Geçen gün sevgilimle konuşurken, zamanın getirdiği olgunlaşma üzerine düşündüm. İkimiz de çocuktuk başlarken ve bugün zamanın ne kadar hızlı geçtiğine hayret ediyorum. Eminim o da ediyordur. Onunla ve bizimle ilgili en ufak bir detayı, anılarımızı unutmak istemiyorum. Sanki onu, beni ve bizi kayıt altına almalı, her anı kaydetmeli ve gelecek nesillere aktarmalıymışım gibi. Bir tür insani müze, bir ölümsüzleşme çabası gibi. İnsan kendi "oluşunun" sınırlarını, başkalarından/ötekilerden anlayabiliyor bazen. İnsan insanın kurdudur gibi bir görüşe katılmıyorum. Doğru insanla, dış dünyanın algısal dönütleri ortadan kalksa bile şöyle bir 1-2 hafta sadece konuşarak hayatta kalabilirim gibi geliyor. İnsan insanın yurdudur yani, bence.

Youtube'da Vsauce diye bir kanal var, birçoğunuz biliyordur, aslında Michael Stevens isimli bir beyefendinin sunduğu bir tür popüler bilim kanalı. Yanlış hatırlamıyorsam Youtube Originals ile çektiği bir videosunda, Michael her şeyden yalıtılmış, bembeyaz, kauçuk bir odaya kapatılıyor. Dışarıdan hiçbir stimuli da gelmiyor. Sahi, böyle bir odada olsam/olsak ne yapardık?

Ben, kauçuk odanın iç dinamiklerinin de önemli olduğuna inanıyorum. Örneğin eğer odadaki yatak soğuksa, sahip olacağım umutsuzluk durumu beni odanın bana verdiği tablonun dışına itebilir. Kalacağım sürenin belli olmadığı, soğuk bir yatakta boylu boyunca uzandığım bir durumda, terim olarak "absürt" bir direnişe başlayacağımı hayal edebiliyorum. Duvarın 50 mt civarı olduğunu tahmin ettiğim durumda dahi tırnaklarımla veya kaşıkla kazıyabilirim. Eylemsiz kalmaktan iyidir.

Diğer bir yandan, düzgün bir yatak, bir yoldaş ve sıcak bir ortam varsa iş değişebilir. Yani otel konforunda sayılabilecek bir kauçuk odada hepimizin daha uzun kalabileceğini varsayabiliriz. Önden belirtmenin önemli olduğunu düşünüyorum, evet birinin ne kadar stoik olduğu kimsenin umrunda değil. Ancak ben stoacı değerlere sahip bir insan olduğumu düşünüyorum. Bunu bireyselci bir noktadan da söylemiyorum, yanlış anlaşılma olmasın. Bir süredir hayattan aldığım zevki gerçekten küçük şeylere borçlu olduğuma inanıyorum. Özellikle son bir-iki yıldır, öğlen yiyeceğim bir sandviç bile heyecanla beklediğim bir şeye dönüşüyor, dünyanın en değerli şeyiymiş gibi geliyor.

Bu açıdan, Michael gibi o odada, kedilerin maması gibi önüme lapa koysalar üzülmem, hatta büyük bir mutluluk ve şükranlıkla yiyeceğimi düşünüyorum. Tuvaletin rahat olması da büyük bir artı olurdu. Birçoğumuz, veya en azından ben, günün en az yarım ila iki saatini tuvalette geçirebiliyoruz. Bu sayı ekran sürenize göre değişebilir. Tuvalet ihtiyacını gidermek halihazırda mide bulandırıcı bir deneyim olabiliyorken, tuvaletin kendisinin konforlu olması büyük bir avantaj olurdu diye düşünüyorum. Yaz aylarında olduğumuz için, tatil beldelerinde çalışmayan kombilerden dolayı alınan gibi bir soğuk duş da rahatsız etmeyebilirdi. Kıyafete dair tek şartım da kaşındırmaması olurdu herhalde.

