u/DelightfulManiac

All my life (even as a little kid) I've had trouble falling asleep. Staying asleep has never been an issue, just the falling asleep part.

I've been taking doxylamine as it is the only thing that has actually worked in my life, but I want to stop using it because it's obviously very unhealthy to use long-term and I've built a tolerance for it where it doesn't make me feel tired anymore. It still "works" though, because I fall asleep on nights I have taken it, but when I haven't (like I just tried last night), it is literally impossible for my brain to switch from awake to asleep.

It's honestly scary at this point. The circumstances can be perfect, I can be completely relaxed, not worried about anything, body temperature perfect, in dead silence and darkness, on the edge of falling asleep. But then my brain just stays awake in that state forever and can not switch off. It's like the off-switch is missing completely.

I am planning to go to a store today to try something new, but I'm not sure what to try. Maybe glycine or GABA? Although when reading about it on Reddit, it seems that these are more for staying asleep rather than falling asleep. I need something that stimulates that missing off-switch in my brain. I think supplements that make you feel drowsy tend to work, because that's what doxylamine used to do to me and that worked like absolute magic back then.

Please, I really need some advice. I will also go to my doctor regarding this because it is obviously a very serious problem and taking doxylamine for the rest of my life is not an option.

All my life (even as a little kid) I've had trouble falling asleep. Staying asleep has never been an issue, just the falling asleep part.

I've been taking doxylamine as it is the only thing that has actually worked in my life, but I want to stop using it because it's obviously very unhealthy to use long-term and I've built a tolerance for it where it doesn't make me feel tired anymore. It still "works" though, because I fall asleep on nights I have taken it, but when I haven't (like I just tried last night), it is literally impossible for my brain to switch from awake to asleep.

It's honestly scary at this point. The circumstances can be perfect, I can be completely relaxed, not worried about anything, body temperature perfect, in dead silence and darkness, on the edge of falling asleep. But then my brain just stays awake in that state forever and can not switch off. It's like the off-switch is missing completely.

I am planning to go to a store today to try something new, but I'm not sure what to try. Maybe glycine or GABA? Although when reading about it on Reddit, it seems that these are more for staying asleep rather than falling asleep. I need something that stimulates that missing off-switch in my brain. I think supplements that make you feel drowsy tend to work, because that's what doxylamine used to do to me and that worked like absolute magic back then.

Please, I really need some advice. I will also go to my doctor regarding this because it is obviously a very serious problem and taking doxylamine for the rest of my life is not an option.

Edit: Aangezien deze post redelijk wat reacties opwekt bij mensen, wil ik graag even het één en ander toelichten. Ik heb syndroom van Asperger en sociale angst. Die sociale angst speelt vooral op in een setting zoals een sollicitatiegesprek, waarbij je puur op basis van je sociale presentatie wordt beoordeeld. Met werken heb ik geen moeite, ook niet als er veel sociale interactie plaatsvindt. Het enige waarbij mijn sociale angst echt zwaar begint op te spelen zijn sollicitatiegesprekken en selectiedagen. Het is zelfs zo erg dat ik tijdens zo een gesprek hyperalert ben op oogcontact, mijn houding, hoe ik mijn handen houd, hoe vaak ik weg kijk en in welke richting, wat mijn benen doen etc. Ik voel me compleet ongemakkelijk, waardoor gespreksvoerders een verkeerde indruk krijgen van hoe ik ben in het dagelijkse leven of op de werkvloer.

Ik ben echt extreem slecht in het maken van een goede eerste indruk, want hoe ik overkom op eerste gezicht is totaal niet hoe ik echt ben. Iedereen die mij persoonlijk kent zegt dat ook. Ze hadden mij op eerste gezicht compleet anders ingeschat dan hoe ik werkelijk ben. Dat komt omdat ik me pas niet meer zo nerveus en ongemakkelijk voel als ik je eenmaal goed ken en jij mij. Ik heb ook wat je een "resting bitch face" zou kunnen noemen, en mensen denken heel vaak dat ik boos, geirriteerd of ongeinteresseerd ben terwijl ik op dat moment gewoon neutraal en chill en relaxed ben. Dit alles speelt een hele grote rol in mijn ervaring die ik hieronder beschrijf. Dus als je zelf geen enkele vorm van sociale angst of autisme of een soortgelijke stoornis ervaart en sociaal prima en normaal functioneert, zal je waarschijnlijk niet echt kunnen relativeren aan deze post en zal je jezelf er ook niet in herkennen.

----‐------------------

Ik ben al een tijdje werkloos en hard op zoek naar een baan. Ik heb inmiddels echt al weer een belachelijk aantal sollicitatiegesprekken en selectiedagen achter de rug.

Wat me erg op begint te vallen is dat recruiters / gespreksleiders totaal geen interesse hebben in of je de juiste ervaring, skills en kwaliteiten voor de functie hebt. Het enige wat telt is dat je de beste acteur bent. Daar mee bedoel ik dat je goed bent in het opzetten van een masker, het doen alsof je super enthousiast bent en het verzinnen van allerlei redenen waarom je daar zogenaamd zo graag wil werken. Ze willen eigenlijk gewoon dat je de kont van het bedrijf maximaal likt.

