u/Different_Cheek4883

Κάποτε πήγε σε μια επίσημη δεξίωση στο Λονδίνο έχοντας στην τσάντα της περίπου 100 σαλιγκάρια και ένα μαρούλι, για να της κάνουν παρέα. Πίστευε ότι η παρατήρησή τους την ηρεμούσε και βοηθούσε τη συγγραφική της φαντασία να λειτουργεί καλύτερα μακριά από την πολυκοσμία. Δεν είναι λοιπόν στο ελάχιστο περίεργο πως στη συλλογή μικρών ιστοριών της Eleven μας καλωσορίζει στο σκοτεινό σύμπαν της με την ιστορία ενός παρατηρητή σαλιγκαριών, όπως ήταν και η ίδια.

Το βιβλίο, όσο και αν το έψαξα, δεν το βρήκα στα ελληνικά. Είναι η πρώτη συλλογή διηγημάτων της, γραμμένη κάπου μισό αιώνα και κάτι πίσω αλλά η Χάισμιθ που ξέρουμε από τον Ρίπλεϊ και τα άλλα ευπώλητα και πιο γνωστά μυθιστορήματά της είναι εκεί.

Παρακάτω η μετάφραση του The Snail Watcher για όποιον θέλει να υπενθυμίσει στον εαυτό του ποια ήταν η Χάισμιθ. Την έκανα εγώ με τη συνδρομή ΑΙ, αν υπάρχει κάποιο λάθος (δεν νομίζω) συγχωρέστε με. Μην γίνεται σαλιγκάρια.

-

Όταν ο κύριος Πίτερ Κνόπερτ άρχισε να ασχολείται ερασιτεχνικά με την παρατήρηση των σαλιγκαριών, δεν είχε ιδέα ότι η μικρή χούφτα δειγμάτων που είχε στην κατοχή του θα γινόταν μέσα σε ελάχιστο χρόνο εκατοντάδες. Μόλις δύο μήνες αφότου τα πρώτα σαλιγκάρια μεταφέρθηκαν στο γραφείο του Κνόπερτ, περίπου τριάντα γυάλινα δοχεία και μπολ, όλα γεμάτα ασφυκτικά με σαλιγκάρια, είχαν παραταχθεί κατά μήκος των τοίχων, είχαν καταλάβει το γραφείο και τα περβάζια των παραθύρων και άρχιζαν πλέον να καταλαμβάνουν ακόμη και το πάτωμα.

Η κυρία Κνόπερτ αποδοκίμαζε έντονα την κατάσταση και δεν έμπαινε πια στο δωμάτιο. Μύριζε, έλεγε, και επιπλέον κάποτε είχε πατήσει κατά λάθος ένα σαλιγκάρι — μια φρικτή αίσθηση που δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Όσο όμως η γυναίκα του και οι φίλοι του αποδοκίμαζαν το παράξενο και κάπως απωθητικό χόμπι του, τόσο μεγαλύτερη ευχαρίστηση φαινόταν να αντλεί από αυτό ο κύριος Κνόπερτ.

«Ποτέ στη ζωή μου δεν ενδιαφέρθηκα για τη φύση», παρατηρούσε συχνά ο κύριος Κνόπερτ — ήταν συνέταιρος σε μια χρηματιστηριακή εταιρεία, ένας άνθρωπος που είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στην επιστήμη των οικονομικών — «αλλά τα σαλιγκάρια μου άνοιξαν τα μάτια στην ομορφιά του ζωικού κόσμου».

Αν οι φίλοι του σχολίαζαν ότι τα σαλιγκάρια δεν ήταν στην πραγματικότητα ζώα και ότι οι γλοιώδεις βιότοποί τους κάθε άλλο παρά αποτελούσαν το καλύτερο παράδειγμα της ομορφιάς της φύσης, ο κύριος Κνόπερτ τούς απαντούσε με ένα υπεροπτικό χαμόγελο πως απλώς δεν γνώριζαν όλα όσα γνώριζε εκείνος για τα σαλιγκάρια.

Και ήταν αλήθεια. Ο κύριος Κνόπερτ είχε γίνει μάρτυρας ενός θεάματος που δεν περιγραφόταν — ασφαλώς όχι επαρκώς — σε καμία εγκυκλοπαίδεια ή βιβλίο ζωολογίας που είχε καταφέρει να βρει.

Ένα βράδυ, ο κύριος Κνόπερτ είχε μπει στην κουζίνα για να τσιμπήσει κάτι πριν από το δείπνο και έτυχε να παρατηρήσει ότι δύο σαλιγκάρια μέσα στο πορσελάνινο μπολ πάνω στον νεροχύτη συμπεριφέρονταν πολύ παράξενα. Στεκόμενα λίγο-πολύ πάνω στις ουρές τους, λικνίζονταν το ένα μπροστά στο άλλο, σαν ένα ζευγάρι φίδια υπνωτισμένα από έναν αυλητή. Μια στιγμή αργότερα, τα πρόσωπά τους ενώθηκαν σε ένα φιλί πρωτόγνωρης αισθησιακής έντασης.

Ο κύριος Κνόπερτ έσκυψε πιο κοντά και τα μελέτησε από κάθε γωνία. Κάτι άλλο συνέβαινε: μια προεξοχή σαν αυτί εμφανιζόταν στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού και των δύο σαλιγκαριών. Το ένστικτό του τού έλεγε ότι παρακολουθούσε κάποιου είδους σεξουαλική δραστηριότητα.

Η μαγείρισσα μπήκε και του είπε κάτι, αλλά ο κύριος Κνόπερτ την απομάκρυνε με μια ανυπόμονη κίνηση του χεριού. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από τα μαγεμένα μικρά πλάσματα μέσα στο μπολ.

Όταν οι προεξοχές που έμοιαζαν με αυτιά βρέθηκαν ακριβώς η μία απέναντι στην άλλη, χείλος με χείλος, από το ένα «αυτί» ξεπετάχτηκε μια λευκωπή ράβδος, σαν άλλη μια μικρή κεραία, η οποία καμπυλώθηκε προς το «αυτί» του άλλου σαλιγκαριού. Η πρώτη εικασία του κυρίου Κνόπερτ ανατράπηκε όταν μια κεραία ξεπρόβαλε και από το άλλο σαλιγκάρι. Πολύ παράξενο, σκέφτηκε.

Οι δύο κεραίες αποσύρθηκαν και ύστερα εμφανίστηκαν ξανά και, σαν να είχαν βρει κάποιο αόρατο σημάδι, έμειναν σταθερές, προσαρμοσμένες η καθεμιά στο σώμα του άλλου σαλιγκαριού. Ο κύριος Κνόπερτ έσκυψε ακόμη πιο κοντά και κοίταξε με ένταση. Το ίδιο έκανε και η μαγείρισσα.

«Έχεις δει ποτέ κάτι τέτοιο;» ρώτησε ο κύριος Κνόπερτ.

«Όχι. Μάλλον παλεύουν», είπε αδιάφορα η μαγείρισσα και έφυγε.

