u/pastapastababy

Hoi allemaal, ik merk dat ik veel te veel nadenk over dit onderwerp maar me er ook echt onzeker over kan voelen. Ik wil al jaren moeder worden, maar het was nooit het juiste moment. Het leven kwam tussendoor en er moesten eerst wat andere puzzelstukjes op z’n plaats vallen. Mijn man en ik hadden besloten deze zomer te beginnen met proberen. Na 1x proberen is het gelukt, waar we echt ontzettend dankbaar voor zijn. Ik merk dat al mijn enthousiasme en toch een soort ontlading van al die tijd moeten wachten tot ik eindelijk ‘mocht’, een soort van omslaat in te hard van stapel lopen.

Ik vind het onwijs lastig om voor me te houden dat ik zwanger ben en wil het het liefst aan iedereen die het maar wil horen vertellen. Ik heb al een volledige kinderkamer op mijn Pinterest bord verzameld en we weten al welke kinderwagen we willen. Zoals ik al zei; ik loop hard van stapel. Dit hoort ook echt bij mijn karakter, en ook bij die van mijn man. We geven elkaar met kerst 2 weken van te voren de cadeaus omdat we dan te enthousiast zijn en het niet voor ons kunnen houden. Zo ook met dit dus.

Ik merk dat hier ook een enorme onzekerheid bij komt kijken. Het voelt bijna ‘gênant’ om te zeggen dat ik zwanger ben. Ik zeg er steeds bij; ‘maar het is echt nog heel vroeg en het kan nog alle kanten op gaan, ik weet dat ik te hard van stapel loop!’. Ik voel een soort schaamte voor mijn enthousiasme. Tegelijkertijd merk ik ook dat ik graag dingen met de mensen in mijn omgeving deel, ook als het negatief zou aflopen. Zo zou ik bijvoorbeeld bij een vroege miskraam ook mijn baas informeren, omdat ik weet dat me dat heel veel zou doen.

Het is simpelweg gewoon een onzekere tijd, met veel twijfels. Mijn lichaam doet van alles, ik ben constant misselijk en moe en ik mag het nog niet vertellen. Maar van wie eigenlijk niet?

Nu vroeg ik me af; zwangere of papa’s en mama’s die dit hebben meegemaakt.. voelde je dit ook? Ligt het aan mij? Denk ik gewoon te veel na of moet ik niet zo zeuren? Hoor graag de ervaringen!

Hoi allemaal, wij proberen zwanger te raken en uiteraard horen daar de nodige vragen bij. Ik overdenk zo’n beetje alles, aangezien het iets nieuws is en ik niet weet wat ik kan verwachten van mijn lichaam. Ik heb een redelijk stabiele cyclus, ongeveer 28-30 dagen. Er hebben het afgelopen jaar wat maanden tussen gezeten dat ik veel stress had gehad en mijn menstruatie met een ruime week verlaat was. Ik merk altijd wel echt wanneer ik ovuleer en heb ook vaak in de week daarna witte afscheiding. Nu mijn vraag; is dit ook als je zwanger bent in de eerste maand? Op vrijdag 24 had ik een positieve ovulatie test. Dank alvast!

Hi!

We’ve just arrived in Bacalar. Do you have any good recommendations for diner?

We are currently in Mexico for our vacation. We are staying on Isla Holbox right now, and after that, we will move on to Valladolid and then to Bacalar. We were actually planning to go to Tulum after Bacalar, but we have heard/read extreme horror stories. That is why we decided to cancel Tulum. Now we have a gap in our vacation from August 3rd to 8th. We are really torn about whether to go to Merida during that time or take the boat to Isla Mujeres instead. Since we have already been to Isla Holbox, we are afraid of a repeat, which isn't necessarily a bad thing, but we want to make the best of it. I am also afraid of an extremely hot week in Merida and am not really looking forward to that either. What would your advice be?

Hi, we will be in Cancun tomorrow morning and I would like to go for a really nice breakfast. My husband is lactose intolerant so that’s a thing we need to keep in mind. Do you have any recommendations? Thanks in advance!

