u/0niiCh4nnn

▲ 21 r/Vent

My parents don’t approve of my girlfriend because she’s not a college graduate and comes from a “bad background."

I’ve been opening up here on these past few months about my relationship, but for context: I (24M) have been with my girlfriend (24F) for 3 and a half years now. She’s been my best friend since 2019, and we confessed to each other in 2023, which is when we officially became a couple.

Honestly, we’re doing great. We’re open with each other, supportive in everything, and we already talk a lot about our future—businesses, finances, how we want to live together, and the life we want to build. We both genuinely want to become successful and grow together someday.

She currently works at an international security/surveillance firm and earns above minimum wage even though she’s not a college graduate. She actually enjoys her work because compared to her previous jobs (BPO and others), this one doesn’t drain her mentally.

Meanwhile, I’m still an architecture student and currently preparing for my thesis redefense this July. I didn’t graduate this June because I fell short in my final jury average (to be fair, I kind of argued with one of the panelists during defense so… yeah HAHAHA). But I’m okay now—mostly revisions and comments left and I’m confident I’ll pass this time.

The problem is that my parents don’t approve of my girlfriend. Their main reason is that she’s not a graduate and, according to them, she comes from a “bad background.”

She comes from a broken family, and recently her father’s business went bankrupt, which forced her to stop college midway since she studied in a private university.

But what frustrates me is that I feel like they only see her situation and not who she actually is.

Despite everything that happened, she never gave up. She worked different jobs just to support herself. She did mall selling, worked in BPO, and eventually got accepted into her current company. There were times they barely had food at home, but she still kept pushing through.

And what I admire the most is that she never asked me for money.

Back then, I was the one insisting on helping her with food or giving extra budget from my savings whenever she was short. But now things have flipped—she’s usually the one treating me because I still haven’t graduated, and she often pays during our dates.

But despite all that, my parents still think she must be hiding something. They think she might just be using me because I’m taking architecture. They think if we become successful in the future, she’ll benefit the most and use everything to finish her studies.

They only found out about my relationship last November, and ever since then it’s been nonstop assumptions: broken family means bad influence, she’ll get pregnant early, she’ll flirt with other men at work, and that she’s temporary because she’s “just a girlfriend.”

It’s frustrating because throughout my entire college life, she has never been a bad influence.

She supported me through plates, projects, exams, and thesis. Even when she barely had money, she still found ways to make sure I had something to eat. She helped me with layouts, PowerPoints, presentations, and honestly became one of the reasons I stayed sane.

Over the past few years, I’ve experienced a lot of disappointments and betrayals from people I considered friends, and she became my support system through all of that.

But my parents don’t know those things. And sometimes I feel like even if I explain them, all I’ll hear back is another lecture and more judgment.

All I really want is for them to accept her and understand that she’s not temporary in my life.

I’m not the type of guy who dates just to date. I date to marry.

And for me, yes, she’s not perfect. But the woman she’s trying to become and the person she continues building herself into—that’s the person I want, and that’s the person I love.

What hurts even more is that she knows everything they’ve said about her and her family. But despite all that, she still never forgets to give flowers and gifts to my mom and grandma during occasions like Mother’s Day, Christmas, and other events.

That’s honestly something I admire about her even more.

Sorry this got long. I’m just having a hard time because it feels like so many other parents I’ve talked to appreciate her effort and resilience, but my own parents can’t seem to see it.

reddit.com
u/0niiCh4nnn — 2 days ago

Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko dahil hindi siya graduate at “bad background” daw

Nag-oopen up ako nitong mga nakaraang buwan dito sa Reddit tungkol sa relationship ko pero para may context:

I (24M) have been with my girlfriend (24F) for 3 years and a half na.

Bestfriend ko siya since 2019 tapos nag-aminan kami noong 2023 kaya naging kami officially.

Okay kami. Sobrang okay.

Open kami sa isa’t isa, supportive sa lahat ng bagay, at sobrang dami na rin naming napapag-usapan tungkol sa future namin—businesses, finances, paano mamumuhay together, mga pangarap namin, etc. Pareho kasi talaga naming goal na maging successful at yumaman nang magkasama balang araw.

Siya ngayon nagtatrabaho sa isang international security/surveillance firm at mas mataas sa minimum wage yung kinikita niya kahit hindi siya college graduate. Gustong gusto niya rin yung work niya kasi compared sa dati niyang mga trabaho (BPO at iba pa), hindi siya nauubos mentally.

Ako naman, architecture student pa rin at magreredefense this July.

