u/Dwarrelende-bloem

Als immer nieuwsgierig persoon ben ik altijd benieuwd naar waar anderen zich graag in verdiepen (en blij met leuke podcast tips:)

Sinds kort is er onverwacht een hele lieve man in mijn leven gekomen. Hij is heel meedenkend en begripvol ten opzichte van mijn autisme+ADD, gezondheidsproblemen en het feit dat ik hierdoor momenteel niet kan werken en misschien in de toekomst ook niet meer mijn eigen geld kan verdienen. Hij is zelf iemand met een prima vaste baan en een druk sociaal leven. Ik doe er zelf van alles aan om te accepteren dat mijn leven er niet (meer) zo uitziet als ik had gewild en er toch het beste van te maken, met oa therapie en een autismecoach die goed meedenkt. Ook heb ik in het verleden voor ik mijn diagnoses had ook gewerkt aan het verbeteren van mijn negatieve zelfbeeld en probeer ik dat wat ik geleerd heb toe te passen om me wat beter over mezelf te voelen.

Maar toch blijf ik het moeilijk vinden om me goed genoeg te voelen voor hem. De meeste dagen kan ik niet zoveel door lichamelijke klachten en voel ik me vrij nutteloos. Hij is nu lekker op vakantie met een gezellige groep mensen en ik voel nu zo sterk de neiging om het contact te saboteren en hem weg te duwen, omdat ik weet dat hij nu veel met vrouwen optrekt die wel hun leven voor elkaar hebben en relatief gezond zijn. Wat moet hij dan met mij? Hij zegt wel dat ik hem gelukkig maak, maar kan dat zo blijven als ik niet zoveel te bieden heb als iemand die wel gezond is en meer energie heeft om leuke dingen te doen? Ik wil de angst niet de overhand laten krijgen, maar vind het zo moeilijk...

Herkent iemand dit? En zo ja, zijn er dingen die voor jou hebben gewerkt om hier anders in te staan?

Sinds kort is er onverwacht een hele lieve man in mijn leven gekomen. Hij is heel meedenkend en begripvol ten opzichte van mijn autisme+ADD, gezondheidsproblemen en het feit dat ik hierdoor momenteel niet kan werken en misschien in de toekomst ook niet meer mijn eigen geld kan verdienen. Hij is zelf iemand met een prima vaste baan en een druk sociaal leven. Ik doe er zelf van alles aan om te accepteren dat mijn leven er niet (meer) zo uitziet als ik had gewild en er toch het beste van te maken, met oa therapie en een autismecoach die goed meedenkt. Ook heb ik in het verleden voor ik mijn diagnoses had ook gewerkt aan het verbeteren van mijn negatieve zelfbeeld en probeer ik dat wat ik geleerd heb toe te passen om me wat beter over mezelf te voelen.

Maar toch blijf ik het moeilijk vinden om me goed genoeg te voelen voor hem. De meeste dagen kan ik niet zoveel door lichamelijke klachten en voel ik me vrij nutteloos. Hij is nu lekker op vakantie met een gezellige groep mensen en ik voel nu zo sterk de neiging om het contact te saboteren en hem weg te duwen, omdat ik weet dat hij nu veel met vrouwen optrekt die wel hun leven voor elkaar hebben en relatief gezond zijn. Wat moet hij dan met mij? Hij zegt wel dat ik hem gelukkig maak, maar kan dat zo blijven als ik niet zoveel te bieden heb als iemand die wel gezond is en meer energie heeft om leuke dingen te doen? Ik wil de angst niet de overhand laten krijgen, maar vind het zo moeilijk...

Herkent iemand dit? En zo ja, zijn er dingen die voor jou hebben gewerkt om hier anders in te staan?