Αυτό ήταν ένα δείγμα της άγνοιας σχετικά με τα σαλιγκάρια που επρόκειτο αργότερα να διαπιστώσει παντού.

Ο κύριος Κνόπερτ συνέχισε να παρατηρεί κατά διαστήματα το ζευγάρι των σαλιγκαριών για περισσότερο από μία ώρα, ώσπου πρώτα τα «αυτιά» και κατόπιν οι ράβδοι αποσύρθηκαν και τα ίδια τα σαλιγκάρια χαλάρωσαν τη στάση τους και έπαψαν να δίνουν οποιαδήποτε προσοχή το ένα στο άλλο.

Μέχρι τότε, όμως, ένα διαφορετικό ζευγάρι σαλιγκαριών είχε αρχίσει το δικό του φλερτ και αργά-αργά ανασηκωνόταν, παίρνοντας θέση για ένα φιλί.

Ο κύριος Κνόπερτ είπε στη μαγείρισσα ότι εκείνο το βράδυ τα σαλιγκάρια δεν θα σερβίρονταν. Πήρε το μπολ μαζί τους και το ανέβασε στο γραφείο του.

Και από εκείνη τη μέρα τα σαλιγκάρια δεν ξανασερβιρίστηκαν ποτέ στο σπίτι των Κνόπερτ.

Εκείνο το βράδυ, έψαξε στις εγκυκλοπαίδειές του και σε μερικά γενικά βιβλία επιστήμης που έτυχε να έχει, αλλά δεν υπήρχε απολύτως τίποτα για τις αναπαραγωγικές συνήθειες των σαλιγκαριών, παρότι ο μονότονος αναπαραγωγικός κύκλος του στρειδιού περιγραφόταν με κάθε λεπτομέρεια.

Ίσως τελικά να μην είχε δει ζευγάρωμα, αποφάσισε ο κύριος Κνόπερτ ύστερα από μία-δύο ημέρες.

Η γυναίκα του, η Έντνα, του είπε είτε να φάει τα σαλιγκάρια είτε να τα ξεφορτωθεί — ήταν εκείνη την εποχή που πάτησε ένα σαλιγκάρι το οποίο είχε βγει στο πάτωμα — και ο κύριος Κνόπερτ ίσως να το είχε κάνει, αν δεν είχε πέσει πάνω σε μια φράση από το Η Καταγωγή των Ειδών του Δαρβίνου, σε μια σελίδα αφιερωμένη στα γαστερόποδα.

Η φράση ήταν στα γαλλικά, γλώσσα που ο κύριος Κνόπερτ δεν γνώριζε, αλλά η λέξη sensualité τον έκανε να τεντωθεί σαν λαγωνικό που ξαφνικά έχει εντοπίσει μια μυρωδιά.

Βρισκόταν τότε στη δημόσια βιβλιοθήκη και, με μεγάλη προσπάθεια, μετέφρασε τη φράση με τη βοήθεια ενός γαλλοαγγλικού λεξικού. Ήταν μια δήλωση λιγότερων από εκατό λέξεων, η οποία έλεγε ότι τα σαλιγκάρια εκδήλωναν κατά το ζευγάρωμά τους έναν αισθησιασμό που δεν συναντούσε κανείς πουθενά αλλού στο ζωικό βασίλειο.

Αυτό ήταν όλο.

Προερχόταν από τα σημειωματάρια του Ανρί Φαμπρ. Προφανώς ο Δαρβίνος είχε αποφασίσει να μην το μεταφράσει για τον μέσο αναγνώστη, αλλά να το αφήσει στην πρωτότυπη γλώσσα του για τους λίγους λόγιους που πραγματικά ενδιαφέρονταν.

Ο κύριος Κνόπερτ θεωρούσε πλέον τον εαυτό του έναν από αυτούς τους λίγους λόγιους και το στρογγυλό, ροδαλό πρόσωπό του έλαμπε από αυτοϊκανοποίηση.

Είχε μάθει ότι τα σαλιγκάρια του ήταν του είδους του γλυκού νερού, που γεννούσε τα αυγά του στην άμμο ή στο χώμα. Έτσι, έβαλε υγρό χώμα και ένα μικρό πιατάκι με νερό σε μια μεγάλη λεκάνη και μετέφερε εκεί τα σαλιγκάρια του.

Ύστερα περίμενε να συμβεί κάτι.

Δεν έγινε ούτε άλλο ζευγάρωμα.

Σήκωσε τα σαλιγκάρια ένα-ένα και τα κοίταξε, χωρίς να διακρίνει τίποτε που να υποδηλώνει εγκυμοσύνη.

Ένα όμως σαλιγκάρι δεν μπορούσε να το σηκώσει. Το κέλυφός του ήταν σαν να είχε κολλήσει στο χώμα. Ο κύριος Κνόπερτ υποψιάστηκε ότι το σαλιγκάρι είχε θάψει το κεφάλι του στο χώμα για να πεθάνει.

Πέρασαν άλλες δύο ημέρες και, το πρωί της τρίτης, ο κύριος Κνόπερτ βρήκε ένα σημείο με θρυμματισμένο χώμα εκεί όπου βρισκόταν το σαλιγκάρι. Περίεργος, εξέτασε τα θρύμματα με ένα σπιρτόξυλο και, προς μεγάλη του χαρά, ανακάλυψε έναν μικρό λάκκο γεμάτο λαμπερά καινούργια αυγά.

Αυγά σαλιγκαριών!

Δεν είχε κάνει λάθος.

Ο κύριος Κνόπερτ φώναξε τη γυναίκα του και τη μαγείρισσα για να τα δουν. Τα αυγά έμοιαζαν πολύ με μεγάλα αυγά χαβιαριού, μόνο που ήταν λευκά αντί για μαύρα ή κόκκινα.

«Ε, φυσικά και κάπως πρέπει να αναπαράγονται», ήταν το σχόλιο της γυναίκας του.

Ο κύριος Κνόπερτ δεν μπορούσε να καταλάβει την έλλειψη ενδιαφέροντός της.

Έπρεπε να πηγαίνει και να κοιτάζει τα αυγά κάθε ώρα που βρισκόταν στο σπίτι. Τα κοιτούσε κάθε πρωί για να δει αν είχε συμβεί κάποια αλλαγή και τα αυγά ήταν η τελευταία του σκέψη κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί.

Επιπλέον, ένα ακόμη σαλιγκάρι έσκαβε τώρα έναν λάκκο.

Και ένα άλλο ζευγάρι σαλιγκαριών ζευγάρωσε!

Η πρώτη παρτίδα αυγών άρχισε να παίρνει ένα γκριζωπό χρώμα και στη μία πλευρά κάθε αυγού διακρίνονταν μικροσκοπικές σπείρες από κέλυφος.

Η προσμονή του κυρίου Κνόπερτ ανέβηκε σε ακόμη μεγαλύτερη ένταση.

