასახავს. იგი უგულებელყოფს განვითარების ხარისხს**, მის** სივრცულ ლოგიკას და, რაც ყველაზე მთავარია, მის ფისკალურ მდგრადობას**.** ჩვენ ვამტკიცებთ, რომ ქართული ქალაქების განვითარების ამჟამინდელი მოდელი არის „სპორადული“ - ის მოკლებულია ყოვლისმომცველ ურბანულ დაგეგმარებას, იზრდება ქაოსურად, კორუფციულ გარიგებებზე დაფუძნებული ზონირების შეთანხმებების საფუძველზე და ემსახურება არა ადგილობრივი მოსახლეობის საცხოვრებელი ფონდის გაუმჯობესებას, არამედ კაპიტალის ერთჯერადი შემოდინების მაქსიმიზაციას და დაინტერესებული ბიზნესმენების სწრაფ და უკონკურენტო გამდიდრების სურვილს.

2. კორუფციის ნიშნები: ზონირება, გარიგებები და ელიტური კაპიტალიზმი

სპორადული განვითარების საფუძველი კორუფციის სისტემატურ, ღრმად ინსტიტუციონალიზებულ ფორმაშია. ეს არ არის ცალკეული მოსყიდვის შემთხვევები, არამედ მმართველობის მოდელია. „სერიოზული კორუფციული ნიშნები“ გამოიხატება რამდენიმე ფორმით:

1. ზონირებისა და მშენებლობის ნებართვების მანიპულაცია: მიწის ნაკვეთების დანიშნულება იცვლება ან მშენებლობის კოეფიციენტი (K-2) იზრდება მხოლოდ კონკრეტული, „საკუთარი“ დეველოპერებისთვის, ხშირად საჯარო ინტერესის, გარემოსდაცვითი ნორმებისა და ელემენტარული ურბანული ლოგიკის უგულებელყოფით.
2. სახელმწიფო რესურსების არათანაბარი განაწილება: ძვირადღირებული ინფრასტრუქტურული პროექტები (ახალი გზები, კომუნიკაციები) თავსდება იქ, სადაც მთავრობასთან დაახლოვებული პირები აწარმოებენ მშენებლობებს, და არა იმ უბნებში და ლოკაციებში, რომლებსაც გადაუდებელი საჭიროება აქვთ. ეს წარმოადგენს ადგილობრივი ბიუჯეტის ფარულ სუბსიდირებას დეველოპერის მოგების გასაზრდელად.

3.      თუმცა კორუფციული რისკები იზრდება მაშინ, როდესაც:

• გენერალური გეგმები სისტემატურად იცვლება კერძო ინტერესების სასარგებლოდ;
• სამშენებლო ნებართვები არათანაბრად გაიცემა;
• საჯარო ინფრასტრუქტურის ხარჯები კერძო პროექტებს ემსახურება;
• გადაწყვეტილებების მიღების პროცესი არ არის გამჭვირვალე.

ასეთ პირობებში ჩნდება საფუძვლიანი კითხვა, ხომ არ ხდება საჯარო რესურსების გამოყენება კერძო კაპიტალის სასარგებლოდ.

3. ფისკალური ილუზია: ზრდა, რომელიც გვაღარიბებს

ეს მოდელი ქმნის ფისკალურ ილუზიას, რომლის მსხვერპლიც გადასახადის გადამხდელი ხდება:

