u/Full-Summer1618

Giving them annoyed look never helps.

I want to feel relaxed and comfortable in my body, focused on my workout.

I try giving them annoyed look but it never helps.

Giving them annoyed look does not work.

I go to gym for the sole purpose of exercising, i have no intention of meeting some romantic partner or smth like that.

Also, some of men who stare at me are trainers at my gym, I find it so disrespectul….they kinda know me already, I’ve been going to my local gym for 3 years now….

Giving them annoyed looks obviously doesn’t help.

I go to gym solely for the purpose of exercising, not willing to meet anyone there for romantic or other purposes.

Any advice will be appreciated.

რამდენი გავიარე ვაკეში, ერთ ცუგოს ვერ მოვკარი თვალი.

ისი-პარი, ლუტეცია, ზარა, ფრანკო ფონტანა და ზოგჯერ ჩვეულებრივი მაღაზიების, პიცერიების, სავარჯიშო დარბაზების, აფთიაქების კონსულტანტები რატო არიან ასე ხშირად სწერვები? :))

შედიხარ, მისალმებაზე რომ გიპასუხონ მაგასაც გამადლიან, თავს ზედმეტად გაგრძნობინებენ…უხეში, ცივი ტონით გელაპარაკებიან. მთლიანად აფუჭებენ ყიდვის გამოცდილებას….What the hell is wrong with these people..

და ყველაზე ცუდი ისაა, სარკისებურად რო დაუბრუნო ნეგატიური ენერგია, ისევ შენ ზარალდები.

This was basically my first time experiencing something like this. I didn’t know what to do and did absolutely nothing. Generally, I always try to not get into any kind of conflict in public space, but this time i think I should have somehow defended my dignity. Btw, I’m a local.

Any advice what to do in these types of situations will be appreciated. I just don’t wanna seem spineless to those men.

მთელი ბავშვობა, სკოლის წლები ვუყურებდი როგორ მუშაობდა დილიდან ღამემდე დედა, მთელი პასუხისმგებლობა მას ჰქონდა აღებული (მამა არ მუშაობდა, რამე ფიზიკური ან სხვა სახის შეზღუდულობა არ ჰქონია, უბრალოდ არ უნდოდა). ყველაფერს აკეთებდა დედაჩემი ჩემი და ჩემი დედმამიშვილების ნათელი მომავლის შესაქმენლად.
მახსოვს, როგორი დაღლილი მოდიოდა ყოველდღე და რამდენად რთული იყო მისთვის ის ეკონომიკური სიდუხჭირე, რაც გამოვიარეთ, თან როცა არავინ გეხმარება გარშემო და ვალდებულადაც კი გთვლიან, რომ შენ გააკეთო ყველაფერი…

ამ ყველაფერმა ბავშვობაშივე ჩამომიყალიბა წარმოდგენა, რომ მუშაობა = უბედურად ყოფნა :))) ამიტომ მაქვს ეს შიშიც… არადა მალე სამსახურის დაწყებად ვაპირებ. რითი დავძლიო? ზოგადად რამდენად რეალისიტურია ისეთი სამსახურის/საქმის მოძებნა, რომ გუწრფელად გსიამოვნებდეს ადამიანს?
დაწერეთ თქვენი დამოკიდებულებაც მუშაობასთან დაკავშირებით.

ახალგაზრდა მამებზე არ მაქ საუბარი, 50-60 წლისებზე დაახლოებით.
თმის შეღებვა, ტატუები, პირსინგი - მაინტერესებს ამაზე რა რეაქცია აქვთ თქვენს მშობლებს?

უფრო გოგოებისგან მაინტერესებს, მაგრამ ბიჭებმაც დაწერეთ❤️