Laten we eerlijk zijn: 99% van de functies krijgt niemand stijve tepels van. Misschien alleen als er een flink salaris tegenover staat. In dat geval gaat het je dus als nog alleen maar om het geld, waar je ook absoluut niet eerlijk over mag zijn in een sollicitatiegesprek. Nee, je moet er willen werken puur omdat je het werk leuk vindt om te doen, hoe geestdodend de functie ook is. Je moet het een geweldig bedrijf vinden en je moet bomvol energie raken bij de gedachte dat je daar 40 uur per week van je tijd mag doorbrengen om te kunnen overleven.

Kortom, je moet goed kunnen liegen en antwoorden kunnen bedenken waar gespreksleiders op geilen. Ook moet je vooral heel energiek en enthousiast overkomen en doen alsof het altijd al je droom is geweest om dat werk te mogen doen, zelfs als het om ongeschoold, eentonig werk gaat.

Het hele sollicitatieproces is bij de meeste functies één groot theaterspel. Ik ben er inmiddels zo klaar mee dat ik overweeg om die gesprekken nu helemaal niet meer serieus te nemen en gewoon 100% eerlijk te zijn. "Waarom wil je hier werken?" "Omdat ik geld nodig heb om te overleven". "Wat maakt je enthousiast in deze functie?" "Niks, het feit dat ik dan niet meer werkloos ben" etcetera.

Ergens hoop ik dat gespreksleiders van sollicatiegesprekken ooit wat realistischer en eerlijker worden en mensen gaan beoordelen op hun werkelijke capaciteiten, ervaring, skills en karakteristieken die er écht toe doen zoals betrouwbaarheid, loyaliteit, eerlijkheid, zelfreflectie en werkhouding in plaats van puur op hun vermogen om een sociaal masker op te zetten en leugens te bedenken. Mensen die wat introverter zijn, een beetje sociale angst hebben of gewoon zichzelf zijn maken nu namelijk nergens een schijn van kans omdat een introvert persoon meteen alle alarmbellen af laat gaan bij de gespreksleider die dan denkt "Hij/zij komt niet enthousiast of zelfverzekerd over, die willen we niet!".

Beetje een salty rant wel als ik het zo terug lees. Ik heb mijn best gedaan om mee te doen met het hele toneelstuk van solliciteren, maar ik ben niet goed in acteren en erbij proberen te horen. Nooit geweest en zal ik ook nooit zijn.

I'm not what you would call the stereotypical ego lifter whatsoever, but it has taken me one whole year to finally come to terms with the fact that I've been overdoing it all this time.

The first thing is hitting failure. Many beginners tend to not put in enough effort to see growth, whereas I was part of the other group of beginners who put in way too much effort. In the first few months I was literally going to failure on every single set. Not even just every exercise, but every single set. I got so caught up in the idea of having to get close to failure to stimulate hypertrophy, that it instantly became a habit to do so.

After some months, I was still going to failure on every exercise, but not necessarily on every set anymore. But I still got to 0 - 1 RIR on every set. This has been making it awfully difficult to keep a high frequency gym routine, because I'm simply frying my central nervous system with 2-hour sessions of going to failure on every exercise and never doing anything less than 0 - 1 RIR on any set, meaning I need more rest days to recover than others. Although I've had good results so far, this has definitely hurt my progress. Had I just increased the frequency and drastically lowered the intensity, I would have almost certainly seen more growth this past year. Not to mention the risk of injury I've been exposing myself to with this type of lifting.

Then there's progressive overload. It's another thing that gets pushed as being the single most important thing for muscle growth. For me, that led to almost a kind of obsession with it. I prioritized progressive overload over almost everything, to the point where my form would start to deteriorate and I subconsciously started recruiting other muscle groups in order to lift the weight, on top of affecting my range of motion too.

It has taken me many decreases in weight and refocusing on form on different exercises to finally accept that I've been doing too much. For reference, normally I'm using 18kg dumbells to do heavy lateral raises while recruiting lots of other muscle groups, swinging the weight and frying my CNS, but today, I switched to doing cable lateral raises at just 4.25kg. This barely affects my CNS at all, but the burn feels so much better and more concentrated.

In this same manner, I've been doing progressive overload as quickly as possible on all my lifts, and my form suffered as a result. I'm glad that I'm finally getting a grip on my ego and letting go of this obsession/habit of progressive overload and going to failure. Obviously I will continue to progressively overload, but I will do this without compromising on my form from now on.

I'm sure I can't be the only beginner who's been doing too much and going over the top. So if anyone recognizes themselves in this, please drastically lower the weight and focus purely on perfect form, full ROM, time under tension, pausing in the stretched position and fully isolating the muscle you are targeting without subconsciously recruiting other muscles. Not only will you see better progress, but it will also make your life in the gym and outside a lot easier because working out won't fry your CNS anymore.