Hindi ako naka-graduate nitong June kasi nagkulang final average ko sa jury (medyo nakaaway ko rin kasi isa sa panel habang nagdedefend kaya bumagsak HAHAHA). Pero okay lang, comments at revisions nalang naman inaayos ko at mataas tiwala kong papasa na ako.

Ang problema… Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko. Main reason? Hindi siya graduate. At “bad background” daw.

Broken family kasi siya. Tapos nag-bankrupt recently yung business ng tatay niya kaya napahinto siya sa college midway (private school kasi siya).

Pero ang hirap kasi parang hindi nila nakikita yung totoong nangyari.

Kasi despite lahat ng yun, hindi siya sumuko.

Nagtrabaho siya kung saan saan para suportahan sarili niya.

Nagbenta sa malls, nag-BPO, tapos eventually natanggap siya sa current work niya.

May mga panahon pa raw na wala silang makain sa bahay pero pinilit niya pa rin mabuhay at kumayod.

At pinaka-hanga ako...

never siyang nanghingi sakin ng pera.

Ako pa nga dati yung nagpupumilit magbigay ng pagkain o budget pag alam kong kapos siya gamit ipon ko.

Pero ngayon baliktad na HAHAHA. Siya na madalas nanlilibre sakin kasi di pa ako graduate. Siya madalas nagbabayad sa dates.

Pero kahit ganon… iniisip pa rin ng parents ko na may tinatago siyang “baho”. Na baka ginagamit lang daw niya ako dahil architecture kinuha ko.

Na pag naging successful kami sa future, siya lang daw makikinabang kasi ipapaaral niya lang daw sarili niya. Last November lang nila nalaman na may girlfriend ako.

Simula noon parang puro assumptions nalang:

Broken family = bad influence.

Mabubuntis agad.

Pag nasa trabaho = makikipaglandian sa iba.

Temporary lang daw kasi girlfriend lang.

Nakakafrustrate. Kasi sa buong college ko, never naging bad influence girlfriend ko. Siya yung sumuporta sakin sa plates. Projects. Exams. Thesis.

Kahit minsan wala siyang pera, gumagawa pa rin siya paraan para may makain din ako.

Siya rin tumutulong gumawa ng layouts, PowerPoints, presentations ko.

At sa totoo lang… nung sunod sunod yung disappointments at betrayals ko sa mga kaibigan nitong mga nakaraang taon, siya yung naging sandalan ko para hindi ako tuluyang masiraan ng ulo.

Pero hindi alam ng parents ko yun. At pakiramdam ko kahit sabihin ko, sermon at panghuhusga lang ulit maririnig ko.

Ang gusto ko lang naman… tanggapin nila siya. Maintindihan nila na hindi siya temporary sa buhay ko.

Kasi ako yung tipo ng lalaki na hindi nakikipag-date para lang may girlfriend. Nakikipag-date ako para magpakasal. At para sakin, oo hindi siya perfect.

Pero yung babae na pinipili niyang maging araw-araw…

at yung taong unti-unti niyang binubuo para sa sarili niya… yun yung gusto ko. At mahal ko.

Ang mas masakit pa, alam ng girlfriend ko lahat ng sinasabi nila tungkol sa kanya at sa pamilya niya. Pero kahit ganon… hindi niya nakakalimutan bigyan ng flowers at regalo yung mom at lola ko every events like Mother's Day, Christmas day, etc.

Kaya lalo ko siyang hinahangaan.

Sorry medyo mahaba.

Nahihirapan lang ako kasi parang maraming ibang magulang na naaappreciate yung effort at sipag niya…

pero yung sarili kong parents, parang hindi makita.

May naka-experience na ba ng ganito? Paano niyo hinandle yung parents na ayaw sa partner niyo dahil lang sa pinanggalingan niya?

reddit.com
u/0niiCh4nnn — 2 days ago

Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko dahil hindi siya graduate at “bad background” daw

Nag-oopen up ako nitong mga nakaraang buwan dito sa Reddit tungkol sa relationship ko pero para may context:

I (24M) have been with my girlfriend (24F) for 3 years and a half na.

Bestfriend ko siya since 2019 tapos nag-aminan kami noong 2023 kaya naging kami officially.

Okay kami. Sobrang okay.

Open kami sa isa’t isa, supportive sa lahat ng bagay, at sobrang dami na rin naming napapag-usapan tungkol sa future namin—businesses, finances, paano mamumuhay together, mga pangarap namin, etc. Pareho kasi talaga naming goal na maging successful at yumaman nang magkasama balang araw.

Siya ngayon nagtatrabaho sa isang international security/surveillance firm at mas mataas sa minimum wage yung kinikita niya kahit hindi siya college graduate. Gustong gusto niya rin yung work niya kasi compared sa dati niyang mga trabaho (BPO at iba pa), hindi siya nauubos mentally.

