











>Ένα κωμικό ανέκδοτο από τις αρχές του 13ου αιώνα δείχνει με αποκαλυπτικό τρόπο τι προσδοκούσαν οι υπήκοοι από τους αυτοκράτορές τους και πώς οι αυτοκράτορες ήθελαν να εκλαμβάνονται από τους υπηκόους τους. Ανήκει σε ένα υπο-είδος αυτοκρατορικών απεικονίσεων, που περιγράφει συναντήσεις των αυτοκρατόρων με απλούς πολίτες, προβάλλοντας το προσωπικό ενδιαφέρον των αυτοκρατόρων για τα προβλήματά τους. Αυτές οι ανέκδοτες ιστορίες αναδείκνυαν τις αυτοκρατορικές αρετές και έτσι έδιναν τον τόνο στο πώς τους αντιλαμβάνονταν οι υπήκοοι.
>Ένας αφελής γύρναγε εδώ κι εκεί και έλεγε ότι σύντομα θα ανέβαινε στον θρόνο ένας καλός αυτοκράτορας. Αυτό έφτασε στα αυτιά του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λάσκαρι που διέταξε να τον φέρουν μπροστά του.
>«Κι εγώ τι είμαι;», είπε. «Δεν σου φαίνομαι καλός αυτοκράτορας;»
>«Τι μου έχεις δώσει ποτέ, που θα μ’ έκανε να σκεφτώ ότι είσαι καλός;»
>«Δεν σου έδωσα τον εαυτό μου σε καθημερινή βάση πολεμώντας μέχρι θανάτου για σένα και για όλον τον λαό μας;»
>«Ο ήλιος λάμπει και μας ζεσταίνει και μας δίνει φως, αλλά δεν τον ευγνωμονούμε γι’ αυτό, αφού εκπληρώνει το έργο που έχει οριστεί γι’ αυτόν. Κι εσύ κάνεις αυτό που θα έπρεπε να κάνεις, να αγωνίζεσαι δηλαδή και να μοχθείς, όπως λες, για λογαριασμό των συμπατριωτών σου.»
>«Επομένως, … αν σου δώσω μερικά δώρα, θα είμαι καλός τότε;»
>«Ναι, βέβαια.»
>Κι έτσι του έδωσε ρούχα και χρήματα.
Πηγή: Anthony Kaldellis, Λαός και Εξουσία στο Βυζάντιο: Η Πολιτεία της Νέας Ρώμης.
Πέρα από το χιούμορ, το περιστατικό αποτελεί μια υπενθύμιση ότι είναι λάθος να αποδίδουμε κάθε πτυχή της νεοελληνικής πολιτικής κουλτούρας αποκλειστικά στην οθωμανική περίοδο.
Ο Γεώργιος Κλόντζας (περίπου 1535-1608) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της Κρητικής Σχολής, μιας από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές τάσεις του ελληνόφωνου ορθόδοξου κόσμου κατά τον 15ο-17ο αιώνα. Μετά την Άλωση, η Κρήτη εξελίχθηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά κέντρα του ελληνόφωνου κόσμου, με εκατοντάδες ζωγράφους να εργάζονται στον Χάνδακα (Ηράκλειο) και έργα τους να ταξιδεύουν σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο αλλά και την Ευρώπη.
Οι καλλιτέχνες της Κρητικής Σχολής διατήρησαν την παραδοσιακή εικονογραφία και τη θεματολογία της ρωμαίικης ζωγραφικής, αλλά ταυτόχρονα επηρεάστηκαν από τη ζωγραφική της Αναγέννησης, κυρίως μέσω της Βενετίας. Έτσι εμφανίζονται νέα στοιχεία, όπως η προοπτική, η μεγαλύτερη αίσθηση του χώρου, η φυσικότερη απόδοση των μορφών και πιο σύνθετες αφηγηματικές συνθέσεις.
Ο Κλόντζας ξεχωρίζει ιδιαίτερα για τις εξαιρετικά πολύπλοκες συνθέσεις του. Σε έργα όπως η «Δευτέρα Παρουσία» ή το «Επί Σοι Χαίρει», δεκάδες ή και εκατοντάδες μορφές συνυπάρχουν στην ίδια εικόνα, οργανωμένες σε πολλαπλά επίπεδα και επιμέρους σκηνές. Τα έργα του θεωρούνται από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της Κρητικής Σχολής και αποτυπώνουν με σαφήνεια τη συνάντηση της ρωμαίικης παράδοσης με τις καλλιτεχνικές εξελίξεις της Αναγέννησης.
Τα έργα που περιλαμβάνονται σε αυτή την ανάρτηση:
Η Μονή Δαφνίου βρίσκεται στο Χαϊδάρι, περίπου 11 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, πάνω στην αρχαία Ιερά Οδό προς την Ελευσίνα. Το καθολικό οικοδομήθηκε τον 11ο αιώνα, πάνω στα ερείπια παλαιότερης μονής, και διακοσμήθηκε με τα περίφημα ψηφιδωτά που θεωρούνται από τα σημαντικότερα δείγματα της μεσοβυζαντινής τέχνης.
Μετά τη Δ΄ Σταυροφορία και την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, η μονή πέρασε στα χέρια των Φράγκων και εγκαταστάθηκαν εκεί Κιστερκιανοί μοναχοί. Κατά την οθωμανική περίοδο επέστρεψε στην ορθόδοξη κοινότητα, όμως η οικονομική και μοναστική της ζωή σταδιακά περιορίστηκε. Στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 υπέστη ζημιές και λεηλασίες, ενώ αργότερα εγκαταλείφθηκε. Σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της βυζαντινής περιόδου της Ελλάδας και από το 1990 περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Μερικά από τα ψηφιδωτά:
The flag already resembles the Greek one, and therefore the flag of the Romioi. The Sun of May is just the imperial eagle after plastic surgery. Montevideo is merely Constantinople relocated for strategic reasons.
People dismiss this because they fear the truth.