u/Maleficent_Tap5856

May work ako, 30k WFH pero wala na talaga ko motivation to seek improvement in life. Pagod na pagod na talaga ako. Breadwinner pa ako ng pamilya. Gusto ko nalang magalit sa sarili ko kasi I tried so hard nung Q1 of the year to seek improvement to try something new pero grabe, nag eend up na sa sobrang bigat ng puso ko after work wala nako ginagawa na kahit ano.

Nag rant ako sa reddit before and sinabi lang saakin na I'm being lazy.. nakaka lungkot kasi I did try my best.. nagpahinga narin ako for months already pero I'm not feeling any better hindi bumabalik motivation ko sa buhay.

I'm 26F, I tried to study extra like english ganun tsaka mag upskill pero hindi ko mabilis na ma-grasp yung knowledge. Nag english proficiency class na ako (around 2021) pero wala naman nag bago? Still thankful ako sa teacher na 'yon kasi marami akong natutunan na new words sakanya na nag mukha akong matalino for once.

Now, ang bobo ko parin sa kahit ano pagbabasa mabagal parin ako, yung pag understand ng English hirap ako iabsorb yun na nakakahiya na makipag usap sa iba kasi di ko agad magets?

I feel so bad na hindi ako makahanap ng mas mataas na sahod kasi bobo nga ako at hirap umintindi?

Di ko na alam gagawin sa sarili ko, gusto ko nalang sumuko bakit ba kasi pinanganak akong bobo? Hahaha.

Plan ko nalang sana mag effort sa personal business para kumita habang working kasi di talaga ako deserving na umakyat ng position. Kaso lang di ko alam kung saan mag sisimula at di ko rin alam kung mas better ba to than not climbing sa corporate ladder.

May mga nagsasabi kasi sakin iba daw talaga pag employee ka, parang mas ginagalang kesa mga unemployed.

Ewan ko, nalulungkot ako sobra na at my age wala pa akong magawa for my life. Kahapon winiwish ko sana mamatay nalang ako, I feel like a burden, especially sa partner ko.. I feel like I am already failing at my age, feel ko sobrang huli na ako.

I know naman na bata pa ko like typical na sasabihin saakin, pero di naman ako forever bata, sa bobong katulad ko parang wala na ata talaga ko mararating. Naiinis na ako sa sarili ko.

Like he does the romantic things like, giving you flowers, being the provider ganun. Pero nag cheat parin. Tapos what are the subtle signs? Kaso di mo lang pinapansin since napaka small ng mga signs na yon?

(29M and me 27F) I feel like di pa tapos yung mission ko sa sarili ko. I'm not earning enough yet. Wala naman kaming plan magka kids kaya walang reason para magmadali rin. Salary ko wasn't close to him na 6 digit plus. He told me before na okay lang wala kong trabaho sya na daw bahala. I know it's gonna be hayahay me kasi mabait naman s'yang partner pero it's my pride hitting me. "I'm not successful yet" maraming bumubulong sa mind ko na.

"pag nakita ko ng ibang tao mag travel travel at malaman nila asawa ko lahat, nakakahiya kasi it means di ako capable"

I know pangarap rin ng ibang mga babae maging housewife pero di para saakin yun. My partner never forced me to quit job naman, kaya i know he respects rin yung career oriented mindset ko.

Mahal na mahal ko sya, pero hindi pa aligned ngayon. I'm young.. I know mga friends ko at age 25 married na, pero ang dami ko pa gusto ma achieve at maitulong sa mama ko. Gusto ko pa maipasyal at makatawanan sila sa bahay.

Ewan ko maybe I'm just having this fear na baka heavy pa sakin ang marriage life dahil I can't adjust on a lot of things, I can't grow all at once. Like, adjustment sa married life while finding out how I will improve at the same time visiting my family from time to time.. parang too much sya for now.

Ang bigat bigat lang kasi talaga na feel ko wala kong kwentang tao na naka rely lang lahat sa partner ko. I want to have a purpose, a meaningful life as a person, not just somekind of palamunin esp di naman kami magaanak.