Τελικά έφτασε ένα πρωινό — η δέκατη όγδοη ημέρα από την ωοτοκία, σύμφωνα με τον προσεκτικό υπολογισμό του κυρίου Κνόπερτ — όταν κοίταξε μέσα στον λάκκο των αυγών και είδε το πρώτο μικροσκοπικό κινούμενο κεφαλάκι, τις πρώτες κοντές κεραίες να εξερευνούν διστακτικά τη φωλιά.

Ο κύριος Κνόπερτ ήταν τόσο ευτυχισμένος όσο ένας πατέρας που μόλις απέκτησε παιδί.

Και τα εβδομήντα ή και περισσότερα αυγά μέσα στον λάκκο ζωντάνεψαν ως εκ θαύματος.

Είχε παρακολουθήσει ολόκληρο τον αναπαραγωγικό κύκλο να εξελίσσεται μέχρι την επιτυχή ολοκλήρωσή του.

Και το γεγονός ότι κανείς —τουλάχιστον κανείς που γνώριζε ο ίδιος— δεν γνώριζε ούτε ένα κλάσμα όσων γνώριζε εκείνος, χάριζε στις γνώσεις του τη συγκίνηση της ανακάλυψης, τη γοητεία του απόκρυφου και του εξειδικευμένου.

Ο κύριος Κνόπερτ κρατούσε σημειώσεις για τα διαδοχικά ζευγαρώματα και τις εκκολάψεις των αυγών. Μιλούσε στους γοητευμένους —και συχνότερα σοκαρισμένους— φίλους και καλεσμένους του για τη βιολογία των σαλιγκαριών, ώσπου η γυναίκα του άρχισε να νιώθει αφόρητη αμηχανία.

«Μα πού θα σταματήσει αυτό, Πίτερ; Αν συνεχίσουν να αναπαράγονται με αυτόν τον ρυθμό, θα καταλάβουν ολόκληρο το σπίτι!» του είπε η γυναίκα του αφού είχαν εκκολαφθεί δεκαπέντε ή είκοσι λάκκοι.

«Δεν μπορείς να σταματήσεις τη φύση», απάντησε εκείνος καλοδιάθετα. «Μόνο το γραφείο έχουν καταλάβει. Εκεί υπάρχει άφθονος χώρος.»

Έτσι, όλο και περισσότερες γυάλινες δεξαμενές και μπολ μεταφέρονταν στο δωμάτιο.

Ο κύριος Κνόπερτ πήγαινε στην αγορά και διάλεγε μερικά από τα πιο ζωηρά σαλιγκάρια, καθώς και ένα ζευγάρι που είχε βρει να ζευγαρώνει, απαρατήρητο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Όλο και περισσότεροι λάκκοι με αυγά εμφανίζονταν στα χωμάτινα δάπεδα των δεξαμενών και από κάθε λάκκο, τελικά, ξεπρόβαλλαν εβδομήντα έως ενενήντα μικρά σαλιγκάρια, διάφανα σαν σταγόνες δροσιάς, τα οποία γλιστρούσαν προς τα πάνω, αντί προς τα κάτω, πάνω στις λωρίδες φρέσκου μαρουλιού που ο κύριος Κνόπερτ έσπευδε να προσφέρει σε κάθε λάκκο, σαν βρώσιμες σκάλες για την ανάβασή τους.

Τα ζευγαρώματα γίνονταν τόσο συχνά, ώστε δεν έκανε πλέον τον κόπο να τα παρακολουθεί.

Ένα ζευγάρωμα μπορούσε να διαρκέσει είκοσι τέσσερις ώρες.

Όμως η συγκίνηση του να βλέπει το λευκό χαβιάρι να μετατρέπεται σε κελύφη και να αρχίζει να κινείται —αυτή δεν μειωνόταν, όσο συχνά κι αν το έβλεπε.

Οι συνάδελφοί του στο χρηματιστηριακό γραφείο παρατήρησαν μια καινούργια όρεξη για ζωή στον Πίτερ Κνόπερτ. Έγινε πιο τολμηρός στις κινήσεις του, πιο λαμπρός στους υπολογισμούς του και, στην πραγματικότητα, λίγο πιο αδίστακτος στα σχέδιά του. Έφερνε όμως χρήματα στην εταιρεία του.

Με ομόφωνη απόφαση, ο βασικός ετήσιος μισθός του αυξήθηκε από σαράντα σε εξήντα χιλιάδες δολάρια.

Όταν κάποιος τον συνεχάρη για τα επιτεύγματά του, ο κύριος Κνόπερτ απέδιδε όλη την επιτυχία στα σαλιγκάρια του και στην ευεργετική χαλάρωση που αντλούσε παρακολουθώντας τα.

Περνούσε όλα τα βράδια του με τα σαλιγκάρια του, στο δωμάτιο που δεν ήταν πια γραφείο αλλά ένα είδος ενυδρείου.

Του άρεσε να σκορπίζει στις δεξαμενές φρέσκο μαρούλι και κομμάτια βραστής πατάτας και παντζαριού και ύστερα να ανοίγει το σύστημα ψεκασμού που είχε εγκαταστήσει στις δεξαμενές, ώστε να προσομοιώνει τη φυσική βροχή.

Τότε όλα τα σαλιγκάρια ζωντάνευαν και άρχιζαν να τρώνε, να ζευγαρώνουν ή απλώς να γλιστρούν μέσα στα ρηχά νερά με φανερή ευχαρίστηση.

Ο κύριος Κνόπερτ άφηνε συχνά ένα σαλιγκάρι να σκαρφαλώσει στον δείκτη του — είχε την πεποίθηση ότι τα σαλιγκάρια του απολάμβαναν αυτή την ανθρώπινη επαφή — και του έδινε με το χέρι ένα κομμάτι μαρουλιού. Παρατηρούσε το σαλιγκάρι από όλες τις πλευρές, αντλώντας τόσο αισθητική ικανοποίηση όσο θα αντλούσε ένας άλλος άνθρωπος από έναν ιαπωνικό πίνακα.

Μέχρι τότε, ο κύριος Κνόπερτ δεν επέτρεπε σε κανέναν να πατήσει το πόδι του στο γραφείο του.

Πάρα πολλά σαλιγκάρια είχαν τη συνήθεια να περιφέρονται στο πάτωμα, να αποκοιμιούνται κολλημένα στο κάτω μέρος των καρεκλών και στις ράχες των βιβλίων στα ράφια.

Τα σαλιγκάρια περνούσαν μεγάλο μέρος του χρόνου τους κοιμισμένα, ιδιαίτερα τα μεγαλύτερα.

Υπήρχαν όμως αρκετά λιγότερο νωθρά σαλιγκάρια που προτιμούσαν τον έρωτα.

Ο κύριος Κνόπερτ υπολόγιζε ότι περίπου δώδεκα ζευγάρια σαλιγκαριών πρέπει να φιλιούνταν συνεχώς.

Και βέβαια υπήρχε πλήθος από μικρά και νεαρά σαλιγκάρια. Ήταν αδύνατο να μετρηθούν.

