u/Cartmanbrahh42

200.sayfadayım ve yazarın şok değeri taşısın diye yerleştirdiği mızrağa geçirilmiş kafalar,deşilen organlar, çocuk ölümleri ve buna benzer her türden acımasız vahşet tablolarına duyarsızlaşmış durumdayım.

Kimliği,kökeni,geçmişi,zaafları hiçbir şeyi olmayan karakterlerle sürekli aynı olayları yaşayıp duruyoruz.

Haliyle empati yok,sempati zaten yok hikayedeki herkes salt ve amaçsız kötülükte.

Uzun çöl yolculukları,yağmalanan kasabalar,tecavüzler,soyulan kervanlar...

Kabak tadı veriyor çünkü hikayenin içine yeni bir giz,açığa çıkarılan bir sır,karakterlere dair öğrendiğimiz yeni bir bilgi hiçbir şey eklenmiyor.

Kurgu olduğu yerde sayıyor ve yani kitabın tek esprisi bol vahşet içermesi ise bu bana "wow,ne kadar sert ve gaddar bir evren,böylesini hiç görmemiştim!" dedirtmedi.

Abartıla abartıla bitirilemeyen yargıç Holden'ın da karakter tanıtımı olarak son derece etkisiz ve silik olduğunu düşünüyorum.Çete üyeleri ne yapıyorsa Holden da onu yapıyor "bu yargıç ne kadar korkunç bir herif" diye bana kafayı yedirtecek ekstra ne katkısı var romana anlamış değilim.

Kitabın bundan başka vadettiği bir şey var da ben mi kaçırıyorum?

Ne zaman zorunlu olduğum şeylerden kurtulup boş kalsam kısıtlı özgür zamanımı nasıl değerlendirmem gerektiği stresi beni öldürecek gibi boğuyor.

Bazılarınız derdini seveyim diyecek eminim ama gerçekten sevimli şapşik bir kararsızlıktan bahsetmiyorum inanın sistemin bana nefes almak için izin verdiği sayılı saatleri de heba etme düşüncesi kafayı yedirtiyor.Hastalıklı bir takıntıya döndü artık.

Yeni bir dile mi başlasam diyorum

Bir şeyler mi okumalıyım bir şeyler mi izlemeliyim

yürüyüş mü yapmalıyım,bir şey mi üretmeli miyim yoksa değerli bir şeyi mi tüketmeli miyim bunları düşünüp karar vermek upuzun bir mesaiye başlamışım gibi hissettiriyor.

Bir eyleme karar verdiğim takdirde yaşanabilecek senaryoları düşünüyorum.Artıları eksileri vereceği keyif istediği efor.

Hepsini hesaplıyorum ve dünyadaki her eylem değersizleşiyor.

Fazla düşündüğüm için uyuyamıyorum da yani hiçbir şey düşünmeden kafayı vurup yatmak da elenmiş durumda.

Yaşayanınız var mı bundan?

Bir çoğunuz derdimi küçümseyecek biliyorum.

Yine de anlatmak istiyorum.

Ne zaman okumaya karar versem obsesif düşünceler içinde felç olup kalakalıyorum...

Acaba doğru kitabı okuyor muyum? Doğru kitabı seçtim.Peki doğru bir şekilde okuyor muyum?

Yaptığım şey okumak mı yoksa sayfalar üzerinde gözümü gezdirme eylemi mi? Eylemde bulunduğumu sanarken başka bir eylemsizlik içinde hayatı kaçırıyor muyum?

Roman okumaya karar versem dünyada öğrenilecek o kadar çok şey varken kurguyla vakit kaybettiğimi söyleyen iç sesim odağımı mahvediyor.

Şiiri seviyorum ama yüzde yetmişinin aşk,özlem,gurbet,yalnızlık teması dışında söyleyecek sıradışı şeyleri olmaması yine vakit kaybı hissiyatı yaratıyor.2026 yılında artık beni şaşırtacak,beklemediğim yerden vuracak bir dizenin kalmış olmasını zayıf ihtimal olarak görüyorum ve ister istemez şiire ölü,demode bir sanat olarak bakarken buluyorum kendimi.

Felsefe okusam kafam allak bullak oluyor,bir yerde

ağdalı ve soyut anlatımın ardına gizlenmiş gerçekten yeni bir fikir olup olmadığını,kendimi kandırıyor olma ihtimalini sorguluyor yine kalakalıyorum.

Anlamı ararken anlamsızlığa saplanmış gibi hissediyorum.

Tarih okusam keyif alır gibi oluyorum ama bir yandan da taraflı anlatımın kendini en objektif gibi tanıtan yazarlarda bile rastladığım bir durum olduğunu görünce ondan da soğuyorum.

Ve sayamadığım onca zihin kemiren şüphe.

Üstüne ülkedeki fahiş kitap fiyatlarını ekleyin.

Uzun zamandır kitap alamıyorum zaten.

Pdf okuyorum fakat

para vermiyor olmak da bu saçma sapan düşünceleri engellemiyor,çünkü para kadar değerli olan "zaman" yatırımı işin içine girmiş oluyor.

Hayata tutunduğum son dal da kırılmış gibi hissediyorum dostlar.