Wala kong pake kahit tatay ko sya. At wala rin akong pake kahit sabihin sakin ng mother ko "Matanda na tatay mo, intindihin mo nalang"

For me, parang walang kwenta pagiging overly sensitive n'ya kasi he NEVER went through hard times for us na mga anak n'ya ESPECIALLY sa mama ko. Na hinahayaan ny'ang magtrabaho kahit may sakit, at sya pa nagsasabi na "Wag kana umabsent wala na tayo kakainin" akala mo baldado e.

There's no FCKING reason for me na maging emotional at sensitive sya kasi wala naman s'yang pinagbuhusan ng understanding noon, WALANG DAHILAN para mapagod sya in life. Si mama never ny'ang inintindi, never rin syang kumayod at nag isip para saamin, LAGING SI MAMA.

So I don't fcking get it kahit sabihin n'yong 62 na s'ya at sensitive na sya. Kasi deserve lang ng mga tao na intindihin yung pagiging sensitive kung before ay inubos na lahat lahat ang understanding nya sa sarili nyang pamilya. Kung nagpaka hirap sya, at kumayod s'ya.

Kaso wala eh. Hanggang ngayon putangina pikon parin? Tanda mo na di ka pa nagtatanda? Yung bata pa sisisihin na umiyak. Tas ngayon sya yung nagmamaktol. Bata yun e, galing sa HIRAP yung bata, walang magulang, walang experience ng real family.

Umiyak lang dahil sa joke nya sya pa magmamaktol, hayp na yan.

I know we are still new kasi kaya normal naman na di mag isip ng seryoso. 1 yr palang kami. Age 29M, 27F. Pero idk why I felt sad na marinig sakanya after his friends asked him if mag p-propose na ba daw siya kasi out of country namin sa September and he told them "sa future pa" "malalaman niyo nalang" something like that.

Ewan ko siguro emotional lang ako kasi meron rin akong regla pero it kinda hurt me.

Kasi di naman sya nag mention kung kailan yung future na yun e. Maybe he's also pressured kasi feel nya di nya pa kaya pagsabay sabayin lahat since focus namin ay mag enjoy muna by travelling, mahal talaga kasi ang singsing at kasal.

From now on, di ko muna papaniwalaan ang mga sinasabi nya na he'll marry me. Hanggat wala pang singsing.

I'll just chill my ass off and enjoy my life. I'll be committed ofc but will not expect unless nay ring na.

Thank you sa mga tao dito sa reddit for grounding me also not to expect kahit na lagi nagsasabi ng sweet words na "Papakasalan kita in the near future"

Hindi si mama nagkaroon ng completely happy relationship with my father, parang tiniis nalang nya talaga kasi "ganun talaga". Kahit before pa bago bago pa sila ng papa ko, si mama na talaga lahat lahat nag iisip, at nag pa-plan ng magandang buhay sakanila. Kahit nung accidentally nabuntis si mama, rush lahat at sya pa gumawa ng way para makalabas ng ospital.

Si mama ang utak at provider ng family, si papa sunud sunuran lang kung ano command ni mama. Pati business na si papa ang working, isip rin ni mama yun.

So sadly, my mother never REALLY EVER, received flowers from my father, nor damit manlang, or whatever pampaganda na galing sa pocket nya. Kahit birthday, wala rin because my father doesn't like birthdays.

Now.. may partner ako na provider na, matalino pa at malaki sahod, magaling pa mag luto, romantic, at can lead talaga.

Nakikita ko sa mata ng mama ko yung "regrets" at pagiging "proud" at the same time.

She told me many times how she regretted na nababy nya si papa na umasa lagi sakanya. She regretted na ngayon baon baon sya sa utang because my father never helped produce money.

Pero I know somehow she's healing through me.

I also talked about how we plan to get married in a church with me wearing a wedding gown, abays and all.. I saw my mother's face lighten up.. I know deep inside of her, yun rin once naging parangarap niya because she never had a decent wedding.. walang gown, walang reception nor holding a flower, photos to reminisce nor a ring in her hand.

I tried helping people and be nice. Nag bigay ako ng 2k+ sa friend kong walang regular na trabaho. Expired na requirements n'ya kaya nagbigay ako ng pera to update her requirements at makapag continue pa s'ya sa work.