Ο κύριος Κνόπερτ, όμως, μέτρησε μόνο τα σαλιγκάρια που κοιμούνταν και έρπονταν στο ταβάνι και έφτασε σε έναν αριθμό μεταξύ χιλίων εκατό και χιλίων διακοσίων.

Οι δεξαμενές, τα μπολ, η κάτω πλευρά του γραφείου του και τα ράφια των βιβλίων πρέπει ασφαλώς να φιλοξενούσαν πενήντα φορές περισσότερα.

Ο κύριος Κνόπερτ σκόπευε να ξύσει σύντομα τα σαλιγκάρια από το ταβάνι. Μερικά βρίσκονταν εκεί επί εβδομάδες και φοβόταν πως δεν έτρεφαν τον εαυτό τους επαρκώς.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, ήταν λίγο υπερβολικά απασχολημένος και είχε υπερβολικά μεγάλη ανάγκη από την ηρεμία που ένιωθε απλώς καθισμένος στην αγαπημένη του πολυθρόνα μέσα στο γραφείο.

Τον Ιούνιο ήταν τόσο απασχολημένος, ώστε συχνά εργαζόταν μέχρι αργά το βράδυ στο γραφείο του.

Οι αναφορές συσσωρεύονταν καθώς έληγε το οικονομικό έτος.

Έκανε υπολογισμούς, εντόπιζε μισή ντουζίνα ευκαιρίες για κέρδος και κρατούσε τις πιο τολμηρές, τις λιγότερο προφανείς κινήσεις για τις προσωπικές του επιχειρήσεις.

Μέχρι τέτοια εποχή τον επόμενο χρόνο, σκεφτόταν, θα έπρεπε να είναι τρεις ή τέσσερις φορές πλουσιότερος από τώρα.

Έβλεπε τον τραπεζικό του λογαριασμό να πολλαπλασιάζεται τόσο εύκολα και γρήγορα όσο τα σαλιγκάρια του.

Το είπε στη γυναίκα του και εκείνη ενθουσιάστηκε.

Του συγχώρεσε μάλιστα την καταστροφή του γραφείου και την αποπνικτική, ψαρίσια μυρωδιά που είχε αρχίσει να απλώνεται σε ολόκληρο τον επάνω όροφο.

«Παρόλα αυτά, θα ήθελα να έριχνες μια ματιά, μόνο και μόνο για να δεις αν συμβαίνει τίποτα, Πίτερ», του είπε ένα πρωί με κάποια ανησυχία. «Μπορεί να έχει αναποδογυρίσει κάποια δεξαμενή ή κάτι τέτοιο και δεν θα ήθελα να καταστραφεί το χαλί. Δεν έχεις μπει στο γραφείο εδώ και σχεδόν μία εβδομάδα, έτσι δεν είναι;»

Ο κύριος Κνόπερτ δεν είχε μπει εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες.

Δεν είπε στη γυναίκα του ότι το χαλί είχε σχεδόν εξαφανιστεί.

«Θα ανέβω απόψε», είπε.

Όμως πέρασαν άλλες τρεις ημέρες προτού βρει χρόνο.

Μπήκε ένα βράδυ, λίγο πριν από την ώρα του ύπνου, και έμεινε έκπληκτος βλέποντας το πάτωμα εντελώς καλυμμένο με σαλιγκάρια, σε τρία ή τέσσερα στρώματα.

Δυσκολεύτηκε να κλείσει την πόρτα χωρίς να λιώσει κάποιο.

Οι πυκνές συστάδες σαλιγκαριών στις γωνίες έκαναν το δωμάτιο να φαίνεται σχεδόν στρογγυλό, σαν να στεκόταν μέσα σε κάποιο τεράστιο, συμπαγές πέτρωμα.

Ο κύριος Κνόπερτ έσφιξε τις αρθρώσεις των δαχτύλων του και κοίταξε γύρω του έκπληκτος.

Δεν είχαν καλύψει μόνο κάθε επιφάνεια· χιλιάδες σαλιγκάρια κρέμονταν από τον πολυέλαιο μέσα στο δωμάτιο, σχηματίζοντας ένα αλλόκοτο συσσωμάτωμα.

Ο κύριος Κνόπερτ αναζήτησε με το χέρι την πλάτη μιας καρέκλας για να στηριχθεί.

Αντί για την πλάτη της καρέκλας, ένιωσε μόνο ένα σωρό από κελύφη κάτω από την παλάμη του.

Χαμογέλασε λίγο: υπήρχαν σαλιγκάρια πάνω στο κάθισμα της καρέκλας, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, σαν ένα ανώμαλο μαξιλάρι.

Έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει κάτι με το ταβάνι, και μάλιστα αμέσως.

Πήρε μια ομπρέλα από τη γωνία, έδιωξε μερικά σαλιγκάρια από πάνω της και καθάρισε ένα σημείο πάνω στο γραφείο για να σταθεί.

Η άκρη της ομπρέλας έσκισε την ταπετσαρία και ύστερα το βάρος των σαλιγκαριών τράβηξε προς τα κάτω μια μακριά λωρίδα, η οποία κρεμόταν σχεδόν μέχρι το πάτωμα.

Ο κύριος Κνόπερτ ένιωσε ξαφνικά απογοήτευση και θυμό.

Οι ψεκαστήρες θα τα έκαναν να κινηθούν.

Τράβηξε τον μοχλό.

Οι ψεκαστήρες άρχισαν να λειτουργούν σε όλες τις δεξαμενές και η αναβράζουσα δραστηριότητα ολόκληρου του δωματίου αυξήθηκε αμέσως.

Ο κύριος Κνόπερτ έσερνε τα πόδια του πάνω στο πάτωμα, ανάμεσα στα κυλιόμενα κελύφη των σαλιγκαριών, που έκαναν έναν ήχο σαν βότσαλα πάνω σε παραλία, και κατεύθυνε δύο από τους ψεκαστήρες προς το ταβάνι.

Αυτό ήταν λάθος, το κατάλαβε αμέσως.

Το μουσκεμένο χαρτί άρχισε να σκίζεται και απέφυγε μια αργά κατερχόμενη μάζα, μόνο για να χτυπηθεί από μια αιωρούμενη γιρλάντα σαλιγκαριών — ένα πραγματικά δυνατό χτύπημα στο πλάι του κεφαλιού.

Έπεσε στο ένα γόνατο, ζαλισμένος.

Έπρεπε να ανοίξει ένα παράθυρο, σκέφτηκε· ο αέρας ήταν αποπνικτικός.

Και σαλιγκάρια σέρνονταν πάνω στα παπούτσια του και ανέβαιναν στα μπατζάκια του παντελονιού του.

Τίναξε εκνευρισμένος τα πόδια του.

Μόλις ετοιμαζόταν να πάει προς την πόρτα, σκοπεύοντας να φωνάξει κάποιον από τους υπηρέτες να τον βοηθήσει, όταν ο πολυέλαιος έπεσε πάνω του.

Ο κύριος Κνόπερτ σωριάστηκε βαριά στο πάτωμα.