• დეველოპერული კომპანიებისთვის: ბინის მიყიდვა უცხოელ არა რეზიდენტზე პირებისათვის არის ერთჯერადი ბიზნეს ტრანზაქცია, რაც სრულდება ბინის მიყიდვით და მოგების მიღებით. მოგება მიღებულია, კომპანია იხდის ერთჯერად გადასახადს და აქ მთავრდება სახელმწიფოსთვის მიღებული სარგებელი.
• უცხოელი მფლობელისთვის: ბინა არის უძრავი აქტივი, „უსაფრთხო თავშესაფარი“ კაპიტალდაბანდება ან შესაძლებელია საშვებულებო სახლი გახდეს. უცხოელმა/მფლობელი მასში  შესაძლებელი მაქსიმუმ რამდენიმე კვირას გაატაროს წელიწადში. უცხოელი არ მუშაობს, არ ქმნის დოვლათს, არ იხდის საშემოსავლო გადასახადს, არ მოიხმარს ადგილობრივ მომსახურებას ისეთი მოცულობით, რომ მნიშვნელოვანი ეკონომიკური წვლილი შეიტანოს. მეტიც ის ქონების გადასახადსაც არ იხდის ჩვენი საგადასახადო კოდექსის თავისებურებიდან. ანუ უცხოელს უჩნდება ბინა, რომლის შენახვის ვალდებულებას ვკისრულობთ ადგილობრივი გადასახადების გადამხდელები.
• ადგილობრივი გადასახადის გადამხდელისთვის: მთელი ინფრასტრუქტურული ტვირთი, რომელსაც ეს ახალი მაღალსართულიანი კორპუსები ქმნიან, ეკისრება. ეს მოიცავს:
  • გაზრდილ დატვირთვას კომუნალურ ინფრასტრუქტურაზე: წყლის, კანალიზაციის, ელექტროენერგიის სისტემები, რომლებიც თავდაპირველად არ იყო გათვლილი ამხელა სიმჭიდროვეზე, კორპუსის და ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაცია არის უწყვეტი და მუდმივ საჭირო რის დაფინანსება ხდება მოგროვებული გადასახადებით, ანუ იმ გადასახადებით რომლებსაც ჩვენ ვიხდით და არა უცხოელები.
  • ტრანსპორტის კოლაფსს: ქუჩები, რომლებიც არ გაფართოებულა, და პირიქით შევიწროვდნენ მშენებლობების გამო, იტვირთება ათასობით ახალი მანქანით (თუნდაც ისინი წელიწადში ორჯერ გამოჩნდნენ, მათთვის უნდა არსებობდეს გზები, პარკინგი, საცობები, რაც ყოველდღიური პრობლემად იქცევა მოსახლეობისთვის).
  • სოციალური ინფრასტრუქტურის დეფიციტს: ბაღები, სკოლები, საავადმყოფოები, რეკრეაციული ზონები – მათი მოცულობა არ იზრდება მოსახლეობის (თუნდაც სეზონური) ზრდის პროპორციულად. ეს იწვევს მომსახურების ხარისხის მკვეთრ ვარდნას.

არსებული სიტუაცია პირდაპირ აღარიბებს ადგილობრივ მოსახლეობას:

1. საგადასახადო ტვირთის ზრდა: იმის გამო, რომ მუნიციპალური ინფრასტრუქტურის შენახვის ხარჯები იზრდება, ხოლო ახალი „მაცხოვრებლები“ თითქმის ან პრაქტიკულად არ მონაწილეობენ გადასახადების აკუმულირებაში (თუ საქართველოში არ ჩამოვა მაშინ გადასახადს არ გადაიხდის და თუ ჩამოვა მარტო იხდის დღგ-ს 18% იმ მომსახურებაზე ან პროდუქტზე რასაც მოიხმარს, რაც ბევრი არ იქნება), დეფიციტის დასაფარად სახელმწიფოებში იზრდება ქონების, მიწის ან სხვა ადგილობრივი გადასახადები, ან იზრდება მომსახურების ტარიფები. ეს მძიმე ტვირთად აწვება მუდმივ რეზიდენტებს რაც საქართველოში ხდება და სამომავლოდაც გარდაუვალია.
2. საცხოვრებელზე ხელმისაწვდომობის კრიზისი: სპეკულაციური მოთხოვნა ხელოვნურად ზრდის ფასებს. ადგილობრივი მცხოვრები, რომლის შემოსავალიც ადგილობრივ ეკონომიკაზეა მიბმული, ვეღარ ყიდულობს ბინას საკუთარ ქალაქში. მისთვის საცხოვრებელი ხდება სრულიად ხელმიუწვდომელი.
3. რესურსების „გათხელება“: მუნიციპალური ბიუჯეტი, რომელიც ისედაც შეზღუდულია, დგება მდგომარეობაში სადაც ის ემსახურება ბევრად უფრო დიდ რაოდენობის ინფრასტრუქტურას. რესურსები, რომლებიც შეიძლებოდა მოხმარებოდა განათლების ხარისხის გაუმჯობესებას ან არსებული, მოძველებული ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაციას (მაგ. მეტრო, წყალგაყვანილობა ძველ უბნებში), იხარჯება ახალი განაშენიანებისთვის აუცილებელი, მაგრამ ეკონომიკურად არაეფექტური ინფრასტრუქტურის გაყვანაზე/რეაბილიტაციაზე. შედეგი არის ქალაქი, რომელიც ფართოვდება, მაგრამ ღარიბდება.