Şimdi, fareler. Fare konusunda da şöyle bir görüşüm var ki görebildiğim fareden çok korkmam. Hayatımda çok fare görmedim, ölü fare gördüm genelde. Çok da hızlı hareket etmiyorsa veya bir anda bacağımdan çıkıp beni yemeyecekse büyük bir problem olmaz. Ama şöyle bir sıkıntı var ki, bu tarz hayvanlar gece işlerini gördükleri için götümü başımı kemirmeleri tatsız bir durum olurdu. Ama, kauçuk oda dediğimiz deneyimin ne kadar süreceği de burada kritik bir rol oynayabilir.

Tabii bu hadisenin sonucunda bir ödül alıp almadığımız sorusu sorulmalı. Örneğin ortaya bir yarım milyon dolar koyulacak olsa... 5-6 fare de çok sorun teşkil etmez diye düşünüyorum. Sağlıklı olduğum sürece, kuduz muduz kapmadığım sürece çok sorun edeceğimi zannetmiyorum. O noktada bir kaplan bile salınabilir hatta odaya. Tabii şimdi kaplan dedik ama, tercih edeceğimden değil yani elbette olmasa daha mutlu olurum. Ama anlaşabileceğim bir kaplansa, rasyonel bir kaplan olduğu sürece geçinip gidebileceğimize inanıyorum. Ben ona karışmayım, o da bana karışmasın. Ama o da mümkün değil elbet, illa bir sürtüşme olur. Yemeğimizi paylaşabiliriz, hatta ben yemem ona yediririm. Arkadaş canlısı olarak kalabileceğimize inanmakla birlikte böyle bir durumda vücudumda bulunan depoların da yeterli olacağına inanıyorum, ölmem yani.

Bana deseler ki, iki hafta böyle bir ortamda kal yarım milyon dolar vereceğiz, bana gayet uygun. Hatta bir ayı bile zorlayabilirim. Sanki MrBeast böyle bir şey yapmıştı gibi hatırlıyorum, böyle bir anımsamam var. İnsanlar zorlanmıştı diye hatırlıyorum. Elbette zordur ama yani çok hayat değiştiren paralar olduğu için dayanılır ya. Ben öyle bir parayı yan yana görmedim yani. Bu arada, yarım milyon dolar dedik ama aklımda böyle spesifik bir şey yok. Sanki böyle bir teklif varmış da değerlendiriyormuşum gibi oldu, kusuruma bakmayın. Ağzıma öyle geldi ve öyle dedim şu an. Kayıtlara geçirilsin.

Yani şimdi yarım milyon dolarla yapılabileceklere baktığında...

Önce bir Lira ile çarpmak gerekiyor. İlla bir vergi mergi çıkar ama net 15-20 milyon TL civarı bir para var orada. Çok para etmiyor aslında da ediyor bir yandan da. Şöyle ki, baktığında bu paraya gidip bir oto galeri kurulabilir. Ama bunun daha güvenli yolu nedir? Büyüyen Anadolu şehirlerinden 1-2 ev satın alıp ufak bir atölye kurmak veya fon yatırımı yapmak mümkün olabilir. Yüksek sağlık giderlerini vs. karşılayabilirsin. Çok fazla şey yapılabilir. Dizel 80ler model bir pervaneli eğitim uçağıyla Karadeniz'e açılıp Amelia Earhart gibi kayıplara karışmak mümkün. Veya büyükçe bir su deposu ve çilek aromalı jel satın alıp, 1 ton jöle yapmak ve içinde yüzerek onu yemek. Bu parayla yapılacak yatırımlardan gelecek pasif gelirle hiç çalışmadan bir veya iki çocuk rahatça ve sağlıklı şekilde büyütülebilir. Yani kısaca fareli bir kauçuk odada bu şartlarda bir ay kalmak mantıklı mıdır? Evet.

