u/Blizzard_3_5_2

I find it a bit funny that i come up to this conclusion ,but oh well, sometimes this is how it is in life arent it?

I always deeply feared death, and the fear only got worst in recent years, i tried to aproach it somehow and honestly i come to the conclusion most coping mechanisms are in my opinion mostly preachy bullshit that is unhelpfull and something that is dissmisive of ,,hard" emotions one might feel about death. What most of them do, try to ,,paint" death as something far less terryfing than actually is, and make you accept it- it may be something that work for some but not for me. I see it as dishonest, like you would take a pile of shit and try to put shiny rocks on its and say its oh so beatyfull. If anything, trying to ,,accept" death done more harm than good to me, i decided i wont try anymore. Now what i try to do is learn how not to think about it randomly and not linger on it. Do anyone had same experiences as me?

Długi czas odczuwam sporo stresu i lęków związanych z różnymi wydarzeniami na świecie/ w Polsce i trochę nie umiem sobie z tym poradzić. Od razu zaznaczam, żeby nie radzić mi ,,oh po prostu nie czytaj wiadomości " bo to wcale nie jest pomocne, a i tak już staram się ich unikać.

Ogólnie to nie wiem co zrobić, żeby czuć się bezpieczniej, u mnie to wygląda trochę tak że niby wszystko jest dobrze a potem dzieje się X i przypominam sobie o swoim strachu. Dla przykładu, dzisiaj ta rakieta chociażby.

Mam z takimi rzeczami w szczególności problem, ponieważ o ile nad moimi prywatnymi problemami mam jako tako kontrolę (też nawiasem mówiąc mnie przerażają, czuje się jakbym była bez wyjścia) co ja mogę zrobić z np. widmem wojny z Rosją, zmianami klimatu itp. Czuje że tego jest za dużo, chciałabym wiedzieć że moja, nasza przyszłość jest bezpieczna.

Chyba muszę się trochę wyżalić. Przez ostatni czas utrzymuje się u mnie negatywny nastrój a to co się u nas, i na świecie dzieje wcale nie pomaga. Może to trochę paranoicznie, ale zaczynam się czuć tu dużo mniej bezpiecznie, niż wcześniej.

Zwłaszcza słysząc o doniesieniach związanych z atakami na obcokrajowców (głównie Ukraińców). Kiedyś człowiek był młodszy, nie zdawał sobie sprawę z pewnych rzeczy które się dookoła niego działy, mimo to myślę że było obiektywie spokojniej. Wszystko zaczęło się sypać od pandemii. Przeraża mnie kierunek, w którym to wszystko zmierza. Jakby spirala nienawiści przyspieszała z każdym dniem. To co teraz oglądam to jak żywcem wyjęte z lektury ,,Dżuma"- szczury faktycznie prędzej czy później zawsze wracają i zarażają na nowo kolejne ofiary. Myślałam naiwnie przez długi czas, że jesteśmy już na takim etapie cywilizacji że jakoś tak będziemy dążyć w bardziej pozytywnym kierunku. Ale nie, w głębi duszy, jeśli taka istnieje, jesteśmy zwierzętami, i jest jak jest. Już dawno przestałam patrzeć na ludzi w kategorii zła i dobra, bardziej jak studium przypadku powiedzmy, jak sobie przeanalizujesz wszystko to ma sens, czemu ludzie ulegają pewnym zachowaniom, a i tak pozostaje zawód w postaci ,, dlaczego nie może być lepiej, dlaczego nie wybierasz dobrze".

Zastanawiam się, jaka czeka nas przyszłość. Myślę że wszystko zweryfikują wybory za rok, a potem cóż. Lubię ten kraj, ale chyba po prostu jeśli będę mogła ucieknę stąd, jeśli cokolwiek się nie zmieni.

Do you ever had dreams related to death? I had one that was one of the most terryfing dreams i ever had. The thing is, i quite often have nightmears, or at least weird dreams, but i never had something so personal. Usualy its just...like, horror game gameplay 🤷

I was in pitch black space floating, and then i felt my body change, i started to turn into plant (it was either tree or flower? I dont remember) . You thing its nothing scary, but it was like all my conciuness and feeling of ,, self " was dissapring in real time. I was do scared, i tried to stop it but it didnt work. It was body horror, see me be lost in roots and leafs.

I hate, hate this type of advices so much . I am in bad place in my life already, and when i hear it it only make me feel worst. I feel like i only waste more time, that i cant get out and time is still ticing. Not everything is under my control, and it isn't so easy to life ,,your best life". I feel some sort of FOMO and i gain the conciuness of the fact i will die not fullfiled or happy. I already did things i realy regret, and i know they wont get better, it realy doesnt help me to make peace with anything and motivate me to try to do something

Jak to u was wygląda, czy rozmawiacie z rodziną o polityce, czy dogadujecie się jakoś? Czy sytuacja na świecie i w Polsce sprawiła, że się u was z tym pogorszyło

I do think people just use it lightly as ,,i hate this person so much i want them to suffer " (it is understable, seeing what happen around us sometimes) not realy grasping the cosmic horror of it. Heck, the concept of Eternity is something out of reach already.