Τώρα έβλεπε ότι ήταν αδύνατο να ανοίξει κάποιο παράθυρο, επειδή τα σαλιγκάρια είχαν κολλήσει πυκνά και βαθιά πάνω στα περβάζια.

Για μια στιγμή ένιωσε ότι δεν μπορούσε να σηκωθεί, σαν να πνιγόταν.

Δεν ήταν μόνο η μούχλα και η βαριά μυρωδιά του δωματίου· όπου κι αν κοιτούσε, μακριές λωρίδες ταπετσαρίας καλυμμένες με σαλιγκάρια έφραζαν την όρασή του, σαν να βρισκόταν μέσα σε φυλακή.

«Έντνα!» φώναξε και έμεινε έκπληκτος από τον πνιχτό, ανίσχυρο ήχο της φωνής του.

Το δωμάτιο θα μπορούσε να ήταν ηχομονωμένο.

Σύρθηκε μέχρι την πόρτα, χωρίς να νοιάζεται για τη θάλασσα από σαλιγκάρια που συνέθλιβε κάτω από τα χέρια και τα γόνατά του.

Δεν μπορούσε να ανοίξει την πόρτα.

Υπήρχαν τόσα πολλά σαλιγκάρια πάνω της, που διέσχιζαν και ξαναδιέσχιζαν τη χαραμάδα της πόρτας και στις τέσσερις πλευρές, ώστε στην πραγματικότητα αντιστέκονταν στη δύναμή του.

«Έντνα!»

Ένα σαλιγκάρι μπήκε στο στόμα του.

Το έφτυσε με αηδία.

Ο κύριος Κνόπερτ προσπάθησε να απομακρύνει τα σαλιγκάρια από τα μπράτσα του.

Όμως για κάθε εκατό που ξεκολλούσε, άλλα τετρακόσια έμοιαζαν να γλιστρούν πάνω του και να κολλούν ξανά, σαν να τον αναζητούσαν επίτηδες, επειδή ήταν η μοναδική σχετικά ελεύθερη από σαλιγκάρια επιφάνεια μέσα στο δωμάτιο.

Σαλιγκάρια έρπονταν πάνω στα μάτια του.

Και τότε, ακριβώς καθώς κατόρθωσε να σταθεί όρθιος παραπατώντας, κάτι άλλο τον χτύπησε — ο κύριος Κνόπερτ δεν μπορούσε καν να δει τι ήταν.

Λιποθυμούσε!

Όπως και να ’χε, βρισκόταν πάλι στο πάτωμα.

Τα χέρια του έμοιαζαν σαν μολύβδινα βάρη καθώς προσπαθούσε να τα φέρει στα ρουθούνια και στα μάτια του, για να τα ελευθερώσει από τα σώματα των σαλιγκαριών που τον έφραζαν και τον έπνιγαν.

«Βοήθεια!»

Κατάπιε ένα σαλιγκάρι.

Πνιγμένος, άνοιξε διάπλατα το στόμα του για να πάρει αέρα και ένιωσε ένα σαλιγκάρι να γλιστρά πάνω από τα χείλη του και πάνω στη γλώσσα του.

Ήταν στην κόλαση!

Τα ένιωθε να γλιστρούν πάνω στα πόδια του σαν ένα γλοιώδες ποτάμι, καθηλώνοντάς τα στο πάτωμα.

«Ουφ!»

Η ανάσα του κυρίου Κνόπερτ έβγαινε σε αδύναμους, κοφτούς λαχανιασμούς.

Η όρασή του σκοτείνιαζε, ένα φρικτό, κυματιστό σκοτάδι.

Δεν μπορούσε να αναπνεύσει καθόλου, επειδή δεν μπορούσε να φτάσει τα ρουθούνια του και δεν μπορούσε να κουνήσει τα χέρια του.

Και τότε, μέσα από τη σχισμή του ενός ματιού του, είδε ακριβώς μπροστά του, μόλις λίγα εκατοστά μακριά, αυτό που ήξερε ότι ήταν το πλαστικό φυτό που στεκόταν στη γλάστρα του κοντά στην πόρτα.

Ένα ζευγάρι σαλιγκαριών έκανε ήσυχα έρωτα μέσα του.

Και ακριβώς δίπλα τους, μικροσκοπικά σαλιγκάρια, αγνά σαν σταγόνες δροσιάς, ξεπρόβαλλαν από έναν λάκκο, σαν ένας ατελείωτος στρατός που έμπαινε στον ολοένα και μεγαλύτερο κόσμο τους.

People are already telling me to go get a COVID test because "I have no taste" and leaving other cute responses here on Reddit. First off, I appreciate the medical concern, but I can officially confirm my taste buds are fully functional.

But seriously, why can't I find anything impressive with McCarthy's hits? What is wrong with me?

I went into both Oddity and Hokum (haven't watched Caveat yet) with incredibly high expectations because of the rave reviewa. The horror community has been hyping this guy up as the next big savior of the genre—calling him a "fresh take on horror" and acting like he's reinventing the wheel. But sitting through them, I felt nothing.

I found both films like something I have watched on tv horror anthhologies, at best. I get that he’s trying to build a claustrophobic atmosphere, a survival horror game on screen and yeah, the physical props like the wooden mannequin are visually striking -but a creepy looking doll sitting in a room for an hour doesn’t make up for what feels like a total lack of momentum. The plots feel paper-thin, the character motivations are barely there, and by the time the credits roll, I’m left wondering if I missed an entire act of the movie. It feels more like a slow-burn setup with no real payoff, relying heavily on silence and empty space to do the heavy lifting rather than actual tension.

So, if you are one of the people who thinks he is a genius, please actually break it down for me. I genuinely want to understand what I’m missing here. Is it the minimalist, analog style that does it for you? Are you seeing some deeper thematic layers in the bare-bones storytelling that completely went over my head?

Or is the bar for "original horror" just this low right now that anything without CGI jump scares gets labeled a masterpiece?

Διαβάζω στο Τhe Hollywood Reporter για μια άλλη Οδύσσεια λοιπόν, έχει διάρκεια 135 λεπτά και την υπογράφει η Fountain O, μια νέα εταιρεία που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη και δημιουργήθηκε με σκοπό την παραγωγή AI ταινιών μεγάλου μήκους και τηλεοπτικών σειρών.

Το Odysseus: The Fall είναι η δεύτερη ταινία του Ash Koosha, δημιουργός του Dream of Violets (της πρώτης AI ταινίας για την ιρανική αντίσταση που κόστισε μόλις 2.000 δολάρια και έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Tribeca).

Αυτή τη φορά, το budget κινείται σε πενταψήφιο νούμερο (μερικές δεκάδες χιλιάδες δολάρια) και το θέμα βασίζεται στον Έλληνα ήρωα Οδυσσέα. Η Fountain O, παρουσιάζοντας το project, προσπαθεί ξεκάθαρα να εκμεταλλευτεί το hype γύρω από το The Odyssey – την επική μεταφορά του Christopher Nolan με προϋπολογισμό 250 εκατομμυρίων δολαρίων, η οποία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους στις 17 Ιουλίου.

