Living in manila feels like a simulation
Warning: Long Rant Ahead.
Mag oone year na ko na lumipat dito sa manila for studies. I was born somewhere in a quiet province in region 3. Spent five years in Baguio. I dont have expectations, okay? Pero shuta living in Manila feels like a survival mode
1.) I feel like im being stripped away of my dignity when i ride a jeep. Papasok ka palang, barurot na agad. Bahala ka na kumapit. Siguro halos 40% ng jeep encounter ko, may batang nagsosobre, may baliw na makikisakay. One time nagabot lang ako ng bayad yung katabi ko biglang nagsalita na galing palang mental 😭 Binigyan ko nalang ng pera baka bawian ako
2.) Sobrang daming squammy. I walk my way home at laging naririnig sa daan na nagmumurahan.
3.) I walk my way from school to condo. A good 15 mins walk. Parang asa simulation ka talaga. Eto lang choices mo, makakakita ng baliw na nagmumura o tae tae sa daan or dugyot na basura sa daan.
4.) Ang lala talaga ng security sa bandang pureza since im always that area. Ang daming homeless at pulubi. Just today, one man crawled the jeep, biglang nagsalita in a creepy slow motion way
I cant wait to leave Manila. I love Makati more tbh mas bearable kesa dito. Ayon lang parant. Wala na talagang pag asa kahit sino umupo