Ostatnio przypomniało mi się ,, coś " z mojego dzieciństwa, i nie jestem pewna czy ja sobie to ubzdurałam czy to coś prawdziwego, może pomożecie mi rozjaśnić to jakoś.

Okej więc pamiętam że na YouTube w tej ,,złotej" erze naszych youtuberów powstał ,,film" fabularny którego akcja działa się....w lodówce. Opowiadała ona o warzywach (?) pod które to głos podkładały wówczas znane osoby. To może brzmi kompletnie jak jakieś dziwne wymysły ale coś chyba musi na rzeczy być, byłabym bardzo wdzięczna komuś kto może coś tam kojarzy jak ja .

edit: Dzięki jednej osobie tutaj znalazłam to, film nazywa się ,,Co dzieje się w lodówce gdy nie patrzysz?"❤️❤️

I think its quite funny i didnt see anyone say anything about it, but maybe im im the minority.
I know Navi where made to be beautyfull,but for me their faces are so weird 😭 maybe ,,ugly" even. No,not realy but like, when i watch them and dont think much about it its alright, but sometimes when i focus on them a bit more, i see how...alien their are, and it freak me out a bit, especialy when they do ,,angry" faces (there is this one Neytri scene when she make a face it looks so creepy). Do anyone else see that too?

Od razu powiem, że nie szukam czegoś bardzo ,, superbohaterkiego"- lubię takie motywy ale bardziej wolę coś około fantazy. Może być poważne, zabawne, wszystko pomiędzy. Coś co raczej jest na dłuższą chwilę, chociaż krótkie historie mile widziane.

I gived this post a trigger warning because im gonna write about things that might be uncomfortable to some- it will be slighty a body horror thing, i dont know?

When i think about death, my own body and mortality i always inevitably start to feel this disgusting feeling of being a flesh. In every day life, sure i know i am a flesh- i have after all a heart, i have a skin, hair, eyse...but when you realy, realy think about it, it is so terryfing. When i have panic attakcs, i can almost feel all my flesh, i feel aware of the each cell in my skin, i am aware that im soft, warm and wet combination of organs wired with nervs. I feel very vurnable, its overwhelming when you realise you are never, NEVER, immune to dying. Its terryfing we, me, are just brains (pondering conciuness itself is also oddly terryfing) and we are alive yet inevitably we gonna turn into mere objects. Its scary how this two things, conciuness and lack of it arent that far away from eachother. I start to feel like my personality slip away, im not sure if i dont have some undiagonsed problems but i often do feel like im split into many parts, like a broken mirror, and each of this parts want to go away and escape, in the other hand want to be whole again, and thoughs about death reinforce that.

Jako iż robi się ciepło, pewnie niektórzy z nas gdzieś może wyjadą odpocząć za jakiś czas, chciałabym się dowiedzieć jakie były wasze ,,zawody" związane z wycieczkami.

Ja chyba najbardziej ,,zawiodłam się " Wenecją, nie powiem, trochę inaczej wyobrażałam sobie to miejsce. Jako zabytek ciekawe ale szału tez nie było. Kanały miały niezbyt ciekawy zapach, a budynki takie trochę mam wrażenie zaniedbane.

To bardzo specyficzny gatunek, aż dziw mnie bierze dlaczego aż tyle ludzi w ostatnich latach tak bardzo go polubiło (np. teraz jest Tomodachi Life- Living the Dream, a w pandemii Animal crossing NH). Dlaczego ja go trochę lubię. Ja mam tak, że nie mogę zbyt długo usiedzieć przy tego typu grach- jak Animal crossing lubię, i grałam niemal codziennie jak sobie kupiłam, to teraz długo nic, nie mogę się zmusić żeby grać. To trochę zabawne, bo niby te gry są ,,bez końca " i możesz grać ile wlezie, ale myślę że większą regrywalność dla mnie mają gry fabularne, z wyraźnym końcem.

No, a są ludzie którzy grają niemal tylko w takie gry. Zdaje sobie sprawę, że są gry w gatunku które są ,,inne" ale większość z nich dla mnie wygląda zbyt tak samo, żeby był sens kupować. Lądujesz na wyspie/wsi/masz własny lokal, odbudowujesz to miejsce, gadasz sobie z mieszkańcami, zbierasz zasoby.

Czy są tu jacyś koneserzy tego typu gier? Co was tak bardzo przyciąga, jakie znacie ciekawe ,, wyjątkowe" gry z gatunku?