Now, I cut the communication kasi nag sawa na ako kakabeg n'ya saakin kasi delay daw sahod nya at wala s'yang pamasahe. I have savings, mp2 and emergency fund pero hindi talaga kalakihan yung 2k ko na binigay ko sakanya literally it's for my own treat, di na ako makakakain ng extra this month kasi binigay ko na sakanya. Pero yun nga okay lang kasi mas kailangan niya yun.

May isa pang situation na, tumira saamin 17yr old na pinsan namin kasi talagang messy sa kamaganak namin na yun so naawa si mama at pinatira saamin kahit di naman kami ng ate ko ready mag budget for an extra mouth. Nasaktan ako kasi mag iisip nanaman paano imamanage expenses di naman ako katulad ng generation ng parents ko na "Magagawan ng paraan" or "Dios ang bahala" like pucha, lagi nila sinasabi yan pero baon baon naman sila sa utang.

Mga nakaraang araw before finally mag move out pinsan ko, tinanong ko saan matutulog pinsan ko. Sabi ng papa ko bigla na sa kwarto daw nila at sa sala nalang daw sya. Putangina nairita lang ako kasi makakatikim tong pinsan ko ng aircon na ako bumili e para yun sa parents ko hindi nanan sa kung sino lang bunganga? Feeling ko ang sama sama ko pero wala e bato talaga ko sa ibang tao na wala naman ambag sa buhay ko. Puro stress idinulot ng pamilya na yun, now nandito yung isa kasi minor pa kaya napilitan lang kami pumayag ng ate ko. Sa sala lang sya natutulog at wala kong pake. (Yung kwarto kasi ng parents ko sobrang liit lang talaga, di na pwede mag add extra bed/foam, sa floor lang rin parents ko with foam natutulog)

Now, may cheesestick akong ginawa, ang hirap mag cut ng cheese at hirap mag balot nun. Tagal ko ginawa kahit busy ako sa work (wfh ako) siningit ko pa yun para may pang meryenda kami ng sister ko.

Sabi sakin ng kapatid ko "Bigyan natin si Ano? (Pinsan)"

Sabi ko, "Ayoko, pinaghirapan ko yan, sige bigyan niyo kung kayo gagawa ng cheesestick na yan next time"

Ayun nanahimik siya. Ang damot ko pakiramdam ko pero tangina naman, sumasakit na ulo ko paano madadagdagan yung pangangailangan sa bahay dahil sagutin namin lahat ng kapatid ko, 30k per month expenses namin dito tipid pa to actually (tas hati naman kami kapatid ko) pero may mga long term and short term goals rin ako kaya, wala na talaga natirira saakin.

Ewan ko, demonyo na ako, madamot na ko kung madamot. Ang hirap mabuhay ngayon. Dami ko nababasa at naririnig na kwento ng mga matatanda na nagpaaral daw sila pero di na sila pinansin nung naging successful na, now mahirap sila, yun pera daw naubos kakatulong lang.

That's why I refuse to have kids unless kaya ko isustain sarili ko hanggang mamatay at tumanda. Kaso hindi naman. Mga bata rin pag tanda di mo alam kung tutulungan ka, aalis at aalis yan sayo talaga so bakit ka pa mag aanak or tutulong sa iba? Diba dapat sarili muna?

Maraming mga tao afraid to take risk. What steps and what comforts you if you're the middle of deciding things?

Problem/Goal: Binigyan ko na s'ya total of 2k+ to update her medical health record na required, working ID, etc para makapag continue sa work kasi pag hindi daw updated mawawalan na daw sya ng trabaho.

I gave her the extra all I have for myself.

Now she's bothering me, calling me (naka mute na sya para di mag ring phone ko) kasi delay daw ang sahod, na dapat ngayong Monday kaso di mabibigay, wala na daw syang pang kain for 10 days.

Nagegets ko naman, hirap talaga life nya, wala syang matatakbuhan pero di ko pwede ibigay pati emergency fund ko kasi di naman kalakihan sahod ko para mag tapon ng pera. Ayoko sya i convince mag loan kasi baka mabaon sa utang pero ayoko na talaga mag bigay ng another extra.

What should I tell her? Bata pa sya she's 20 yrs old and di nakapag tapos kaya hindi ganun ka literate that's why hirap maghanap ng job na matino.

How ko sya imemessage ng maayos?