u/sumdemian

Aman üşümesin.

Dünyanın en sıradan şeylerini giydim ama bu pantolonla kazağımı çok seviyorum ve beni iyi hissettiriyorlar giyince. Doksanlar mı yoksa seksenler miyim? Yoksa saçlarım kabardığı için kendimi mi kandırıyorum? Evimin içi, halı deseni, her şey Gerçek Kesit'ten bir kare gibi. Yatakta sigara içmiyorum, tek eksiğim o.

Uykum gelsin diye gözlerimi yordum, yine de uyku bana gelmedi. Sonra saçma sapan korkular doluştu kafama tavanı izlerken. Bazıları o kadar utanç verici ki anlatmaya bile değmez. Bazen gerçekten var olduğuma inanamıyorum. Ben birisinin fonksiyonel olmayan altıncı ayak parmağı mıyım? Niye varım ki. Takıntılı olduğum bir mesele var, onu düşündükçe yüreğim ağrıyor. Saçmalığının farkındayım ama farkında olduğum pek çok şey gibi durumu değiştiremedim. Gerçekten var olan bir şey bile değil. Beni buna bu kadar bağlayan ne, anlamıyorum. Hava soğuduğundan bacaklarım ağrıyor bir de. Sonbahar ve kıştan hiç hoşlanmıyorum. Beni hep depresif yapıyor.

Bugün dört saat uyudum. Beynim nedense mutlu oluyor bu kadar uyumayla. Eski obsesyonumu (soda kapağından çanta süsü yapmak) bana hatırlatan kız kardeşime teşekkürler. Dikkatimi dağıttığı için bugün güzel geçecek gibi. Bitirdikten sonra paylaşayım mı burada?

Kardeşimin evde unuttuğu rujla fotoğraf çekinmek istemiştim sadece. Burnum da yamuk, küçükken üstüne düştüm. Deveye demişler neden boynun eğri, o da demiş ki "Dostum benim gözüm, burnum, omurlarım, parmaklarım dahil pek çok vücut parçam eğri.". Yüzümün yarısı diğerinden farklı bir insan.

Hello, everyone.

When I woke up today, a song was playing in my mind, a song I’ve heard and listened to since childhood. It’s a song my mother used to hum when I was little. Its title is "Seviyorum Seni" (Loving You) by Onur Akın.

The song is in Turkish, and unfortunately, I couldn't find a version with English subtitles. The opening part of the song features a poem by Nâzım Hikmet. That is why I read the poem over and over today and wanted to share it, a poem that has grown up alongside me, with all of you wonderful people. I have never been in love, yet this short poem conveys so much.

I entrust this poem to your hearts. I hope you love it as much as I do.

Elektro gitarlar.

Ne bileyim, bence çok karizmatikler.

Sınavdan sonra inime kapanmak ve kitap okumak istiyorum bir süre. Kıtlık'ı okudum ancak bir kez daha okumak istiyorum, on yıl kadar önce okuduğum için. Hepsini okuyacağım ama sıraya sokamadım. Birinci, ikinci ve üçüncü kitap hangisi olmalı sizce?

Bu arada Gora'yı ben bu hale getirmedim. Bir kitaba asla kötü davranmam çünkü o zaman bana küsebilir. Çöpe atmışlar, ben de eve getirdim.

Metallica tişörtümü giydim üstüne.

İki tane kız arkadaşım vardı, ayrı odalardaydık ama odalar yan yanaydı. İkisi aynı odada kalıyordu. Onların veya benim odamda sabahlardık, sigara kahve yapardık sabaha kadar. Resim çizdiğimi ve sanatı sevdiğimi biliyorlardı. Onlarla sergilere, tiyatrolara gitmek istediğimi de söylemiştim. Hatta resim çizmeyi merak etmeye başlamışlardı ve isterlerse onlara yardım edebileceğimi söylüyordum her ne kadar oldukça amatör olsam da. Bu çok kişisel benim için.

Ciddi resim sergilerini gezmek istediğimi de biliyorlardı, defalarca söylemiştim. Daha önce hiç ciddi bir sanat sergisi gezmemiştim. Yaşadığım ilçede Halk Eğitim Merkezi'nin açtığı sergilere bakmıştım sadece ve onları gezmek bile çok değerliydi.

Neyse, o aralar ben tez hazırlıyordum. Benden bir-iki alt sınıflardı onlar. Meşguliyetimi anlattım bu yüzden: Odamda böcek yetiştirdiğim için gelişimini kontrol etmem, bir yandan laboratuvara gitmem diğer yandan da tezimi yazmam gerekiyordu. Ben her gün sabahlarken, günde en az bir kere odama gelip beni kontrol ederlerdi yaşıyor muyum diye. Neredeyse her akşam yemeğini de birlikte yerdik. İşim olmayınca onların odasına giderdim, bu yüzden aramızda soğukluk yok sanmıştım. Her dışarı çağırdıklarında gelemiyordum ancak dengede tutmak adına işim olmadığı zamanlar dışarıda takılırdım onlarla.

