u/ihsan077

Merhaba. Kısaca, çocuğumu göstermek için eski eşim para istedi. Verdim. Tekrar istiyor. Ne yapmalıyım?

Ben memurluktan sağlık gerekçesiyle erken emekli oldum. Zamanında siyasi nedenlerle doğuştan kişilik bozukluğu raporu verildi, ama öyle birşey olmasına imkan yok ki 12 sene memuriyetligin içinde idim. Asıl durumum anksiyete bozukluğu. Eşim eski raporumu kullanarak boşanma davası açtı. Iddiasi günlerimi yatarak geçirdiğim, akli dengenin yerinde olmadığı ve eski işimden kötü hareketlerim sebebiyle atılmam olduğu idi. Avukat tutup karşı dava açtım ama kötü bir avukata denk geldim. Hiç şansın yok dedi. Mahkeme 4 sene sürdü ve yaz aylarında çocuğuma ben baktım. Mahkeme sonrası benim iddialarimin cevap niteliğinde olduğu gerekçesiyle (ki yalan) hiçbirine yer verilmedi. Kaybettim. Çocuğun velayeti de annesine verildi. Çocuğunu görmek istiyorsan evin satış bedelinin yarısıni bana ver dedi. Kağıt imzalatmak istedim. Imzalamadi. Çocukla olan irtibatımızı kesince verdim. Devamında tekrarla yüklü bir miktar para istedi. Tekrar verdim. Çocuğu verme zamanı yaklaştı. Şimdi tekrar yüklü bir para istiyor. Geçimimi evden artan para ve emekli aylığı ile sağlıyorum. Köşeye sıkışmış durumdayım. Bir yol gösterirseniz sevinirim.

Size bir hikaye anlatayım. Bir ülke varmış ve o ülkede bir şizofreni hastası yaşarmış. Bu hasta hiperaktivitesi olduğu için ailesi ona GTA oynatmış ve bu hasta başından kalkmaz olmuş. Birgün amcasının odasındaki yivsiz av tüfeğini görmüş ve dışari çıkmış. Araç içinden çevresindekilere nişan aldığı görülmüş ve polise haber verilmiş. Polis silahı tutup da almaya çalışırken silah ateş almış ve polis boyun ve göğüs kısmından vurulmuş. Diğer panik atak geçirmiş ve dona kalmış. Şizofreni hastası vurduğu polisin silahını alarak diğer polise ateş edecekken balkondaki biri laptopunu adamın kafasına atmış. Korkan şizofreni hastası camı kırık araçla yoluna devam etmiş. Polislere bu durum anons geçilmiş. Trafik polisleri şehrin çıkışlarıni tutmuş. Camı kırık, duruma uyan bir araca dur emri vermişler. Araç durmuş. Içeride silah olduğunu bilmelerine rağmen gece karanlığında aracın yanına gitmişler. Ikisi de aracın içerisinden 0 mesafeden ateş edilerek vurulmuş. Sonra şizofreni hastası karanlıkta iki polisin de silahlarıni alarak bir evin balkonunun altına pısmış. Gelen polislere iki silahla da ateş etmiş ama iki silah da bakımsızliktan kurşunu dışarı atmamış. Polis şizofreni hastasıni linç ettikten ve kamera görüntülerine el koyduktan sonra yerde yatan yarı ölü bedene 18 el ateş etmiş. Sonra da bir taraflarını kurtarmak için evrakların tamamı talimat üzerine yanlış düzenlenmiş. Şimdi merak ediyorum. Bu varsayımsal olayda kimi haklı buluyorsunuz?

Toplum olarak normal bir günü özler olduk. Ülkemde herkesin suratının ne kadar asık olduğunu Endonezya'da daha rahat farkettim. Burada insanlar gülüyor ve birbirlerine yardımcı oluyorlar. Insanlar birbirine kardeşim diye seslenip öyle hareket ediyor. Insanlar az kazanıyor ama hayat ucuz.

Gel gelelim bize. Daha yeni boşanma davam sonuçlandı. Eski eşim "beni kızdırma. Evi üstüme yap. Çocuğunu göremezsin." dedi. Ben salak gibi hakkımı aramaya kalktım. "Akli dengesi bozuk, korkuyorum" dedi, uzaklaştırma aldım. Ben ailemde kalırken iki sene evimde oturdu. Bu arada kendisine güvenip de zamanında verdiğim anksiyete raporumu vermiş mahkemeye. Mahkeme, bu rapora istinaden "akli dengesi yerinde mi?" diye hastaneye yolladı. Hastanenin karar vermesi iki sene sürdü. Bu süreçte defalarca kez hastaneye gidip geldim ki her gidişimde rapor almak için para ödedim. Sonunda "akli dengesi yerinde, evli kalmasına engel yok" diye rapor çıktı. "Altınlarımı elimden aldı" dedi. Itiraz ettim ama mahkeme onu haklı gördü. "Çocuğuna bakmıyor" dedi ki hepten yalan. Annesinden çok baktım. Öğle 12'ye kadar uyuyup da sonra bu ahkami nasıl kesti anlamış değilim. Sonuç olarak hiçbir katkısının olmadığı evin yarı bedelini alabildim. Ama bir ton tazminat ve nafaka ödemek zorundayim. Benim iddialarimin hiçbir tanesi araştırılmadi. Çocuğunu göstermem deyip halen beni soymaya çalışıyor ve ben elimde kalan komik parayla geçinip is kurabilmek için ülke değiştirmek zorunda kalıyorum.

Ah güzel ülkemin güzel insanları. Nasıl gülesin ki her yerin acınası halde.