4. საწინააღმდეგო არგუმენტი

ინტელექტუალური სიმკაცრისთვის აუცილებელია ამ თეზისის საწინააღმდეგო არგუმენტების განხილვა. ერთ-ერთი გავრცელებული კონტრარგუმენტია, რომ უცხოური კაპიტალის შემოდინება წარმოადგენს პირდაპირ სავალუტო ინექციას, რომელიც აძლიერებს ეროვნულ ვალუტას, აფინანსებს მიმდინარე ანგარიშის დეფიციტს და ქმნის დროებით, თუმცა რეალურ დასაქმებას მშენებლობის სექტორში დაბალკვალიფიციური მუშახელისთვის. ეს არგუმენტი ნაწილობრივ სამართლიანია — მშენებლობის ფაზაში მართლაც წარმოიქმნება რეალური ეკონომიკური აქტივობა და ხელფასები. თუმცა საკვანძო საკითხია არა ის, არსებობს თუ არა რაიმე სარგებელი, არამედ ეს სარგებელი აღემატება თუ არა გრძელვადიან ფისკალურ ხარჯს — და სწორედ ამ ბალანსის შესახებ არსებული მტკიცებულება საქართველოს შემთხვევაში პრობლემურია, ვინაიდან არ არსებობს სისტემური მექანიზმი (მაგალითად, სათანადოდ დაწესებული და ადმინისტრირებული უძრავი ქონების ყოველწლიური გადასახადი არარეზიდენტი მესაკუთრეებისთვის), რომელიც უზრუნველყოფდა ამ გრძელვადიანი ხარჯის სამართლიან გადანაწილებას.

მეორე კონტრარგუმენტია, რომ ბინადრობის პროგრამები და უცხოური ინვესტიცია საერთაშორისო კონკურენტული პრაქტიკაა (მსგავსი მოდელები არსებობს პორტუგალიაში, კვიპროსში, თურქეთში), შესაბამისად საქართველოს არ აქვს არჩევანი, თუ არ სურს ჩამორჩეს რეგიონულ საინვესტიციო კონკურენციას. ეს მართებული დაკვირვებაა, თუმცა ის არ ეწინააღმდეგება წინამდებარე თეზისს — პირიქით, სწორედ იმ ქვეყნებმა, სადაც ეს მოდელი ყველაზე აგრესიულად განხორციელდა (მაგალითად, პორტუგალიის Golden Visa პროგრამის შემთხვევა ლისაბონსა და პორტოში), საბოლოოდ მოუწიათ პროგრამების შეზღუდვა ან გაუქმება საბინაო ხელმისაწვდომობის კრიზისისა და ინფრასტრუქტურული გადატვირთვის გამო — რაც უფრო მეტად ადასტურებს, ვიდრე უარყოფს, გრძელვადიანი რისკის რეალურობას.

5. ინფრასტრუქტურული კოლაფსის სცენარი

საბოლოო ჯამში, ეს სპირალი მიიყვანს ინფრასტრუქტურის სრულ კოლაფსამდე. ეს არის კლასიკური “საერთო საკუთრების ტრაგედია“ თეორია  (Tragedy of the Commons), მხოლოდ კორუფციული გამდიდრების ინტერესებით და გლობალური კაპიტალის მიერ ინიცირებული.

• ფინანსური მოდელის ჩავარდნა: როდესაც გადასახადებიდან მიღებული სახსრები ვეღარ დაფარავს მუნიციპალური ინფრასტრუქტურის ამორტიზაციისა და ოპერირების მზარდ ხარჯებს, სისტემა იწყებს ნგრევას.
• კასკადური ეფექტი: ჯერ მცირდება მომსახურების ხარისხი (ნაგვის გატანის სიხშირე, გზების მდგომარეობა), შემდეგ იწყება ავარიების რიცხვის ზრდა (წყლისა და კანალიზაციის მილების გასკდომა), რასაც მოჰყვება ტრანსპორტის პარალიზება. ეს მკვეთრად ამცირებს ქალაქში ცხოვრების ხარისხს.
• სიღარიბის ინსტიტუციონალიზაცია: იმ ადამიანებისთვის, ვისაც ქალაქის დატოვება შეუძლია, ტოვებს მას. რჩებიან მხოლოდ ისინი, ვისაც რესურსი არ აქვს, რომ გაიქცეს. ქალაქი ხდება სიღარიბის კონცენტრაციის ადგილი, რომელიც გარშემორტყმულია ცარიელი, მდიდრული, მაგრამ უსიცოცხლო შენობებით. ეს არის ურბანული მკვდრის მარყუჟი.