«Ελπίζουμε πραγματικά η ταινία του Christopher Nolan, The Odyssey, να κάνει θραύση στο box office. Κατά κάποιον τρόπο, πιστεύουμε ότι η δική μας εκδοχή για το ταξίδι του Οδυσσέα μπορεί να ενισχύσει αυτή την επιτυχία, φέρνοντας στις αίθουσες θεατές που ίσως να μην πήγαιναν αλλιώς, απλώς και μόνο από περιέργεια να δουν το αποκορύφωμα της ανθρώπινης δημιουργίας σε σύγκριση με τη συνεργασία ενός ανθρώπου με την AI», δήλωσε ο Ash Koosha.

Στο έπος του Nolan, The Odyssey, πρωταγωνιστεί ο Matt Damon ως Οδυσσέας, ο οποίος επιστρέφει στην Ιθάκη μετά τον Τρωικό Πόλεμο για να επανενωθεί με τη σύζυγό του, Πηνελόπη (Anne Hathaway), και τον γιο του, Τηλέμαχο (Tom Holland). Το εντυπωσιακό καστ περιλαμβάνει επίσης τους Zendaya, Robert Pattinson, Lupita Nyong’o, Jon Bernthal, Travis Scott και Charlize Theron.

Από την άλλη, το AI-generated Odysseus: The Fall, με διάρκεια 135 λεπτά, δίνει τη δική του εκδοχή για το ταξίδι της επιστροφής. Σύμφωνα με τη σύνοψη της Fountain O, η ταινία εστιάζει «στη θρυμματισμένη μνήμη ενός άνδρα που πνίγεται στα τελευταία του λεπτά — ένα ταξίδι που είναι στην πραγματικότητα μια δίκη, όπου κάθε τέρας έχει τον δικό του γραφικό χαρακτήρα. Αν αφαιρέσεις τη λέξη "έξυπνος", αυτό που απομένει είναι ένας άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με το τι πραγματικά έκανε για να γυρίσει σπίτι. Και τελειώνει εκεί που τα τραγούδια δεν πάνε ποτέ: όχι με την υποδοχή ήρωα, αλλά με τη συγχώρεση από τον μοναδικό άνθρωπο που ξέρει ακριβώς τι είναι».

Όπως και στο Dreams of Violets, οι ηθοποιοί, τα σκηνικά και οι κάμερες στο Odysseus: The Fall αντικαταστάθηκαν εξ ολοκλήρου από AI μοντέλα κατά την παραγωγή. Την ίδια στιγμή, το σενάριο, οι εικόνες και οι φωνές των χαρακτήρων δημιουργήθηκαν από τον Koosha, χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη δημιουργικότητα ως οδηγό.

Στο σημείωμα του σκηνοθέτη, ο Koosha υποστηρίζει ότι οι δημιουργοί δεν πρέπει να νιώθουν ότι απειλούνται από τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης:

«Δεν αποτελεί απειλή για τίποτα, παρά μόνο για την απόσταση — την απόσταση ανάμεσα σε έναν άνθρωπο με μια ιστορία και στα μέσα που χρειάζεται για να την αφηγηθεί. Είναι βέβαιο ότι θα γυριστούν κι άλλες ταινίες με αυτόν τον τρόπο, με τον ίδιο τρόπο που κάποτε ήταν βέβαιο ότι ο καθένας θα μπορούσε να τραβήξει βίντεο με την κάμερα που έχει στην τσέπη του. Αυτό που πρέπει να επιβιώσει από αυτή την αλλαγή είναι το μόνο πράγμα που είχε ανέκαθεν σημασία: η ιστορία και ο λόγος για τον οποίο την αφηγείσαι. Κανένα εργαλείο δεν έκανε ποτέ μια ταινία να αξίζει να τη δεις. Κάθε μία από αυτές δημιουργήθηκε από κάποιον που είχε κάτι επείγον να πει, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, ό,τι κι αν κρατάει στα χέρια του όταν το λέει».

Ο Koosha και ο παραγωγός του, Tom Rogers —έμπειρο στέλεχος στον χώρο της τεχνολογίας και των media (ίδρυσε το CNBC όταν διοικούσε το NBC Cable)— θέλουν, μέσω του Odysseus: The Fall, να προωθήσουν το δικό τους λογισμικό παραγωγής AI βίντεο.

Ο Rogers, εκτελεστικός πρόεδρος της Fountain O και executive producer της ταινίας, δήλωσε ότι, πέρα από τον εκδημοκρατισμό της κινηματογραφικής παραγωγής μέσω των AI εργαλείων, ήθελαν «να προσφέρουν μια βάση σύγκρισης, την ίδια χρονική περίοδο, με μια ταινία (The Odyssey) που έρχεται από έναν από τους πιο σεβαστούς σκηνοθέτες στον κόσμο. Έτσι, οι σινεφίλ ίσως έχουν την περιέργεια να δουν και τις δύο ταινίες που βασίζονται στην ίδια κλασική ιστορία, ώστε να κατανοήσουν καλύτερα το επίπεδο στο οποίο η AI μπορεί ήδη να συνεισφέρει στην τέχνη του κινηματογράφου, αλλά και να αυξήσει τον όγκο των ποιοτικών ταινιών που προσφέρονται στο κοινό».

Παράλληλα, ο Pooya Koosha, παραγωγός και post-producer της ταινίας, επισήμανε ότι για τη δημιουργία της χρησιμοποιήθηκε το κινεζικό λογισμικό AI βίντεο Kling, καθώς το Sora της OpenAI —το οποίο επίσης δημιουργεί βίντεο από text prompts— σταμάτησε να λειτουργεί. Τα κινεζικά εργαλεία AI χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από εταιρείες που θέλουν να μειώσουν το κόστος της παραγωγικής διαδικασίας.

«Δεν έχουμε λόγια για να παινέψουμε το AI μοντέλο Kling, το οποίο χρησιμοποιήσαμε για το rendering των εικόνων σε κάθε σκηνή. Μέσα από τον πειραματισμό σε κάθε ταινία, ανακαλύπτουμε ότι δημιουργούμε νέα εργαλεία και τεχνικές που μας επιτρέπουν να ξεπερνάμε τις προκλήσεις, φτάνοντας την παραγωγή μας στο απόλυτο transition για το πώς μπορεί να δημιουργηθεί μια AI ταινία στο ίδιο επίπεδο με μια παραδοσιακή ανθρώπινη παραγωγή», ανέφερε ο Pooya Koosha.

Για την παραγωγή της ταινίας χρησιμοποιήθηκε επίσης το Google Nanobanana για τα γραφικά και τα core frames, το Claude AI για την επεξεργασία του κειμένου και το Google Gemini για την έρευνα του project. Η αποκλειστική τεχνολογία της Fountain O χρησιμοποιήθηκε για το blocking των ηθοποιών, την ακρίβεια των καρέ και το world modeling.

