Artık en sevdiğim işi yapamaz haldeyim
Elime kalem alıp bir şey yaparken, sanki 'Ben bunu neden yapıyorum, sonuç hiçbir yere varmayacak, hiçbir zaman istediğim seviyeye ulaşamayıp ölüp gideceğim' diye düşünüyorum. Sanki bir bağımlılık gibi; işte, dışarıda, evde, yatakta, okulda, her yerde bu yüzden kafam durmuyor. Yürürken elim kalem tutuyormuş gibi hissediyorum. Sanki bir bağımlı gibi hayatımı boşa harcıyorum, işsiz kalacağım ve hayatım boyunca ailem bana bakmak zorunda kalacak. Artık sanki bir zindan içerisindeyim. Yanlış anlaşılmasın, sanatı seviyorum, doğduğumdan beri sanat ile ilgileniyorum ama hiçbir yerinde istediğim hadde gelemedim. Ama en çok çizimde bu bana vuruyor; çünkü animasyon bölümü okuyacağım ve şu an 12. sınıftayım ve çizimlerim yarrak gibi. Beynim susmuyor artık, beynimi dağıtsam da kurtulsam diyorum. Ölen insanlara üzülmüyorum bile, 'kurtuldular' diye geçiyorum. Ailem beni seviyor ve bana güveniyorlar ama ben bu güveni hak etmiyorum. Sadece gün geçtikçe daha çok kilo alıyorum ve sadece daha çok depresif, daha çok kötü hale geliyorum. Aileme, hele ki küçük kız kardeşime bunu yansıtmamaya çalışıyorum ancak bir böceğe dönüşüyorum fark etmeden, ölüyorum. Bunun çizimle ne alakası var bilmiyorum ama artık dayanamıyorum. Burada çizimi seven insanlar tabi ki de benim gibi bir böcek olmayacaklar ama bilmiyorum.