Geçen gün sevgilimle konuşurken, zamanın getirdiği olgunlaşma üzerine düşündüm. İkimiz de çocuktuk başlarken ve bugün zamanın ne kadar hızlı geçtiğine hayret ediyorum. Eminim o da ediyordur. Onunla ve bizimle ilgili en ufak bir detayı, anılarımızı unutmak istemiyorum. Sanki onu, beni ve bizi kayıt altına almalı, her anı kaydetmeli ve gelecek nesillere aktarmalıymışım gibi. Bir tür insani müze, bir ölümsüzleşme çabası gibi. İnsan kendi "oluşunun" sınırlarını, başkalarından/ötekilerden anlayabiliyor bazen. İnsan insanın kurdudur gibi bir görüşe katılmıyorum. Doğru insanla, dış dünyanın algısal dönütleri ortadan kalksa bile şöyle bir 1-2 hafta sadece konuşarak hayatta kalabilirim gibi geliyor. İnsan insanın yurdudur yani, bence.

Youtube'da Vsauce diye bir kanal var, birçoğunuz biliyordur, aslında Michael Stevens isimli bir beyefendinin sunduğu bir tür popüler bilim kanalı. Yanlış hatırlamıyorsam Youtube Originals ile çektiği bir videosunda, Michael her şeyden yalıtılmış, bembeyaz, kauçuk bir odaya kapatılıyor. Dışarıdan hiçbir stimuli da gelmiyor. Sahi, böyle bir odada olsam/olsak ne yapardık?

Ben, kauçuk odanın iç dinamiklerinin de önemli olduğuna inanıyorum. Örneğin eğer odadaki yatak soğuksa, sahip olacağım umutsuzluk durumu beni odanın bana verdiği tablonun dışına itebilir. Kalacağım sürenin belli olmadığı, soğuk bir yatakta boylu boyunca uzandığım bir durumda, terim olarak "absürt" bir direnişe başlayacağımı hayal edebiliyorum. Duvarın 50 mt civarı olduğunu tahmin ettiğim durumda dahi tırnaklarımla veya kaşıkla kazıyabilirim. Eylemsiz kalmaktan iyidir.

Diğer bir yandan, düzgün bir yatak, bir yoldaş ve sıcak bir ortam varsa iş değişebilir. Yani otel konforunda sayılabilecek bir kauçuk odada hepimizin daha uzun kalabileceğini varsayabiliriz. Önden belirtmenin önemli olduğunu düşünüyorum, evet birinin ne kadar stoik olduğu kimsenin umrunda değil. Ancak ben stoacı değerlere sahip bir insan olduğumu düşünüyorum. Bunu bireyselci bir noktadan da söylemiyorum, yanlış anlaşılma olmasın. Bir süredir hayattan aldığım zevki gerçekten küçük şeylere borçlu olduğuma inanıyorum. Özellikle son bir-iki yıldır, öğlen yiyeceğim bir sandviç bile heyecanla beklediğim bir şeye dönüşüyor, dünyanın en değerli şeyiymiş gibi geliyor.

Bu açıdan, Michael gibi o odada, kedilerin maması gibi önüme lapa koysalar üzülmem, hatta büyük bir mutluluk ve şükranlıkla yiyeceğimi düşünüyorum. Tuvaletin rahat olması da büyük bir artı olurdu. Birçoğumuz, veya en azından ben, günün en az yarım ila iki saatini tuvalette geçirebiliyoruz. Bu sayı ekran sürenize göre değişebilir. Tuvalet ihtiyacını gidermek halihazırda mide bulandırıcı bir deneyim olabiliyorken, tuvaletin kendisinin konforlu olması büyük bir avantaj olurdu diye düşünüyorum. Yaz aylarında olduğumuz için, tatil beldelerinde çalışmayan kombilerden dolayı alınan gibi bir soğuk duş da rahatsız etmeyebilirdi. Kıyafete dair tek şartım da kaşındırmaması olurdu herhalde.