Τα αδέλφια Koosha γεννήθηκαν στο Ιράν και έφυγαν από τη χώρα το 2009. Δεν είναι ξένοι στον χώρο του cloud computing και της τεχνητής νοημοσύνης, καθώς έχουν ιδρύσει και την Claigrid, μια εταιρεία cloud AI personalization, με τον Tom Rogers ως εκτελεστικό πρόεδρο.

Μέχρι στιγμής, καμία πλατφόρμα streaming ή εταιρεία διανομής δεν έχει αγοράσει το Dreams of Violets για εμπορική κυκλοφορία μετά την παρουσίασή του στο Tribeca. Προς το παρόν, η Fountain O θα διαθέσει τόσο το Odysseus: The Fall όσο και το Dreams of Violets για streaming μέσω της ιστοσελίδας της, με τιμή ενοικίασης 9,99 δολάρια ανά ταινία.

Το τρείλερ στο πρώτο κομεντ. Θα τη βλέπατε;

ΥΓ. Επειδή κάποιοι παραλιάρχες εδώ μέσα θέλουν να βάζω λινκ και επειδή αν βάλεις λινκ δεν μπορείς να έχεις την είδηση στα ελληνικά όπως θέλω, θα ρίξω το ρεπορτάζ του HR επίσης στα κομεντ για να τελειώνουμε και με αυτούς

https://www.youtube.com/watch?v=c75yg7_zLRE

Πειραματική ανοσοθεραπεία έχει νικήσει επιθετικούς όγκους εγκεφάλου σε μια χούφτα παιδιών και μια εξατομικευμένη έκδοση δοκιμάζεται τώρα σε περισσότερους ασθενείς γράφει το New Scientist.

Τέσσερα παιδιά με παραδοσιακά ανίατους καρκίνους του εγκεφάλου είναι ακόμα ζωντανά χρόνια μετά τη λήψη μιας πειραματικής κυτταρικής θεραπείας που ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα στα πλαίσια κλινικής δοκιμής. Τρία από αυτά δεν εμφανίζουν ακόμη και ενδείξεις ασθένειας.

«Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν - είναι πραγματικά φοβερό», είπε ο Gene Hwang στο Εθνικό Νοσοκομείο Παίδων στην Ουάσινγκτον.

Η πειραματική θεραπεία, που ονομάζεται θεραπεία με τροποποιημένα Τ-κύτταρα (CAR T-cells) είναι μια πρωτοποριακή μορφή ανοσοθεραπείας. Μετά από λήψη Τ-λεμφοκυττάρων του ασθενούς, τροποποιούνται γενετικά στο εργαστήριο για να εντοπίζουν και να καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα, και στη συνέχεια επανεισάγονται στον οργανισμό του.

Η θεραπεία χορηγήθηκε σε 33 παιδιά και νεαρούς ενήλικες είτε με νεοδιαγνωσμένο Διάχυτο Ενδογενές Γλοίωμα Γέφυρας (DIPG), μια εξαιρετικά επιθετική μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, είτε με άλλους όγκους του εγκεφάλου που δεν είχαν ανταποκριθεί στις τυπικές θεραπείες.

Η δοκιμή επικεντρώθηκε σε αυτούς τους τύπους όγκων επειδή «είναι παγκοσμίως θανατηφόροι, δεν υπάρχει τίποτα άλλο γι' αυτούς», είπε το μέλος της ερευνητικής ομάδας Catherine Bollard.

Για τον δήμαρχο Άργους, το ερώτημα δεν είναι «γιατί πυροβόλησαν;», αλλά «γιατί κυκλοφορούσε;».

Αυτή η φράση αρκεί για να αποκαλύψει τη βαθιά μισαναπηρική αντίληψη του επικεφαλής της δημοτικής αρχής.

Οι ζωές των ανάπηρων δημοτών σας σίγουρα μετράνε;

Από το Facebook του ακτιβιστή ανάπηρου Αντώνη Ρέλλα

Γραφει ο Αντώνης Ρέλλας, σκηνοθέτης και ανάπηρος ακτιβιστής και εξηγεί

Ένα αυτιστικό άτομο μπορεί να μη διατηρεί βλεμματική επαφή, να δυσκολεύεται στην επικοινωνία, να πανικοβληθεί κάτω από πίεση και να τραπεί σε φυγή επειδή φοβάται.

Όταν όμως η αστυνομία είναι «εκπαιδευμένη» να διαβάζει κάθε απόκλιση από την κανονικότητα ως απειλή, τότε η νευροδιαφορετικότητα μπορεί να μετατραπεί σε ζωή ανάξια για να βιωθεί.

Η υπόθεση πρέπει να διερευνηθεί και ως πιθανό μισαναπηρικό έγκλημα.

Οι ζωές των αναπήρων μετράνε.

Το Κράξιμο, ένα από τα πρώτα και πιο ριζοσπαστικά έντυπα για την ομοφυλόφιλη έκφραση στην Ελλάδα ήταν τολμηρό, ροζ, και punk. Φιλοξένησε κείμενα του Κώστα Ταχτσή, του Ηλία Πετρόπουλου και του Φελίξ Γκουαταρί. Δημοσίευσε ποιήματα της Κατερίνας Γώγου και συνεντεύξεις της Μαλβίνας Κάραλη, του Ντίνου Χριστιανόπουλου και του Χρόνη Μίσσιου. Συγκέντρωσε μαρτυρίες ομοφυλόφιλων και τρανς ατόμων. Σόκαρε με τις (ημί)γυμνες φωτογραφίες νέων αγοριών. Μίλησε για την ομοφυλοφιλία, την οροθετικότητα και την επιθυμία.

Για δώδεκα περίπου χρόνια κυκλοφορούσε σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία της Αθήνας, προκαλώντας την περιέργεια και τον καθωσπρεπισμό των περαστικών. Το 1983, όπως γράφει η Αλίκη Κοσυφολόγου στο Λεξικό Λογοκρισίας στην Ελλάδα (εκδόσεις Καστανιώτη), η Παόλα μηνύεται από πρώην διοικητή της Ασφάλειας.

Καταδικάζεται σε φυλάκιση.

Με αφορμή τον θάνατό της, αποσπάσματα από τη συνέντευξή της στο VICE για το εγχείρημα, τα 80’s και την πολιτική της επιθυμίας.

Πώς αποφάσισες να εκδώσεις ένα περιοδικό σαν το «Κράξιμο»;

άολα Ρεβενιώτη: Ήταν η εποχή της αθωότητας που λέμε. Μικρό παιδάκι εγώ, πολιτικοποιημένο, Εξάρχεια. Πόσο να ήμουν τότε; 19 ετών; Και θυμάμαι το πρώτο τεύχος -ούτε που το έχω- ήταν οκτώ σελίδες. Είχε βγει και το «Αμφί» πιο πριν, αλλά το «Αμφί» ήταν ένα περιοδικό μίας αριστερής ελίτ. Δεν ήταν τόσο προσβάσιμο στον κόσμο. Ήταν για την Αριστερά και για τους αναρχικούς. Σημαντικό βέβαια περιοδικό και σχολείο για μένα.