Yine başkalarının hayatındaki yerimi romantize etmişim. Ben olmadan resim sergisine gitmişler başka insanlarla. Güzel güzel giyinip gitmişler, bir sürü fotoğraf çekinmişler, güzel bir anı elde etmişler. Benim isteğimi bensiz yapmışlar. Odama gelip değişik bir tavır takındılar. Bunda ne var hep seni mi bekleyeceklerdi diyorsanız, beni üzmeye çalıştıkları tavırlarından ve kelime seçimlerinden belliydi. Öncelikle, beni çağırmadılar bilerek. İkincisi ise bunun benim için ne kadar özel bir anı olacağını bilerek yaptılar. Hatta bu yetmeyip normalde odama gelmeyeceklerini ama sırf boya ve fırça bilgisi almak adına geldiklerini söylediler. Ben onlarla bağ kurmak adına resim çizmeyi göstermek istemiştim, sanki bu gayet sıradan bir olaymış gibi beni saf dışı bıraktılar. İşte o belki beş dakika bile sürmeyen konuşmada çok değersiz hissettim. NPC veya filmlerdeki boşluk dolduran karakter gibi.

Ben ne zaman birilerine kalbimi açsam böyle oluyor. Vallaha helal olsun, ne diyeyim. Gerçekten beni tanımışlar demek ki. Gerçekten üzmeyi başardılar, öyle ki hâlâ hatırlıyorum. O günden beri birilerinin beni bu kadar iyi tanımasından korkuyorum. Önceden de korkardım ama bunu yaşadıktan sonra farklı bir seviyeye geldi.

Evimin tam karşısında fırın var ve adam bu saatte son ses AI türkü dinliyor imdat ya n'olur şarjın bitsin

Dünden beri tek yiyebildiğim şey bir adet koçan mısır. Sürekli midem bulanıyor, ilk defa bir reglimde bu kadar mide bulantısı yaşıyorum. Bitki çayı içtim fayda etmedi. Ders çalışırken ağladım, benden bir bok olmayacak. Dizi izledim birkaç bölüm. Kitap okudum uykumu getirmek için, kitapta adam beyin kanaması geçirdi ve sevdiği kadının adını unuttu keşke okumasaydım. Saatlerce yearning playlist dinleyip biraz daha ağladım. Hiç uyuyamadan saat sekiz olmuştu. Dün de dört saat uyumuştum. Çok sıkıcı birisiyim, abuk subuk birisiyim ve engel olamıyorum buna. Omzumda da sivilce çıkmış. Her şey irite ediyor beni imdat ya. Bugün bitsin n'olur.

Öğleyin plan yaptı, akşam sekizde birlikte dışarıya çıkarız dedi. Söz verdi bir de üstüne. Test çözerken saat sekizi çeyrek geçe olmuş, daha fazla geç kalmayalım dedim. Siktir olup gitmiş, haberim yok. Birlikte gideceğimiz yere yalnız başına gitmiş. Küçük şeylere söz verip de tutmayan insanlardan nefret ediyorum. Benimle neredeyse hiç vakit geçirmiyor veya sohbet etmiyor, ben çocukken de böyleydi. Annemin de farkı yok. Neyim bu kadar sevilmez diye düşündürüyor bana istemsizce, yaşım kaç olursa olsun üzülüyorum. Bazen bu kadar yalnız ve kendi başıma büyümüş olmak beni rahatsız ediyor. Bir gün herkes gibi öleceğiz ve ben annemle babamı tanıyamadan ölmüş olacağım resmen. O yüzden onları tanımak, onlarla vakit geçirmek istiyorum ama boşuna uğraşıyormuşum. Regl olduğum için kötü hissediyordum, iyice mutsuz etti.

Geçen ay bu adamı keşfettim. Blues seven varsa öneririm.

Bahsedilen videoda bir kız baskıcı, kendisine kötü davranmış, yarı yolda bırakmış erkekler yüzünden ağlıyordu. Yaşadığı hayal kırıklığını ve sevgi bekleyişini anlatıyordu. Yorumlara gireyim dedim, bir zamandır konuştuğum ve mantıklı olduğunu düşündüğüm insan böyle bir yorum yazmış. İnsan psikolojisi hakkında bir tane makale açıp okusa anlar kızın hareketlerini. Ancak amaç anlamak değil de yargılamak olunca herkes bir şeyler konuşuyor. Neden kadınların kendi duygularını ifade ediyor olmaları, kendileri için üzülmeleri bu kadar aşağılanıyor? Belli zaten kızın normal bir psikolojide olmadığı. Herkes aynı ailede, sağlıklı psikolojiyle, kendisini nasıl koruyacağını veya kimlerde sevgi arayacağını öğrenerek, her ihtiyaçları karşılanarak büyümüyor. Bu durum onları yaralayacak insanları seçmeye sebep olabiliyor, yine de yaşadıklarını hak ettikleri anlamına gelmiyor. Karşılarında sanki bir insan evladı yok da kırık bir bardak var, atsak mı atmasak mı diye düşünüyor gibiler. Söyledikleri lafların nerelere uzandığını bilmeden herkes doğruculuk yapmaya çalışıyor. Keşke böyle insanlar ile tanışmasaydı diyeceklerine, oh olsun diyorlar resmen.

