u/fiberarti

I was internationally adopted from Colombia as a baby through a closed adoption.
When I was 8 years old, my adoptive parents decided to contact my biological mother. I had no idea they were doing this. At first, my biological mother replied that she wanted no contact with “the girl” (me). My adoptive mother then sent her an angry message along with a photo of me, saying that I was her daughter. After that, my biological mother agreed to meet me.

So at 8 years old, I flew to Colombia and met my biological mother. Looking back, I don’t think I was emotionally old enough to understand or process what was happening. I just went along with what all the adults had decided.

I also met my two younger half-siblings for the first time. The difficult part is that they didn’t know I was their sister. My biological mother introduced me as just a coworker friend. My half-brother, who was about 6 years old at the time, actually said that he felt like there was something more going on. My biological mother immediately told him that wasn’t true.

Another painful part is that my adoption records state that I was conceived through rape, but I don’t even know if that’s the full truth. My biological mother has never wanted to talk about it or answer my questions, so I still don’t know what really happened.

Years later, when I was 21, I met more members of my biological family. They had only found out about my existence later in life because I had been kept a secret. They wanted to meet me, and I said yes.
However, they didn’t want my biological mother to know they were seeing me because she gets very angry whenever I’m mentioned. While we were together, they suddenly decided to video call her without asking me first. My aunt literally pushed me behind a building so my biological mother wouldn’t see me on the camera.

That moment really hurt. I felt completely alone.
When I look back at my life, I feel like I never had any control over the biggest parts of my own story. I didn’t choose the adoption. I didn’t choose when contact started. I didn’t choose how I met my biological mother. I had to pretend not to be my siblings’ sister. Even as an adult, people were still making decisions

Its this overwhelming feeling that everyone else has been writing my life story while I just had to live it.

Im just writing this to vent and because other people might relate to some of it

Ik ben 25 jaar en heb een jaar geleden mijn mbo 4-opleiding Mediavormgeving afgerond.
Na mijn stage mocht ik blijven werken, maar door een tekort aan opdrachten werd mijn contract beëindigd.

Gelukkig vond ik snel een nieuwe baan, maar inmiddels merk ik dat deze totaal niet bij mij past.
De vacature was voor een grafisch vormgever, maar in werkelijkheid ben ik vooral bezig met e-mails, klantcontact en het technisch klaarmaken van reclameborden en vastgoedmutaties. Ik ga eigenlijk iedere dag met tegenzin naar mijn werk en merk dat ik er steeds ongelukkiger van word.

Ik denk al een hele tijd na over een Associate Degree Software Development. Het lijkt me interessanter en ik heb het gevoel dat het op de lange termijn ook betere kansen biedt. Tegelijk vind ik het spannend om mijn vaste baan op te zeggen voor een opleiding, zeker omdat ik nog nooit in de IT heb gewerkt.

Ik merk dat ik bang ben om de verkeerde keuze te maken. Blijf ik in een baan waar ik ongelukkig van word, of neem ik het risico om opnieuw te gaan studeren? Ik ben heel benieuwd hoe anderen zo’n keuze hebben gemaakt en of jullie achteraf blij zijn dat jullie die stap hebben gezet.

I was adopted from Colombia and raised in the Netherlands. One thing I’ve heard a lot growing up is that I’m white washed. I hate that term tbh

What bothers me even more is when it comes from friends who know I’m adopted. They know my background. They know I was raised by Dutch parents and grew up in Dutch culture. Yet they’ll still call me white washed as if it’s somehow a choice I made.

I never really know how to respond. What exactly am I supposed to do with that? I didn’t choose where I grew up, what language I learned first, or what culture I was raised in. I was a child.

When people call me white washed, it feels like they’re saying I’m somehow not connected enough to where I was born, or that I’m doing my identity wrong. As if there’s a correct way to be Colombian and I’ve failed at it.

To me, identity is much more complicated than that. People are shaped by their upbringing, environment, experiences, family, and so many other factors. It isn’t something that can be reduced to a label.

Ik heb een vraag over een concurrentiebeding in mijn contract en ben benieuwd hoe anderen dit zien.

Ik ga starten bij een bedrijf en heb een contract ontvangen dat ik nog niet heb getekend. In dat contract staat dat ik 12 maanden na het einde van mijn dienstverband niet mag werken bij een “soortgelijk, aanverwant of concurrerend bedrijf”, tenzij ik toestemming krijg.

Voor mijn gevoel is dat vrij breed, omdat het er in mijn ogen op neerkomt dat ik mogelijk een tijd niet in mijn eigen vakgebied kan werken. Er staat ook een relatiebeding in (geen klanten benaderen), en dat snap ik wel, maar dit voelt toch te streng.

Ik twijfel een beetje of dit normaal is en of 12 maanden niet aan de lange kant is. Ook vraag ik me af in hoeverre zoiets überhaupt afdwingbaar is in Nederland.

Wat ik me dus afvraag is of mensen hier ook iets soortgelijks in hun contract hebben staan? Of begrijp ik het misschien verkeerd, omdat ik me niet goed kan voorstellen hoe dit in de praktijk werkt.