r/zwangerNL

Okay so I need your opinion for a moment. Went to the midwife today for my first ultrasound. They naturally base my weeks on my last period and count from there. Now the thing is that my last period was due to stopping the pill, and I told them that as well. They assume that I am 7/8 weeks along. Today on the ultrasound, only this was visible (see photo). After having intercourse on July 25/26 (because my LH level peaked), I tracked everything. I tested positive on August 5th with the 6-days-early test, last week Tuesday on the Clearblue 2-3 weeks, and last Sunday I had 3+ weeks.

Today during the ultrasound, I was told that it is an impending/developing miscarriage.

Of course, I know that tests don't say anything about whether it's a miscarriage or not, but my tests doubled very nicely and I had a bright red test again this morning.

​What do you guys think? Is what they are saying correct, or did they make a wrong calculation? Personally, I think I am 5 weeks, given the intercourse and positive test.

Hoi allemaal, ik merk dat ik veel te veel nadenk over dit onderwerp maar me er ook echt onzeker over kan voelen. Ik wil al jaren moeder worden, maar het was nooit het juiste moment. Het leven kwam tussendoor en er moesten eerst wat andere puzzelstukjes op z’n plaats vallen. Mijn man en ik hadden besloten deze zomer te beginnen met proberen. Na 1x proberen is het gelukt, waar we echt ontzettend dankbaar voor zijn. Ik merk dat al mijn enthousiasme en toch een soort ontlading van al die tijd moeten wachten tot ik eindelijk ‘mocht’, een soort van omslaat in te hard van stapel lopen.

Ik vind het onwijs lastig om voor me te houden dat ik zwanger ben en wil het het liefst aan iedereen die het maar wil horen vertellen. Ik heb al een volledige kinderkamer op mijn Pinterest bord verzameld en we weten al welke kinderwagen we willen. Zoals ik al zei; ik loop hard van stapel. Dit hoort ook echt bij mijn karakter, en ook bij die van mijn man. We geven elkaar met kerst 2 weken van te voren de cadeaus omdat we dan te enthousiast zijn en het niet voor ons kunnen houden. Zo ook met dit dus.

Ik merk dat hier ook een enorme onzekerheid bij komt kijken. Het voelt bijna ‘gênant’ om te zeggen dat ik zwanger ben. Ik zeg er steeds bij; ‘maar het is echt nog heel vroeg en het kan nog alle kanten op gaan, ik weet dat ik te hard van stapel loop!’. Ik voel een soort schaamte voor mijn enthousiasme. Tegelijkertijd merk ik ook dat ik graag dingen met de mensen in mijn omgeving deel, ook als het negatief zou aflopen. Zo zou ik bijvoorbeeld bij een vroege miskraam ook mijn baas informeren, omdat ik weet dat me dat heel veel zou doen.

Het is simpelweg gewoon een onzekere tijd, met veel twijfels. Mijn lichaam doet van alles, ik ben constant misselijk en moe en ik mag het nog niet vertellen. Maar van wie eigenlijk niet?

Nu vroeg ik me af; zwangere of papa’s en mama’s die dit hebben meegemaakt.. voelde je dit ook? Ligt het aan mij? Denk ik gewoon te veel na of moet ik niet zo zeuren? Hoor graag de ervaringen!

Eerste zwangerschap hier, dus werkelijk geen idee waar ik nou naar op zoek ben / wat bij mij past / we goed kunnen gebruiken. Het enige dat ik kan bedenken is een hele praktische eis: dat diegene ook oké is met katten in huis (want we hebben twee katten), maar dat lijkt me niet de grootste eis.

Daarom ben ik benieuwd: wat was jullie wensenlijstje in de keuze voor kraamzorg? En achteraf, waren er andere punten waar je op had willen letten? Die uiteindelijk belangrijk voor je bleken te zijn?

Ik heb er even behoefte aan om te klagen. Want hoewel ik heel erg blij ben met mijn zwangerschap, vind ik het constant misselijk zijn en braken zo pittig... ik ben nu 12 weken zwanger en dacht de afgelopen dagen dat het wat beter werd, maar sinds gisteren zijn de klachten helemaal terug... heb is nog geen middag en heb vandaag al drie keer overgegeven. Ben er gewoon even zo moe van en klaar mee...

Wij zijn op zoek naar een alternatieve traktatie voor beschuit met muisjes (en muisjes in zijn algemeen). Wat hebben jullie als traktatie gegeven aan kraamvisite?

Ik ben 40+2 en kom net van een afspraak met mijn verloskundige. Ze heeft mij gevraagd om na te denken over de komende twee weken en wat ik zou willen: afwachten (tot wanneer) of ingeleid worden (wanneer precies). Ik voel me overvallen en kan jullie input goed gebruiken.

Omdat de meeste eerste baby’s tussen 40 en 41 weken komen, wil ik zeker 41 weken afwachten. Er is geen medische reden voor een inleiding, de baby beweegt goed en heeft voldoende vruchtwater.

Maar na 41 weken weet ik het niet.

De verloskundige zei dat ik rekening moet houden met de drukte in de maand augustus en dat het handigste is om alvast een afspraak voor een medische inleiding (met een ballontje) in te plannen. En dan zien we het wel of het nodig is. Maar ik weet niet met welke termijn ik dat zou willen?

Strippen is natuurlijk ook een optie, maar dat werkt maar in ongeveer 1 op de 6 gevallen. Ik wil het wel proberen, maar ik weet niet wanneer precies.

Al met al, ik voel me een beetje overweldigd met deze keuze. Er schijnen zowel risico’s te zijn bij het afwachten tot 42 weken, als bij het inleiden.

Als iemand tips heeft of ervaringen wil delen, heel graag.

Korte vraag: ik ben benieuwd. Als je tijdens je kinderwens een OFO hebt gedaan, wat was de Hunaultscore die daaruit kwam bij je en wat was het behandelplan dat de fertiliteitsarts voorstelde en wat is je leeftijd? Ik zit op dit moment te wachten op het behandelplan en weet graag een beetje waar ik me op moet voorbereiden.