Ako naman, architecture student pa rin at magreredefense this July.

Hindi ako naka-graduate nitong June kasi nagkulang final average ko sa jury (medyo nakaaway ko rin kasi isa sa panel habang nagdedefend kaya bumagsak HAHAHA). Pero okay lang, comments at revisions nalang naman inaayos ko at mataas tiwala kong papasa na ako.

Ang problema… Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko. Main reason? Hindi siya graduate. At “bad background” daw.

Broken family kasi siya. Tapos nag-bankrupt recently yung business ng tatay niya kaya napahinto siya sa college midway (private school kasi siya).

Pero ang hirap kasi parang hindi nila nakikita yung totoong nangyari.

Kasi despite lahat ng yun, hindi siya sumuko.

Nagtrabaho siya kung saan saan para suportahan sarili niya.

Nagbenta sa malls, nag-BPO, tapos eventually natanggap siya sa current work niya.

May mga panahon pa raw na wala silang makain sa bahay pero pinilit niya pa rin mabuhay at kumayod.

At pinaka-hanga ako...

never siyang nanghingi sakin ng pera.

Ako pa nga dati yung nagpupumilit magbigay ng pagkain o budget pag alam kong kapos siya gamit ipon ko.

Pero ngayon baliktad na HAHAHA. Siya na madalas nanlilibre sakin kasi di pa ako graduate. Siya madalas nagbabayad sa dates.

Pero kahit ganon… iniisip pa rin ng parents ko na may tinatago siyang “baho”. Na baka ginagamit lang daw niya ako dahil architecture kinuha ko.

Na pag naging successful kami sa future, siya lang daw makikinabang kasi ipapaaral niya lang daw sarili niya. Last November lang nila nalaman na may girlfriend ako.

Simula noon parang puro assumptions nalang:

Broken family = bad influence.

Mabubuntis agad.

Pag nasa trabaho = makikipaglandian sa iba.

Temporary lang daw kasi girlfriend lang.

Nakakafrustrate. Kasi sa buong college ko, never naging bad influence girlfriend ko. Siya yung sumuporta sakin sa plates. Projects. Exams. Thesis.

Kahit minsan wala siyang pera, gumagawa pa rin siya paraan para may makain din ako.

Siya rin tumutulong gumawa ng layouts, PowerPoints, presentations ko.

At sa totoo lang… nung sunod sunod yung disappointments at betrayals ko sa mga kaibigan nitong mga nakaraang taon, siya yung naging sandalan ko para hindi ako tuluyang masiraan ng ulo.

Pero hindi alam ng parents ko yun. At pakiramdam ko kahit sabihin ko, sermon at panghuhusga lang ulit maririnig ko.

Ang gusto ko lang naman… tanggapin nila siya. Maintindihan nila na hindi siya temporary sa buhay ko.

Kasi ako yung tipo ng lalaki na hindi nakikipag-date para lang may girlfriend. Nakikipag-date ako para magpakasal. At para sakin, oo hindi siya perfect.

Pero yung babae na pinipili niyang maging araw-araw…

at yung taong unti-unti niyang binubuo para sa sarili niya… yun yung gusto ko. At mahal ko.

Ang mas masakit pa, alam ng girlfriend ko lahat ng sinasabi nila tungkol sa kanya at sa pamilya niya. Pero kahit ganon… hindi niya nakakalimutan bigyan ng flowers at regalo yung mom at lola ko every events like Mother's Day, Christmas day, etc.

Kaya lalo ko siyang hinahangaan.

Sorry medyo mahaba.

Nahihirapan lang ako kasi parang maraming ibang magulang na naaappreciate yung effort at sipag niya…

pero yung sarili kong parents, parang hindi makita.

May naka-experience na ba ng ganito? Paano niyo hinandle yung parents na ayaw sa partner niyo dahil lang sa pinanggalingan niya?

reddit.com
u/0niiCh4nnn — 2 days ago
▲ 108 r/adviceph

Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko dahil hindi siya graduate at “bad background” daw. Hindi ko na alam paano ipapaintindi sa kanila.

Problem/Goal: Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko dahil hindi siya graduate at “bad background” daw. Hindi ko na alam paano ipapaintindi sa kanila.

Nag-oopen up ako nitong mga nakaraang buwan dito sa Reddit tungkol sa relationship ko pero para may context:

I (24M) have been with my girlfriend (24F) for 3 years and a half na.

Bestfriend ko siya since 2019 tapos nag-aminan kami noong 2023 kaya naging kami officially.