İyi demiş miyim kızlar. Abarttım belki ama ne düşündüysem onu yazdım. Çok sinirlendim, diğer yorumlar da aşırı kaba ve cinsiyetçiydi.

Kadın nasıl yaptı ben yapamadım

Üst dudağı nasıl büzülmedi çok saçma

Zaman değişiyor ama dinin çıkar amaçlı istismarı, istisnasız bir şekilde insanlığa kök salmış.

>Kitabın adı 22/11/63. Yazarı Stephen King. Bilimkurgu, tarihî kurgu ve gerilim kitabıdır.

Pastel 51 numara ve Flormar Bewitching.

Vampire Diaries'ten Bonnie Bennet sürerdi bence.

YouTube'da gezinirken önüme düşmüştü. Gözleri bir garip geldi. Yapay zekaya sordum, dört adet estetik operasyonu saydı. Gözleri büyük görünsün diye estetik operasyon geçiriyorlarmış. Kadınların göz şekilleri üzerine bile bir tahakkümleri var. Gözüne şunu yapmaya değer mi? Çok hassas bir organ, kör olmayı riske alıyorlar. Gözlerini kapattığında da garip gelmişti, evet, üst göz kapağında da ameliyat var. Göz altlarında botoks gibi bir enjeksiyon işlemi olduğunu söyledi. Kadın yan dönünce göz altları çok şişti. Bu da kadınların "çocuk gibi genç" görünmek için yaptırdıkları bir işlemmiş. O enjeksiyon vücutta eriyip gidince göz altları nasıl sarkacak hem de nasıl. Çünkü o deri esniyor. Sürekli yenilemek zorunda. Önemli bir damara denk gelse direkt görüş kaybı yaşar. Yüzleri küçük görünsün diye de kepçe kulak yaptırıyorlarmış.

Çin'in kadın estetiği hakkındaki tavşan deliğine düştüm ve delice şeyler öğrendim. Bu saydıklarım bile kötüyken saymadıklarım farklı seviyelerde. Biraz midem bulandı. Bunlar artık beden algı bozukluğu derecesinde büyük ihtimalle. Bir tane uygulamaları var, yüzünü tarıyor ve nerede operasyon gerekli olduğunu söylüyor. Sonra dışarıdan yemek söyler gibi operasyon paketleri sunuyorlar sana, içerisinde birden fazla estetik operasyon oluyor. İndirim yapıyorlar, kolayca yaşadığın bölgeye göre seçebiliyorsun. E-devlet'ten doktor arar gibi. Ancak bakkaldan alınma diplomayla estetik uygulayan pek çok klinik varmış, bir hafta sonra uğra diyerek işlem sonrası eve yolluyorlarmış sonra hasta gidince "Tadilat dolayısıyla kapalıyız." yazısıyla karşılaşıyormuş. Tüyüyorlarmış yani. Estetik öğretmek için merdiven altı kurslar açıyorlarmış, tabii ki de paralı, "öğrenciler" birbirlerine uygulama yapıyormuş. İnsan değil de sanki çamurla uğraşıyorlar, çok rahatlar. Kafayı yemişler. Cepleri doluyor kadınları mahvederlerken. Öyle bir haldeler ki ebeveynler çocuklarına doğum günü hediyesi olarak sunuyorlarmış estetikleri. Ne idiği belirsiz enjeksiyon setleri alıp evde uygulayanlar varmış. Bu ürünlerin satılması nasıl yasal? Önce kadınları bu güzellik algısına uymaları mecburmuş gibi hissettiriyorlar sonra parası olmayan kadınlar ucuz doktorlara gidiyorlar, sağlıklarından oluyorlar. Eminim estetik olmayan birisinin iş ve sosyal hayatı da etkileniyordur. Gerçekten üzüldüm.

Derdim estetik operasyon yuhalamak değil. Ancak saçma güzellik standartlarına uymak için bir sürü operasyon geçirmek hiç normal değil. Bu işin sonu böyle oluyor, son raddesi. Kendimizi sevmeye çalışmalıyız.

Kamusal alanı çekmek ile sürekli kadınları kamusal alanda çekerek taciz etmenin ayırdını bile yapamıyor. Okuma yazmayı biliyor, kafasını mukayeseye kullanamıyor. Diğerlerine söyleyecek söz bile bulamıyorum.

Ayrıca şöyle ciddi olayların altına paranoyaları doğru çıkmayan kadınların yorum yazmasını anlayamıyorum. Kadınlar mı ondan da emin değilim. Şunu anlamak çok mu zor: Senin paranoyak hale gelmenin sebebi yine toplum içerisindeki sapkın insanlar.