u/philolover7

Το γράφω για μένα αλλά και ίσως κάποιος εδώ τον βοηθήσει. Πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω τι στο καλό νιώθω σχετικά με την εύρεση κοπέλας και όλο το πανηγυρακι που παίζεται γύρω από αυτό.

Έχω εμπειρίες, το θέμα μου δεν είναι αυτό, αλλά αρχίζω και νιώθω ότι αυτή η ανάγκη για συνεύρεση με κοπέλα είναι περισσότερο πίεση από τους άλλους παρά επειδή όντως θελω να κάνω κάτι με κοπέλα. Και μου τη δίνει αυτό. Δηλαδή για να αναφέρω απλά το θέμα της κοπέλας με φίλους και να νιώσω σημαντικός ή να το πω στους γονείς μου. Τραγικό. Και μετά αντιλαμβάνομαι ότι είμαι οκ με το να μην τρέχω πίσω από γυναίκες και αν προκύψει κάτι φυσικά και το προσπαθώ αλλά χωρίς πίεση. Τι είναι αυτό που θέλω περισσότερο; Αυτή τη φάση τον εαυτό μου, πιο παλιά κοιταγα τι λένε οι άλλοι για να νιώθω καλά γιατί δεν ήξερα τον εαυτό μου αλλά τώρα που τον ξέρω δεν το χρειάζομαι.

Το όλο θέμα είναι ότι νιώθω ότι με βαφτίζουν προβληματικό ή ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτό το άτομο ενώ άμα κάτσω να το σκεφτώ εγώ νιώθω τελείως οκ με το πόσο συχνά κάνω κάτι με κοπέλα. Και απλά προσπαθώ να τα διακρίνω αυτά τα δύο γιατί μπλέκονται στην προσπάθεια μου να νιώσω σιγουριά για τον εαυτό μου.

Έχω κάνει πολλά βήματα, έχω πει όχι σε σεξ, σε συνέχιση σχέσης, σε φλερτ κτλπ και το γουστάρω φουλ. Αυτή η μανία να κάνω συνέχεια κάτι με κάποια είναι σκότωμα για μένα και ουσιαστικά είναι σαν να επιτίθεμαι στον εαυτό μου γιατί δεν κάθομαι να ακούσω τι ακριβώς θελω. Έχω μάθει τον ανδρισμό μου να τον αποδεικνύω μέσα από νούμερα, εικόνα και μόνο και τίποτα άλλο. Στο διάολο όλα αυτά.

Νέος στα 30.

I find this question interesting. A professor of logic told us that logic is like the empirical sciences. Whenever new logical phenomena are discovered, we are forced to revise our (logical) theories and create new ones that account for those (logical) phenomena.

.

It's like something's missing inside of me. Growing up, I never had women walk up to me and say nice things about me (only a few examples). Most of the time I got rejected, I was awkward and now I've recently been ghosted by two women and it made me feel bad about myself. Like, why can't things be smooth? I wanna feel wanted, loved, appreciated. Maybe I'm not putting in the work that's required. Or I don't know maybe I'm just too nerd for them girls to take a chance with me. I just wanna feel seen, like I wanna feel that a girl is taking her time from her life to approach me, to try things with me.

Ο καθένας βιώνει τα πράγματα με τον τρόπο *του*. Η διαφωνία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ένας είναι σωστός και ο άλλος είναι λάθος, αλλά ότι ο ένας το βλέπει από την δικιά *του* οπτική και ο άλλος από την αντίστοιχα δικιά *του* οπτική. Μπορεί να έχουμε ένα σύνολο ανθρώπων που το βλέπουν από μία *κοινή* οπτική και γι'αυτό συμφωνούν.

Τα λέω αυτά γιατί ακούγεται συχνά ότι όλα είναι σχετικά άρα δεν υπάρχει η αλήθεια. Η αλήθεια υπάρχει, αλλά υπάρχει μόνο συναρτήσει μίας οπτικής. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Το γεγονός ότι όλοι βλέπουμε τα πράγματα από την οπτική *μας* δείχνει ότι όλοι μοιραζόμαστε κάτι ίδιο: το γεγονός της οπτικής. Αυτή η οπτική διαφοροποιείται ανάλογα το εκάστοτε άτομο/ομάδα. Συνεπώς υπάρχει αντικειμενικότητα στην υποκειμενικοτητα καθώς δεν μπορώ να έχω μία άποψη χωρίς αυτή να εκφράζεται από μια οπτική. Αυτή η αντικειμενική οπτική με οδηγεί στην αλήθεια. Βασιζομαι δηλαδή σε κάτι αντικειμενικό μέσα μου που με στέλνει στα πράγματα εκεί έξω.

Μιλάω για τις εμπειρίες σας ως γυναίκες όταν σας προσεγγίζουν άντρες.

Μιλάω για τις εμπειρίες που έχετε ως άντρες όταν προσεγγίζετε γυναίκες.

Μιλάω για τις εμπειρίες που έχετε ως άντρες όταν προσεγγίζετε γυναίκες.

Eurovision

Αρχίζω να καταλήγω στο ότι έχω ξοδέψει άπειρο χρόνο από τη ζωή μου να μιζεριαζω μόνος μου λέγοντας ότι καμία δεν με θέλει. Ότι είμαι άσχημος, ακοινωνητος και οι άλλοι (και άλλες) με βαριουνται και δεν θέλουν να κάνουν παρέα μαζί μου.

Προφανως και ισχύουν κάποιες φορές αυτά, αλλά τώρα τελευταία αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι δεν έκανα και κάτι για να τα αλλάξω όλα αυτά. Δηλαδή απλά περίμενα όλα να μου έρθουν σερβιρισμενα στο πιάτο, χωρίς εγώ να προσπαθήσω κάπως. Και όταν δεν έρχοντουσαν απλά εκλεγα τη μοίρα μου.

Τι θα μπορούσα να κάνω; Να περιποιηθώ λίγο περισσότερο την εμφάνιση μου, να μην αγχώνομαι τόσο πολύ στις συζητήσεις, να έχω χόμπι και πράγματα που μπορώ να συζητήσω πέρα αυτού που κάνω σαν δουλειά, να μην θιγομαι με το παραμικρό, να να να

Και μετα λέω ρε φίλε, σε τι βαθμό η μοναξιά που ένιωθα ήταν επειδή εγώ δεν προσπαθούσα ή επειδή οι άλλοι όντως δεν με θέλανε και δεν ταιριάζαμε; Με φρικαρει λίγο η σκέψη ότι μπορεί να έχασα τόσο χρόνο ζώντας παγωμένος με την σκέψη ότι δεν μπορώ να βελτιώσω τα πράγματα.

Βασικά με φρικαρει η σκέψη ότι μεγάλο μέρος της μοναξιάς ήταν δικό μου φταίξιμο γιατί αυτό δείχνει ότι μπορούσα να κάνω πράγματα και δεν τα έκανα.

Από την άλλη νιώθω και ωραία γιατί συνειδητοποιώ με τα χρόνια, που κάπως έχω βελτιωθεί, ότι τελικά οι άνθρωποι με θέλουν περισσότερο από ότι πίστευα, και αυτό μου δίνει ελπίδα για το μέλλον.

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που θα θέλατε από τους άντρες γενικά αλλά δεν το βλέπετε.