I could write an entire book about my life with a mother who has borderline personality disorder, but I’ll spare you that. I find myself searching for people who acknowledge and validate my feelings—and perhaps recognize them in themselves. I grew up in a loving family, with a father, a mother, and an older sister. I now know that there are many mental health issues in my family, especially on my mother’s side. I’ve always struggled with mental health issues myself, but after years of therapy (including 1.5 years in a part-time therapy group), I’m doing reasonably well. I know myself better than anyone else and can spot a lot of warning signs before things escalate. My mother has gone through various treatment programs but never completed them. She was diagnosed with borderline personality disorder 25 years ago, but she refused to believe it and still insists that the therapist didn’t understand who she really is.

Over the past few days, it happened again—we had an argument. I haven’t lived at home for years, but in moments like this, I can feel like a little 10-year-old girl again. It was about Father’s Day; the specifics don’t really matter for this story. She was determined to prove her point and once again made me and my sister feel so guilty. The bottom line is that we can never really do anything right. When I confront her about this, she denies everything and twists it so that she’s the victim. I’ve really had so many conversations about this—with my family, with her, and with therapists present. But it just keeps happening. And I’m just tired. So intensely tired of this never-ending struggle. Yesterday, a close friend said, “How are you going to handle this for the next 30 years if you keep giving in?” That got me thinking, and this time I didn’t give in. But the feeling that I can never do it right is so intense. It hurts me time and time again that my mother’s love isn’t unconditional. And as I write this, I feel terrible and incredibly guilty. Because it’s not her fault. And she denies that she has it. So who am I to say she does? I was always taught not to speak ill of our family. And now I’m doing it anyway—it feels like a betrayal.

I’m not really sure what my goal is with this post. Maybe I’m just getting things off my chest. Are there other people who can relate to this? I feel desperate and just don’t know what to do with my feelings, which are all over the place and contradict each other so much.

Hoi allemaal!

Vandaag zijn mijn vriend en ik getrouwd, het was echt een super mooie dag. We zaten net te kijken in ons trouwboekje waar in staat dat ik mijn achternaam behoud na het trouwen. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik zijn achternaam wilde, in gesprekken maar ook zwart op wit in de mail met de trouwambtenaar. Ik kan me niet herinneren of het wel juist op de akte stond, want ja, je tekent gewoon in alle enthousiasme.

Ik zou het toch wel heel erg vinden als ik nu niet officieel zijn achternaam draag, kan dit nog aangepast worden als het niet klopt? Wiens fout is dit? Had ik beter moeten opletten? Uiteraard is het niet het einde van de wereld, maar zou toch jammer zijn..

Dank alvast!

Edit: bedankt voor alle reacties, het klopte inderdaad wel. We hadden toch nog even snel onze trouwambtenaar gemaild en die heeft heel lief nog alles uitgelegd.

Voor die mensen die zich afvroegen ‘wtf ik op mijn telefoon doe op mijn trouwdag’ en ik niet gewoon mijn huwelijksnacht in ging… maak je maar geen zorgen. Mijn telefoon is de hele dag niet aangeraakt, maar mijn MAN!! en ik zaten even kort samen te ontspannen toen iedereen weg was, kwamen dit tegen in ons trouwboekje en dachten; we vragen het aan de slimme mensen op Reddit. Daarna is mijn telefoon weer weggegaan, dus no worries.

Hoi allemaal! Ik ben al een paar jaar lekker aan het hardlopen. Ik heb ruim de tijd genomen om te trainen voor de halve marathon. Een maand geleden liep ik nog 18 km, maar helaas werd ik daarna 1,5 week ziek en heb ik daarna alleen nog maar ‘korte’ runs gedaan. Denk aan max. 10 km.

Ik ga morgen de halve marathon van Amersfoort lopen, maar ben echt onwijs zenuwachtig. Ik ben zo bang dat het me niet gaat lukken. Mijn gemiddelde tijd voor lange runs is 6:15/km. Dus ik wil het morgen gewoon rustig aan doen.

Iemand ervaring met deze zenuwen en destructieve gedachtes? En is het voldoende dat ik een maand geleden die 18 heb gelopen?

Thanks alvast!

Edit: HET IS GELUKT!! Niet mijn beste tijd en onderweg nog EHBO moeten verlenen aan iemand die echt niet lekker ging. Jeetje wat was dit zwaar, maar ben wel trots! Dank voor alle lieve berichten!