Severek Ayrilmak Mümkün mü?
Merhaba,
23 yaşındayım ve yaklaşık 7 aydır bir ilişkim var. Kız arkadaşım (23) beni gerçekten çok seviyor, çok sadık, çok fedakâr ve iyi kalpli bir insan. Son zamanlarda ilişkide yaşadığımız bazı problemler oldu. Özellikle küçük şeylere çok üzülmesi ve içine kapanması beni zamanla yordu. Geçenlerde bunları açıkça konuştuk. Beni dinledi, hak verdi ve değişmeye çalışacağını söyledi.
Sorun şu ki artık kafam çok karışık.
Ben Isvicre'de dünya capinda taninir bi universitede elektrik mühendisligi okuyorum. Bilim, matematik, tarih, felsefe, ekonomi, edebiyat gibi konularla ilgileniyorum ve bir partnerde de en azından belli bir seviyede entelektüel paylaşım aradığımı fark ettim. Kız arkadaşım ise bu konulara pek ilgi duymuyor. Onun zeki olmadığını düşünmüyorum hatta tam tersi aslinda baya zeki bir insan ama dünyaya bakışımız ve ilgi alanlarımız oldukça farklı. Bazen onunla konuşurken fikir alışverişi yerine sadece benim anlattığımı hissediyorum. Bu bahsettigim konulardan hicbiri hakkinda derin bir sohbet yapamiyorum.
Bir diğer konu da gelecek planları. Kendisi şu an Almanya'da meslek eğitimi alıyor ve ileride üniversite okumak istiyor (ikimizin arasi yaklasik 1.5-2 saat uzaklikta). Ama üniversiteye gelene kadar en az 3 yili var. Üstelik, kendisi Afganistan'dan oldugu icin aldigi lise egitimi cok düsük seviyede, temel dersler konusunda ciddi eksikleri var ve bu yolun onun için çok zor olacağını düşünüyorum ve hatta yolun yarisinda pes ederse ne yaparim diyorum. Yine de kendisi bizim geleceğimiz için çaba göstermeye çalışıyor ve su ana kadar aksi bir durumda da bulunmadi. Hatta bazı gelecek hayallerinden vazgeçti, normalde ailesinin yanina (Amerika'ya) gitmek istiyordu ama ben Avrupada kalmak istedigim icin vazgecti. Öte yandan kizin henüz üniversite okumamasindan ve Afgan olmasindan ötürü benim ailemle yasadigim problemler de var cünkü kizi kabullenmek, onunla tanismak, gorusmek istemiyorlar.
Yine de vicdanen cok zorlanıyorum. Çünkü ben ilişkiyi sorgularken o ilişki için emek vermeye çalışıyor ve beni gercekten cok seviyor.
Bir yanım diyor ki:
"Bu kadar seven, sadık ve iyi bir insanı kaybetme. Ona ve ilişkiye biraz daha zaman ver."
Diğer yanım ise:
"Ya yıllarca beklersem ve sonunda yine aynı noktaya gelirsem? Ya temel uyumsuzluklar hiç çözülmezse?"
Kafamı karıştıran şey şu: İlişkiyi bitirmek istememin sebebi sevgimin bitmiş olması değil. Daha çok uzun vadede uyumlu bir gelecek kurup kuramayacağımızdan emin olamamam. Bu durumda da 7 ayin üzerine koydugum her vakit bosa giden bir vakit olabilir gibi hissediyorum.
Benzer bir durum yaşamış olan veya dışarıdan objektif bakabilecek kişiler ne düşünüyor? Severek ayrilmak gercekten mümkün mü yoksa sevenler hicbir zaman ayrilmazlar mi?
TL;DR: 7 aylık ilişkimde beni çok seven, sadık ve iyi kalpli bir kız arkadaşım var. Ancak entelektüel uyum ve gelecek planları konusunda ciddi şüphelerim oluştu. O ilişki için çabalarken benim ayrılmayı düşünmem de vicdan azabı yaratıyor. Devam edip zaman mı vermeliyim, yoksa bu şüpheler ilişkinin geleceği hakkında yeterince şey söylüyor mu?