Το διάβαζες;

Βέβαια το διάβαζα, ήμουν και στο ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας). Θυμάμαι ότι στο πρώτο τεύχος είχα δημοσιεύσει κείμενο με τον τίτλο «Εγώ η πόρνη», λες και ήμουν ο Στάλιν των τρανς. Έλεγα για τον καπιταλισμό και τέτοια πράγματα. Και είχα τυπώσει 3.000 τεύχη. Το πρώτο μοντάζ μου το είχε φτιάξει ένας αναρχικός που έκανε μοντάζ σε διάφορα έντυπα. Το έβγαλα, το πήγαμε σε μερικά βιβλιοπωλεία και μερικά περίπτερα και εξαφανίστηκε. Τρεις χιλιάδες τεύχη.

Κάθε πότε έβγαινε;

Όποτε είχα την δυνατότητα εγώ. Την οικονομική δυνατότητα. Και όποτε ήθελα να πούμε κάτι. Φυσικά μου έκαναν συνέχεια μηνύσεις. Μου είχαν κάνει για τρία-τέσσερα τεύχη. Συνέχεια. Με το παραμικρό. Επειδή δημοσίευσα το τάδε σκίτσο ή επειδή είπα την τάδε λέξη. Και ήταν ταλαιπωρία όλο αυτό γιατί έπρεπε να πληρώνω κάθε φορά δικηγόρους και να τρέχω στα δικαστήρια. Ήταν και ο κόσμος -και οι Εισαγγελείς και οι πρόεδροι- αμόρφωτοι εντελώς. Είχα φάει, ας πούμε, 6 μήνες για ένα σκίτσο του Ζαν Κοκτώ. Και με ρώταγε ο πρόεδρος και ο Εισαγγελέας «ποιος είναι αυτός ο Κοκτώς»; Τι να τους πεις;

Έξι μήνες φυλάκιση με αναστολή;

Δεν θυμάμαι, νομίζω πλήρωσα κάποιο πρόστιμο. Ήταν ταλαιπωρία για διάφορους λόγους. Το περιοδικό το πωλούσε ένα περίπτερο στην Ομόνοια, και ξέρω ότι πήγαινε ένας που ήταν στην περιφέρεια, διοικητής του Κολωνού, και απειλούσε τον περιπτερά να τα κατεβάσει. Είχε πλάκα όμως. Θυμάμαι στον ηλεκτρικό μου είχε κάνει εντύπωση που ένας νεαρός είχε κρύψει το «Κράξιμο» μέσα από ένα άλλο περιοδικό και το διάβαζε στα κρυφά. Πήγαιναν στα περίπτερα, έπαιρναν κάτι άλλο και έλεγαν «για να δω και αυτό από περιέργεια τι λέει».

Ποιο ήταν το κοινό του περιοδικού;

Κυρίως εναλλακτικός κόσμος το διάβαζε. Αλλά από κάποιους gay άνδρες δεν αγκαλιάστηκε το περιοδικό. Πολλοί gay δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι είμαι τρανς, κάποιοι τις μισούσαν τις τρανς. Μην κοιτάς τώρα που έχουν αλλάξει τα πράγματα. Τότε δεν μπορούσαμε να πάμε ούτε σε gay μαγαζιά. Μας θεωρούσαν υπόκοσμο.

Αλλά άφησε το στίγμα του το περιοδικό. Μου πήρε πάρα πολλά χρόνια για να το καταλάβω. Τριάντα χρόνια μετά το κατάλαβα. Μόνο που έβλεπες ένα ροζ περιοδικό και μία τρανς να το εκδίδει, ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του.

Γιατί «Κράξιμο»;

Γιατί κράξιμο. Περνούσε μία «αδερφή» από μία πλατεία, από μία λαϊκή και έκραζαν όλοι. Δεν υπήρχε άλλη λέξη που να μου ταιριάζει.

Στο άρθρο «Εγώ, η πόρνη» τι έγραφες; Θυμάσαι;

Ότι δεν έχω καμία διαφορά από κάποιον εργαζόμενο που πουλάει την εργατική του δύναμη, έτσι με μία αναρχική άποψη.

Δύσκολο να ακούγεται αυτό εκείνη την εποχή.

Όχι, μωρέ. Ήταν μία γενιά που, όσο περίεργο και να ακούγεται, ήταν ανοιχτή. Ήταν μία γενιά που ζούσε στη μεταπολίτευση, είχε ζήσει τον Μάη του ’68. Ήταν κόσμος που είχε μία παιδεία και μία μόρφωση.

Ποια ήταν η ύλη του; Τι είχε μέσα;

Τα πάντα. Αυτά που λένε τώρα “queer”. Μέχρι και άρθρο με τίτλο «Σκοτώστε την οικογένεια». Ό,τι θέλεις.

Τι σου έδωσε εσένα το περιοδικό;

Μάθαινα μέσα από το περιοδικό. Κι εγώ αναγνώστης ήμουν. Και, κοίταξε να δεις, εμένα με προστάτεψε αυτό το περιοδικό. Με προστάτεψε αρχικά από την αστυνομία. Με σεβάστηκε ο κόσμος. Ήταν πολύ επαναστατικό για την εποχή του γιατί τότε τις τρανς τις θεωρούσαν κάτι πολύ περιθωριακό. Ακόμα και οι gay και οι διανοούμενοι. Μόνο οι πιο underground και οι αναρχικοί μας αποδέχονταν. Και τους ανέτρεψα πολλά στερεότυπα.

Όπως αναφέρει η τοπική ιστοσελίδα patrisnews.com η υπόθεση είχε φτάσει στη Δικαιοσύνη το 2022, μετά την καταγγελία της συζύγου, η οποία είναι επίσης αστυνομικός. Και οι δύο υπρετούσαν σε υπηρεσία της Δ.Α. Ηλείας.

Η υπόθεση εκδικάστηκε πριν από μερικές ημέρες στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αμαλιάδας, όπου και αποφασίστηκε η ενοχή του ένστολου. Του επιβλήθηκε για σειρά αδικημάτων η ποινή φυλάκισης πέντε ετών και τριών μηνών.

Η επιζώσα παρέθεσε δεκάδες περιστατικά κακοποίησης στη διάρκεια του έγγαμου βίου τους, καθώς και όταν βρίσκονταν σε διάσταση, και κυρίως το 2021 και το 2022. Στη μήνυσή της, κατήγγειλε ότι την χτύπησε ακόμα και όταν ήταν έγκυος και πως ασκούσε βία στην ίδια και τον ανήλικο γιο τους, κάτι που την οδήγησε στο να χρησιμοποιήσει κάθε νομικό μέσο για να διαφυλάξει την ασφάλειά τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το δικαστήριο αποφάσισε η ποινή πενταετούς φυλάκισης στην οποία καταδικάστηκε ο κατηγορούμενος να είναι άμεσα εκτιτέα. Ο αστυνομικός δεν παρουσιάστηκε ούτε στη δίκη ούτε στις αστυνομικές αρχές,. Θεωρείται φυγόποινος, μέχρι να συλληφθεί.