u/letjungcook_b

Noong bata pa lang ako, isa sa pinakamalaki kong kinatatakutan ang maging walang marating sa buhay. Takot na takot akong dumating ang araw na maging adult ako pero wala akong maipagmamalaki o maaasahan. Kaya habang maaga pa, ginawa ko ang lahat para maging handa. Gusto kong siguraduhin na kapag dumating ang panahon ng tunay na laban sa buhay, hindi ako mabibigla.

Ngayon, nagtatrabaho ako bilang virtual assistant ng 37 hours bawat linggo, habang full-time college student din na may 27 hours na klase bawat linggo. Araw-araw, parang wala nang pagitan ang mga responsibilidad ko. Gigising ako para magtrabaho, pagkatapos ng trabaho, diretso agad sa school. Pagkatapos ng school, uuwi naman para tumulong sa mga gawaing bahay. Paulit-ulit. Araw-araw.

At sa totoo lang... pagod na pagod na ako.

Ang mas masakit pa, hindi natatapos ang trabaho kapag tapos na ang shift ko. Kahit day off ko, trabaho pa rin ang laman ng isip ko. Parang hindi na marunong magpahinga ang utak ko. Habang nakikita kong nakakapaglibot ang mga kaibigan ko pagkatapos ng klase, nakakapagkwentuhan, at nae-enjoy ang college life, ako kailangan nang umuwi agad dahil may naghihintay na naman na mga responsibilidad.

Minsan naiinggit ako. Hindi dahil gusto kong iwasan ang responsibilidad, kundi dahil gusto ko ring maranasan ang simpleng magkaroon ng oras para sa sarili ko.

Marami ang nagsasabing "worth it ang hard work," pero walang nagsabi kung gaano pala ito kalungkot. Walang nagsabi na darating sa puntong makakalimutan mong alagaan ang sarili mo dahil inuuna mong siguraduhing okay ang lahat.

Hindi rin ako basta-basta pwedeng huminto sa pagtatrabaho. Ang kinikita ko ang bumubuhay sa allowance ko. Kapag tumigil ako, saan ako kukuha ng pangkain? Paano ako magpapatuloy?

Ang pinakamasakit sa lahat, ginagawa ko naman ang lahat ng ito dahil gusto kong maging handa sa adulthood. Pero habang pilit kong hinahanda ang future ko, pakiramdam ko unti-unti kong nawawala ang sarili ko sa kasalukuyan.

Nakakatakot isipin na ganito na ako kapagod ngayon pa lang. Hindi na kayang tanggalin ng tulog ang pagod ko. Gigising akong pagod, maghapon akong pagod, at matutulog ulit na pagod.

Sa ngayon, wala na muna akong hinihiling na malaking achievement. Hindi ko na muna gustong maging productive sa bawat oras. Ang gusto ko lang ay magkaroon ng pagkakataong alagaan ang sarili ko. Gusto kong makahinga nang hindi iniisip ang susunod na responsibilidad. Gusto kong magkaroon ng oras para mabuhay, hindi lang para makasurvive.

Akala ko, ang pinakamahirap na bahagi ng adulthood ay ang pagiging handa rito.

Hindi ko alam na ang tunay na mahirap ay ang unti-unti mong isinusuko ang sarili mo habang sinusubukan mong ihanda ang kinabukasan mo.

(I used gpt to fix my paragraphs because I'm too tired to fix it myself)

I might get downvoted for this, but I've always wondered what it would be like if an idol's main role in a group was being a songwriter/composer. Not just someone who occasionally gets writing credits, but someone whose primary contribution is creating the group's music.

Imagine a group with several members who are genuinely involved in writing and composing. I think that could lead to a much stronger and more distinct musical identity.

Personally, I think one of K-pop's weaker aspects is often its lyrics. Of course, there are plenty of songs with beautiful, meaningful writing, but there are also many where the lyrics feel unnecessary, repetitive, or seem to exist only to fit the melody. Sometimes it feels like the production carries the song more than the words do.

I know not everyone listens to K-pop for the lyrics, and that's completely valid. But I can't help but wonder how different things would be if more groups had members whose primary role was songwriting and composition. Do you think that would improve the music overall, or would it make little difference?

Problem/Goal:

Na sa phase na naman ako ng buhay ko na parang walang sense ang existence ko sa mundo.

Context:

Hi, I'm M 20, hindi pa nag sisimula ang school year namin, pagod na agad ako and it seems hindi ako nabubuhay sa present. Lagi ko na lang iniisip kung paano ko ma su-survive ang pag trabaho at pag-aaral. Sobrang pagod na agad ako kase nangyari na rin ito last year nang second year pa lang ako. Ngayun, ang set up ko na naman, I need to attend my classes (27 hours every week) and I need to work (35 hours every week). And napapagod ako na ako just thinking about it, ayaw ko rin itigil ang pag trabaho ko kase I provide my own allowance. It's just that nakakapagod kase alam ko wala na naman akong ibang gagawin kundi work and aral, I rarely spend my time with my friends. Kahit naman nakakapag hang out kami, I can't enjoy it kase lagi ako naka focus sa mga responsibilities ko, (trabaho, aral, pati mga responsibilities ko sa bahay). Nakaka inis din maging ako kase never ko natanggal sa isip ko na I need to live in the present but for some reason, I just can't. Sobrang pagod na ako and hindi lang siya pagod na kaya ng tulog. I can't even have a good sleep kase may problem din ako sa pag tulog. I just don't know anymore. I used to tell myself that my responsibilities were the reason why I had to keep on showing up. They gave me something to hold on to, even when everything felt heavy. But now, I'm just tired. I'm exhausted, and for the first time, those reasons don't feel like enough anymore.

Previous Attempt:

Suicide attempt.

Problem/Goal:

Pinag mo-motor ako nila mama pati mga kapatid ko kase kailangan.

Context:

Hi, I'm m 20, still studying. Actually, marunong naman na talaga ako mag motor pero they're encouraging me na kumuha na ng professional license kase I only have student license para maka-dirve na sa mga highway. Pinag mo-motor ako nila mama kase para raw mag expand yung "purpose" ko sa bahay, para rin daw kapag may mga lakad ang kapatid ko, may hahatid at sundo kung kailangan. Naiintidihan ko naman na magiging convenient naman talaga. Pero may mga bagay rin kase na nakaka-hold back sakin para mag drive sa highway. Una, 350+ ang grado ng parehas kong mata. Pangalawa, I have a very short attention span, may mga pag kakataon na nag zo-zone out ako. I don't think I can make a quick decision kapag na sa road na. Pangatlo, aligaga akong tao, alam ko na unting abirya lang sa kalsda, matataranta na ako. And lastly, ang laki ng takot ko sa disgrasya. Dahil sa mga bagay na ito, hindi ako confident mag drive sa highway at hindi rin ako willing matuto. Ang problem, sa tingin ko hindi ako maiintindihan nila mama plus nakaka hiya mag hindi.

Previous Attempt: None.