r/vaderlandsehistorie

De Nederlandse Menno van Coehoorn was één van de grootste vestingbouwkundigen en militaire ingenieurs van zijn tijd en gold als de belangrijkste tegenhanger van de Franse Vauban. Tijdens de Negenjarige Oorlog (1688-1697) was de Grote Alliantie, die door Willem III van Oranje werd geleid, grotendeels gedwongen tot een defensieve strategie tegen de Franse overmacht, waarbij de verdediging van vestingsteden een centrale rol speelde en Coehoorns expertise volledig tot zijn recht kwam.

In 1692 voerde Maarschalk Luxembourg ongeveer 120.000 Fransen aan terwijl Willem III daar maar 80.000 troepen tegenover kon stellen. De Fransen konden daardoor het offensief nemen. Hun belangrijkste doel was de strategisch gelegen vestingstad Namen aan de Samber. Als de stad zou vallen, konden de Fransen gemakkelijker druk uitoefenen op Luik en Maastricht in de Maasvallei. Maar voor Lodewijk XIV was de verovering ook een prestigezaak: Namen was één van de sterkste vestingen van Europa en de inname van de stad moest bewijzen dat Frankrijk nog altijd onoverwinnelijk was.

Het bevel over de verdediging lag bij de prins van Barbançon, een Zuid-Nederlandse generaal in Spaanse dienst. Het garnizoen van ongeveer 8.000 à 9.000 man bestond uit Nederlanders, Spanjaarden, Walen, Brandenburgers en Engelsen, eigenlijk te weinig voor zo’n grote vesting. Bovendien waren de nieuwe versterkingen die Coehoorn had ontworpen nog niet volledig voltooid toen het beleg begon. Coehoorn zelf nam het commando op zich over Fort Willem, één van deze nog onafgewerkte buitenwerken.

Het beleg begon op 25 mei. Barbançon verdedigde de stad op een zeer zwakke manier en gaf Namen al na tien dagen over. Coehoorn daarentegen verlengde het beleg met bijna een maand door Fort Willem op uitstekende wijze te verdedigen. Hij bevond zich voortdurend tussen zijn mannen en raakte tijdens de gevechten gewond.

Zijn optreden maakte diepe indruk, zelfs op de Fransen. Een Franse officier schreef:

>“De ingenieur die het heeft ontworpen en die alles bestuurd heeft wat daar is gedaan, is een Hollander, genaamd Cohorn. Om de sterkte te verdedigen had hij zich daarin begeven en er zelfs een graf laten maken, zeggende dat hij daar begraven wilde worden. Met de bezetting trok hij er gisteren uit, gewond door een bomscherf. Mijnheer De Vauban heeft hem uit nieuwsgierigheid opgezocht ...”

De ontmoeting tussen Coehoorn en Vauban groeide later uit tot een beroemde anekdote. Vauban zou zijn opkomende Nederlandse rivaal na de val van het fort hebben getroost met de woorden dat hij tenminste “de eer had aangevallen te zijn door de grootste koning ter wereld”. Coehoorn antwoordde dat zijn ware troost lag in het feit dat hij Vauban had gedwongen zijn belegeringsbatterijen zeven keer te verplaatsen.

Na de val van Fort Willem begon het beleg van de citadel van Namen. Op 30 juni gaf ook deze zich over. Het garnizoen mocht de vesting op eervolle voorwaarden verlaten, met wapens, slaande trommels en wapperende vaandels.

Hoewel het verlies van Namen zwaar aankwam, dwong het de Grote Alliantie niet tot vrede. In de jaren daarna breidden de Nederlanders en Engelsen hun legers verder uit, waardoor zij beter weerstand konden bieden tegen de Franse overmacht. Uiteindelijk moest Lodewijk XIV terrein prijsgeven dat hij eerder had veroverd.

Coehoorns reputatie bleef ondertussen groeien. In 1695 wist hij Namen zelfs voor de Grote Alliantie te heroveren, ondanks de aanzienlijke versterkingen die Vauban inmiddels had aangebracht.

Waar Vauban vooral bekend stond om het perfectioneren van de systematische aanval en verdediging van vestingen, legde Coehoorn meer nadruk op agressief artillerievuur en snelle aanvallen. Hij ontwierp zelfs een speciale mortier en probeerde belegeringen te versnellen door overweldigende vuurkracht te combineren met krachtige infanterieaanvallen.

Het schilderij is gemaakt door August Allebé

Today, 86 years ago; The Battle of The Hague, also known as the Battle of the Residence, on May 10, 1940, was the first large-scale (and also unsuccessful) airborne attack in military history as part of the German invasion of the Netherlands. In the process, the Germans lost half of their attacking air fleet of 1,100 aircraft plus half of the attacking troops of approximately 5,000 men from the German 22nd Airborne Division. It was the largest failed component of the German attack on the Netherlands, alongside the holding of the Rotterdam Maas bridges and the Kornwerderzand Position on the Afsluitdijk. Belligerents

Netherlands vs Nazi Germany

Leaders and commanders

Henri Winkelman Herman van Voorst tot Voorst Jan van Andel Godfried van Voorst tot Voorst Petrus Best Nicolaas Theodorus Carstens Gerard Johannes de Groot Tede Beets Albert Kesselring Hans Count von Sponeck

Troop strength

11,100 soldiers (3 divisions) Two armored vehicle groups 3,000 paratroopers and airborne troops (22nd Airborne Division) 1,100 aircraft

Losses

Belligerents Netherlands Nazi Germany Leaders and commanders Henri Winkelman Herman van Voorst tot Voorst Jan van Andel Godfried van Voorst tot Voorst Petrus Best Nicolaas Theodorus Carstens Gerard Johannes de Groot Tede Beets Albert Kesselring Hans Count von Sponeck Troop strength 11,100 soldiers (3 divisions) Two armored vehicle groups 3,000 paratroopers and airborne troops (22nd Airborne Division) 1,100 aircraft Losses - 515 killed - 1,000 wounded - 134-400 killed[1] - 700 wounded (according to Dutch estimate) -[1][2] - 1,745 taken prisoner (Dutch figures) - 125 transport aircraft lost - 47 transport aircraft damaged

FDN werd geboren op stand en dat merk je terug in dit menu. Dit is ook voor hij zwaarder radicaliseerde en anarchistisch socialist werd. Er kwam later ook geen vlees en alcohol meer op het menu, al schonk hij wel wijn als men er om vroeg.