6. დასკვნა: ალტერნატიული ურბანული პარადიგმისკენ

მთავრობის მიდგომა, რომელიც მშპ-ს ზრდის ფეტიშიზაციას ეფუძნება და დაახლოვებული ბიზნესმენების სწრაფ გამდიდრებას, კატასტროფის რეცეპტია. სპორადული განვითარება, რომელსაც კორუფცია მართავს, არის მტაცებლური კაპიტალიზმის უკიდურესი ფორმა, რომელიც მოკლევადიანი მოგების მისაღებად ანადგურებს ქალაქის, როგორც საზოგადოებრივი ორგანიზმის, გადარჩენის ფუნდამენტურ საფუძვლებს.

საქართველოს ქალაქების განვითარება მხოლოდ ახალი შენობების რაოდენობით არ უნდა შეფასდეს.

ეკონომიკურად მდგრადი ურბანიზაცია ნიშნავს, რომ თითოეულ ახალ პროექტს უნდა შეეძლოს არა მხოლოდ მოკლევადიანი ეკონომიკური აქტივობის შექმნა, არამედ საკუთარი გრძელვადიანი ინფრასტრუქტურული და ფისკალური ზემოქმედების დაბალანსებაც.

თუ ქალაქის გაფართოება ეფუძნება არარეზიდენტ ინვესტორებზე ორიენტირებულ სპეკულაციურ მშენებლობას, ხოლო ინფრასტრუქტურის შენახვის ხარჯები ადგილობრივ მოსახლეობაზე ნაწილდება, მაშინ იქმნება სისტემური ფისკალური დისბალანსი. ასეთ ვითარებაში მშენებლობის შედეგად შექმნილი კერძო მოგება კონცენტრირდება დეველოპერულ კომპანიებში, ხოლო ხარჯები სოციალიზდება და მომავალ თაობებს გადაეცემა.

საჭიროა სრულიად განსხვავებული, მდგრადი ურბანული პარადიგმა, რომელიც დაფუძნებული იქნება:

1. გამჭვირვალე, მონაწილეობით დაგეგმარებაზე: ზონირების ყოველი გადაწყვეტილება უნდა იყოს ღია, საჯარო ინტერესით მოტივირებული და კორუფციისგან თავისუფალი.
2. „ღირებულების დაფარვა“ (Value Capture) მექანიზმებზე: დეველოპერებმა, რომლებიც სარგებლობენ ინფრასტრუქტურის მოწყობით, უნდა აანაზღაურონ მისი სრული ღირებულება მკაფიო, კანონიერად სავალდებულო გადასახადით, რომელიც მომავალი თაობების ინფრასტრუქტურულ ტვირთს დაფარავს. ან უნდა იყოს პროექტი დასაბუთებული თუ რატომ იქნება ეს მშენებლობა თვითკმარადი და არ დააწვება სხვებს მისი შენახვა.
3. ადგილობრივ რეზიდენტზე ორიენტირებულ განვითარებაზე: ქალაქის მთავარი ბენეფიციარები უნდა იყვნენ მისი მუდმივი მაცხოვრებლები, რომლებიც ქმნიან თემს, იხდიან გადასახადებს და ქმნიან ქალაქის რეალურ, ცოცხალ ეკონომიკას.

წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის, რაც დღეს ზრდად იწოდება, ხვალ ჩვენი ქალაქების ნანგრევებად იქცევა, ხოლო მისი ნამდვილი ღირებულების გადამხდელი იქნება ყოველი მოქალაქე, რომელსაც სულ უფრო გაღარიბებულ, მიტოვებულ და ჩამოშლილ ქალაქურ სივრცეში მოუწევს ცხოვრება.

I noticed that the 25.08 Flatpak branch of Mesa Git drivers has not received updates since April, and the new .08 branch usually gets released in September. Additionally, the software might not move to the latest runtime, 26.08.

I think having Git versions of drivers is very productive for finding bugs, but I don’t understand why the maintainers stop maintaining the Git drivers in Flatpak so quickly. I believe this is a problem, and the maintainers should keep the beta drivers maintained in Flatpak.

It’s also possible that the issue is on my system and the updates are being released, but I’m simply not receiving them. If that’s the case, do you have any idea how I could fix it?

I will add an example steam is on 25.08 and I reported a game bug, the mesa devs fixed it and I want to test it now it's not as easy because 25.08 brench isn't getting git version of mesa but the steam client isn't 26.08beta runtime version so testing the beta version of mesa isn't as easy as it was. I know it's hard work but wouldn't it be more logical to keep updating 25.08 builds until 26.08 launches?