u/tharuka8

huizingadvies gezocht Rotterdam

Mijn zus (44) met zoon (6 jaar) zoekt een woning. M’n zus werkt en zoontje zit op thuis onderwijs en een bso. Ze verkrijgt geen urgentie omdat ze ingeschreven staat bij een vriendin en niet in een blijf-van-me-lijf huis wil gaan met dr zoon (veel ervaring hiermee vanwege onze moeder). Vader is labiel en heeft een voormond en financieel bemiddelaar en bewindvoerder. Hij zelf heeft een wajong. Hij is aanwezig en betrokken bij z’n zoon maar gezien zijn labiliteit geen steun in dit. Gezien hij verder wil kraken en feesten en dat soort dingen

Zus zelf wil graag iets stabiels maar leeft op dit moment in een kraakpand in Delfshaven waar ze hopelijk een paar maanden kan blijven. Ik, nog de vriendin waar ze zich bij ingeschreven heeft (beide in zuid), hebben plek voor haar en de zoon (vriendin heeft een overleden ex die een hoarder was dus kamers staan vol en ikzelf heb alleen 1 kamer). Iemand enig idee? Ze werkt in Rotterdam bij 2 verschillende banen (in centrum) en doet vrijwilligerswerk in nesselande, en ken nie echt weg uit de regio zonder baan verlies. Ze reageert dagelijks op woonnet en staat ingeschreven voor een woongemeenschap maar wanneer daar plek vrijkomt is onbekend.
Zijn er andere woongemeenschappen die op dit moment zoeken? Andere opties of organisaties?

Edit: spelling enzo

Mijn zus (44) met zoon (6 jaar) zoekt een woning. M’n zus werkt en zoontje zit op thuis onderwijs en een bso. Ze verkrijgt geen urgentie omdat ze ingeschreven staat bij een vriendin en niet in een blijf-van-me-lijf huis wil gaan met dr zoon (veel ervaring hiermee vanwege onze moeder). Vader is labiel en heeft een voormond en financieel bemiddelaar en bewindvoerder. Hij zelf heeft een wajong. Hij is aanwezig en betrokken bij z’n zoon maar gezien zijn labiliteit geen steun in dit. Gezien hij verder wil kraken en feesten en dat soort dingen

Zus zelf wil graag iets stabiels maar leeft op dit moment in een kraakpand in Delfshaven waar ze hopelijk een paar maanden kan blijven. Ik, nog de vriendin waar ze zich bij ingeschreven heeft (beide in zuid), hebben plek voor haar en de zoon (vriendin heeft een overleden ex die een hoarder was dus kamers staan vol en ikzelf heb alleen 1 kamer). Iemand enig idee? Ze werkt in Rotterdam bij 2 verschillende banen (in centrum) en doet vrijwilligerswerk in nesselande, en ken nie echt weg uit de regio zonder baan verlies. Ze reageert dagelijks op woonnet en staat ingeschreven voor een woongemeenschap maar wanneer daar plek vrijkomt is onbekend.
Zijn er andere woongemeenschappen die op dit moment zoeken? Andere opties of organisaties?

Edit: spelling enzo

I don’t really know how to explain this without it sounding stupid, but alcohol has completely broken my relationship with food.

When I’m drinking, I basically don’t eat. Not properly anyway. I’ll go hours, sometimes a full day, just on alcohol and maybe some random snack if I manage it. Food feels heavy, pointless, or even disgusting when I’m in that state. My stomach is either closed or shut off completely.

Then when I stop or slow down, it swings the other way. I get intense hunger but no real appetite for proper meals. I’ll either binge on junk or just not eat because I don’t know what my body is asking for anymore. It feels like my hunger signals are just… scrambled.

I’ve started noticing the physical side of it too. Weakness, shaky hands, low energy, brain fog. I know it’s probably malnutrition or just my body being constantly out of balance, but I still end up back in the same loop.

Part of me knows I should just force proper meals, but when I’m drinking it feels impossible, and when I’m not drinking I’m trying to recover from drinking and I still don’t fix it properly.

I guess I’m just wondering if anyone else here has had their eating completely messed up by alcohol like this. Not just “bad diet” but like actual loss of normal hunger cues and ability to eat like a functioning person.

I don’t really know what I’m expecting from posting this. I just needed to put it somewhere where people might understand.

I think I drink because I’m scared to be alone with my thoughts

I can’t seem to stop drinking.

I’ve already done two medically supervised detoxes at home and somehow I still keep ending up back here. I think part of me expected the detoxes to “fix” things, but the second I’m alone with my own head again it all comes flooding back.

This all started spiraling after my divorce. The betrayal, the loneliness, the feeling of suddenly not mattering to someone you built your life around. I never really dealt with it properly. Drinking became the only thing that could shut my brain off for a few hours.

And then recently my house got broken into while I was home alone. I ended up locked in my toilet on the phone with emergency services while people were inside my house. Hearing police outside, hearing movement in the house, just sitting there trapped waiting and hoping nothing worse happened… something about that completely broke whatever sense of safety I still had left.

Ever since then sleep has been hell. My body is exhausted but my brain won’t switch off. Every sound at night makes me alert again. Drinking stopped being about fun a long time ago. Now it’s honestly me trying to knock myself out enough to sleep and not think.

I know alcohol is making things worse long term. I know it’s feeding the anxiety and depression. But when it’s 3 AM and your chest is tight and your brain is replaying everything and you’re sitting alone in a silent house, it stops feeling that simple.

I’m in therapy. I’ve done detox twice. I’m trying harder than people probably realize. But I still keep ending up back at alcohol because for a couple hours it makes me feel less terrified, less empty, less alone.

I’m tired. And honestly I’m scared that I’m running out of strength to keep fighting this cycle.

If anyone here got sober while dealing with trauma, panic, loneliness, or after something happened that made you stop feeling safe in your own home… how did you survive the nights?

I think I drink because I’m scared to be alone with my thoughts

I can’t seem to stop drinking.

I’ve already done two medically supervised detoxes at home and somehow I still keep ending up back here. I think part of me expected the detoxes to “fix” things, but the second I’m alone with my own head again it all comes flooding back.

This all started spiraling after my divorce. The betrayal, the loneliness, the feeling of suddenly not mattering to someone you built your life around. I never really dealt with it properly. Drinking became the only thing that could shut my brain off for a few hours.

And then recently my house got broken into while I was home alone. I ended up locked in my toilet on the phone with emergency services while people were inside my house. Hearing police outside, hearing movement in the house, just sitting there trapped waiting and hoping nothing worse happened… something about that completely broke whatever sense of safety I still had left.

Ever since then sleep has been hell. My body is exhausted but my brain won’t switch off. Every sound at night makes me alert again. Drinking stopped being about fun a long time ago. Now it’s honestly me trying to knock myself out enough to sleep and not think.

I know alcohol is making things worse long term. I know it’s feeding the anxiety and depression. But when it’s 3 AM and your chest is tight and your brain is replaying everything and you’re sitting alone in a silent house, it stops feeling that simple.

I’m in therapy. I’ve done detox twice. I’m trying harder than people probably realize. But I still keep ending up back at alcohol because for a couple hours it makes me feel less terrified, less empty, less alone.

I’m tired. And honestly I’m scared that I’m running out of strength to keep fighting this cycle.

If anyone here got sober while dealing with trauma, panic, loneliness, or after something happened that made you stop feeling safe in your own home… how did you survive the nights?