Şimdi, fareler. Fare konusunda da şöyle bir görüşüm var ki görebildiğim fareden çok korkmam. Hayatımda çok fare görmedim, ölü fare gördüm genelde. Çok da hızlı hareket etmiyorsa veya bir anda bacağımdan çıkıp beni yemeyecekse büyük bir problem olmaz. Ama şöyle bir sıkıntı var ki, bu tarz hayvanlar gece işlerini gördükleri için götümü başımı kemirmeleri tatsız bir durum olurdu. Ama, kauçuk oda dediğimiz deneyimin ne kadar süreceği de burada kritik bir rol oynayabilir.

Tabii bu hadisenin sonucunda bir ödül alıp almadığımız sorusu sorulmalı. Örneğin ortaya bir yarım milyon dolar koyulacak olsa... 5-6 fare de çok sorun teşkil etmez diye düşünüyorum. Sağlıklı olduğum sürece, kuduz muduz kapmadığım sürece çok sorun edeceğimi zannetmiyorum. O noktada bir kaplan bile salınabilir hatta odaya. Tabii şimdi kaplan dedik ama, tercih edeceğimden değil yani elbette olmasa daha mutlu olurum. Ama anlaşabileceğim bir kaplansa, rasyonel bir kaplan olduğu sürece geçinip gidebileceğimize inanıyorum. Ben ona karışmayım, o da bana karışmasın. Ama o da mümkün değil elbet, illa bir sürtüşme olur. Yemeğimizi paylaşabiliriz, hatta ben yemem ona yediririm. Arkadaş canlısı olarak kalabileceğimize inanmakla birlikte böyle bir durumda vücudumda bulunan depoların da yeterli olacağına inanıyorum, ölmem yani.

Bana deseler ki, iki hafta böyle bir ortamda kal yarım milyon dolar vereceğiz, bana gayet uygun. Hatta bir ayı bile zorlayabilirim. Sanki MrBeast böyle bir şey yapmıştı gibi hatırlıyorum, böyle bir anımsamam var. İnsanlar zorlanmıştı diye hatırlıyorum. Elbette zordur ama yani çok hayat değiştiren paralar olduğu için dayanılır ya. Ben öyle bir parayı yan yana görmedim yani. Bu arada, yarım milyon dolar dedik ama aklımda böyle spesifik bir şey yok. Sanki böyle bir teklif varmış da değerlendiriyormuşum gibi oldu, kusuruma bakmayın. Ağzıma öyle geldi ve öyle dedim şu an. Kayıtlara geçirilsin.

Yani şimdi yarım milyon dolarla yapılabileceklere baktığında...

Önce bir Lira ile çarpmak gerekiyor. İlla bir vergi mergi çıkar ama net 15-20 milyon TL civarı bir para var orada. Çok para etmiyor aslında da ediyor bir yandan da. Şöyle ki, baktığında bu paraya gidip bir oto galeri kurulabilir. Ama bunun daha güvenli yolu nedir? Büyüyen Anadolu şehirlerinden 1-2 ev satın alıp ufak bir atölye kurmak veya fon yatırımı yapmak mümkün olabilir. Yüksek sağlık giderlerini vs. karşılayabilirsin. Çok fazla şey yapılabilir. Dizel 80ler model bir pervaneli eğitim uçağıyla Karadeniz'e açılıp Amelia Earhart gibi kayıplara karışmak mümkün. Veya büyükçe bir su deposu ve çilek aromalı jel satın alıp, 1 ton jöle yapmak ve içinde yüzerek onu yemek. Bu parayla yapılacak yatırımlardan gelecek pasif gelirle hiç çalışmadan bir veya iki çocuk rahatça ve sağlıklı şekilde büyütülebilir. Yani kısaca fareli bir kauçuk odada bu şartlarda bir ay kalmak mantıklı mıdır? Evet.