Okay kami. Sobrang okay.

Open kami sa isa’t isa, supportive sa lahat ng bagay, at sobrang dami na rin naming napapag-usapan tungkol sa future namin—businesses, finances, paano mamumuhay together, mga pangarap namin, etc. Pareho kasi talaga naming goal na maging successful at yumaman nang magkasama balang araw.

Siya ngayon nagtatrabaho sa isang international security/surveillance firm at mas mataas sa minimum wage yung kinikita niya kahit hindi siya college graduate. Gustong gusto niya rin yung work niya kasi compared sa dati niyang mga trabaho (BPO at iba pa), hindi siya nauubos mentally.

Ako naman, architecture student pa rin at magreredefense this July.

Hindi ako naka-graduate nitong June kasi nagkulang final average ko sa jury (medyo nakaaway ko rin kasi isa sa panel habang nagdedefend kaya bumagsak HAHAHA). Pero okay lang, comments at revisions nalang naman inaayos ko at mataas tiwala kong papasa na ako.

Ang problema… Ayaw ng parents ko sa girlfriend ko. Main reason? Hindi siya graduate. At “bad background” daw.

Broken family kasi siya. Tapos nag-bankrupt recently yung business ng tatay niya kaya napahinto siya sa college midway (private school kasi siya).

Pero ang hirap kasi parang hindi nila nakikita yung totoong nangyari.

Kasi despite lahat ng yun, hindi siya sumuko.

Nagtrabaho siya kung saan saan para suportahan sarili niya.

Nagbenta sa malls, nag-BPO, tapos eventually natanggap siya sa current work niya.

May mga panahon pa raw na wala silang makain sa bahay pero pinilit niya pa rin mabuhay at kumayod.

At pinaka-hanga ako...

never siyang nanghingi sakin ng pera.

Ako pa nga dati yung nagpupumilit magbigay ng pagkain o budget pag alam kong kapos siya gamit ipon ko.

Pero ngayon baliktad na HAHAHA. Siya na madalas nanlilibre sakin kasi di pa ako graduate. Siya madalas nagbabayad sa dates.

Pero kahit ganon… iniisip pa rin ng parents ko na may tinatago siyang “baho”. Na baka ginagamit lang daw niya ako dahil architecture kinuha ko.

Na pag naging successful kami sa future, siya lang daw makikinabang kasi ipapaaral niya lang daw sarili niya. Last November lang nila nalaman na may girlfriend ako.

Simula noon parang puro assumptions nalang:

Broken family = bad influence.

Mabubuntis agad.

Pag nasa trabaho = makikipaglandian sa iba.

Temporary lang daw kasi girlfriend lang.

Nakakafrustrate. Kasi sa buong college ko, never naging bad influence girlfriend ko. Siya yung sumuporta sakin sa plates. Projects. Exams. Thesis.

Kahit minsan wala siyang pera, gumagawa pa rin siya paraan para may makain din ako.

Siya rin tumutulong gumawa ng layouts, PowerPoints, presentations ko.

At sa totoo lang… nung sunod sunod yung disappointments at betrayals ko sa mga kaibigan nitong mga nakaraang taon, siya yung naging sandalan ko para hindi ako tuluyang masiraan ng ulo.

Pero hindi alam ng parents ko yun. At pakiramdam ko kahit sabihin ko, sermon at panghuhusga lang ulit maririnig ko.

Ang gusto ko lang naman… tanggapin nila siya. Maintindihan nila na hindi siya temporary sa buhay ko.

Kasi ako yung tipo ng lalaki na hindi nakikipag-date para lang may girlfriend. Nakikipag-date ako para magpakasal. At para sakin, oo hindi siya perfect.

Pero yung babae na pinipili niyang maging araw-araw…

at yung taong unti-unti niyang binubuo para sa sarili niya… yun yung gusto ko. At mahal ko.

Ang mas masakit pa, alam ng girlfriend ko lahat ng sinasabi nila tungkol sa kanya at sa pamilya niya. Pero kahit ganon… hindi niya nakakalimutan bigyan ng flowers at regalo yung mom at lola ko every events like Mother's Day, Christmas day, etc.

Kaya lalo ko siyang hinahangaan.

Sorry medyo mahaba.

Nahihirapan lang ako kasi parang maraming ibang magulang na naaappreciate yung effort at sipag niya…

pero yung sarili kong parents, parang hindi makita.

May naka-experience na ba ng ganito? Paano niyo hinandle yung parents na ayaw sa partner niyo dahil lang sa pinanggalingan niya?

reddit.com
u/0niiCh4nnn — 2 days ago