u/OutsideTumbleweed282

o, i got the vg27aqm1a about a year ago. before that, i used a 720p monitor for 6 years, so it was a huge jump for me and i expected a perfect experience. but no, the internet completely lies about the truth of 2k 240hz monitors.
firstly, the terrible judder is the most troubling aspect of these types of monitors. if you are going to play valorant or cs, yeah, these monitors are good. but if you are more into watching content, it is terrible. judder is not just a silly visual glitch; it literally kills the experience. secondly, if you get anything bigger than 26.5 inches, it's going to be big. so big that you need to turn your head just to look at the corners, so that's a huge minus for me.
basically, don't buy without thinking, or you are going to end up like me. a 1080p 24.5-inch monitor is perfectly fine for everything—gaming, watching content, and generally everything else. don't fall for the trap; paying more money doesn't mean it will be as good as what you paid for. a $100 monitor can be cheap and good.
and don't get me started on the performance. i have a 5060 ti, so i can play any game at 60fps for now, but with newer titles, i'm going to have to use dlss and lower my settings, while i could just play in 1080p without any problems. besides, yes, 2k looks better, but 1080p is not bad either. also, most content is 1080p, and because of this, the pixels won't match your 2k display, making 1080p content look worse than it would on a normal 1080p monitor.

Bir kız, sırf "içgüdülerini" tatmin etmek adına kendisine zarar vermek isteyen bir erkekle beraber oluyor. Bir grup, sırf kendi "içgüdülerini" doyurmak ve kendilerini "güçlü alfa" olarak görmek için sessiz bir çocuğu dövüyor, onunla dalga geçiyor, tehdit ediyor ve sonunda onu intihara sürüklüyor. Liderler; sırf daha fazla kaynak, daha fazla refah ve kendi çarpık idealleri uğruna sayısız insanı, bebeği katlediyor. Bir anne, çocuğunu bir birey olarak değil; bir proje, bir başarı ve övünç kaynağı olarak görüyor. Bir aile, çocuğunun kişisel alanına asla saygı duymuyor. Bir baba, çocuğunu sırf notları düşük diye acımasızca dövüyor. Bir öğretmen; sırf ağzı iyi laf yapıyor, eğlenceli biri diye bir zorbayı okuldan atmıyor, aksine onu koruyor. İnsanlar; engelli bireylerle dalga geçiyor, onlara şiddet uyguluyor, savunmasız hayvanlara işkence ediyor...

Toplumumuz, hatta hayır, tüm insanlık bu gibi akılalmaz iğrençlikleri her gün sayısız kez tekrarlıyor. Ve tüm bunlara rağmen insanlar hâlâ birbirleriyle tanışıp yeni şanslar vermeye devam ediyor; çünkü yalnız kalmaktan, bu acı gerçeklerle ve kendileriyle yüzleşmekten feci şekilde korkuyorlar. Her gün insanlar haksız sebeplerle inciniyor, her gün birileri ölüyor. İnsanlar bunu görüp de nasıl iğrenmiyor? Gerçekten bunu görüyorlar mı, yoksa çoğunluk gerçekten düşünmekten aciz mi?

Her şey, herkes, tüm bu düzen tam bir delilik! Ve ben kendimi bu kaosun içinde herkesten ve her şeyden tamamen soyutlanmış halde buluyorum. İşin en kötü kısmı ise, yalnız olmanın hayatımızı düşündüğümüzden çok daha fazla etkilemesi. Eğer sosyal değilsek, patronumuza yağ çekmiyorsak o hak ettiğimiz terfiyi alamıyoruz; bir küçülme veya işten çıkarma olduğunda ilk feda edilen biz oluyoruz.

Tüm bu dediklerimi herkesin yüzüne haykırmak istiyorum, artık susmaktan çok usandım! Her şeyi dışarıdan bir göz gibi gözlemlemekten ve insanların ne kadar aptal, yanlış ve iğrenç olduklarını kendime söylemekten gerçekten çok ama çok usandım. Bari beni rahat bırakın; kendi iğrençliğinizi yaparken beni buna katılmak zorunda bırakmayın ve bunun sonuçları benim için kötü olmasın. Gerçekten de iyi bir insan olmanın cezalandırılmadığı bir dünya istiyorum.

Bir kız, sırf "içgüdülerini" tatmin etmek adına kendisine zarar vermek isteyen bir erkekle beraber oluyor. Bir grup, sırf kendi "içgüdülerini" doyurmak ve kendilerini "güçlü alfa" olarak görmek için sessiz bir çocuğu dövüyor, onunla dalga geçiyor, tehdit ediyor ve sonunda onu intihara sürüklüyor. Liderler; sırf daha fazla kaynak, daha fazla refah ve kendi çarpık idealleri uğruna sayısız insanı, bebeği katlediyor. Bir anne, çocuğunu bir birey olarak değil; bir proje, bir başarı ve övünç kaynağı olarak görüyor. Bir aile, çocuğunun kişisel alanına asla saygı duymuyor. Bir baba, çocuğunu sırf notları düşük diye acımasızca dövüyor. Bir öğretmen; sırf ağzı iyi laf yapıyor, eğlenceli biri diye bir zorbayı okuldan atmıyor, aksine onu koruyor. İnsanlar; engelli bireylerle dalga geçiyor, onlara şiddet uyguluyor, savunmasız hayvanlara işkence ediyor...

Toplumumuz, hatta hayır, tüm insanlık bu gibi akılalmaz iğrençlikleri her gün sayısız kez tekrarlıyor. Ve tüm bunlara rağmen insanlar hâlâ birbirleriyle tanışıp yeni şanslar vermeye devam ediyor; çünkü yalnız kalmaktan, bu acı gerçeklerle ve kendileriyle yüzleşmekten feci şekilde korkuyorlar. Her gün insanlar haksız sebeplerle inciniyor, her gün birileri ölüyor. İnsanlar bunu görüp de nasıl iğrenmiyor? Gerçekten bunu görüyorlar mı, yoksa çoğunluk gerçekten düşünmekten aciz mi?

Her şey, herkes, tüm bu düzen tam bir delilik! Ve ben kendimi bu kaosun içinde herkesten ve her şeyden tamamen soyutlanmış halde buluyorum. İşin en kötü kısmı ise, yalnız olmanın hayatımızı düşündüğümüzden çok daha fazla etkilemesi. Eğer sosyal değilsek, patronumuza yağ çekmiyorsak o hak ettiğimiz terfiyi alamıyoruz; bir küçülme veya işten çıkarma olduğunda ilk feda edilen biz oluyoruz.

Tüm bu dediklerimi herkesin yüzüne haykırmak istiyorum, artık susmaktan çok usandım! Her şeyi dışarıdan bir göz gibi gözlemlemekten ve insanların ne kadar aptal, yanlış ve iğrenç olduklarını kendime söylemekten gerçekten çok ama çok usandım. Bari beni rahat bırakın; kendi iğrençliğinizi yaparken beni buna katılmak zorunda bırakmayın ve bunun sonuçları benim için kötü olmasın. Gerçekten de iyi bir insan olmanın cezalandırılmadığı bir dünya istiyorum.

patronumuza yağ çekmek hocamıza selam vermek şakalar yapmak hafif soyal olmak bunun için maskeler taktıktan ve kendimi güvene aldıktan sonra niye sosyal olmalıyım ki ne gerek var dediğim tüm bu iğrençliklerle niye yakınlık kurmalıyım yalnız olmak çok çok üzücü ama günün sonunda worth kesinlikle worth demek istemem o ki dostlar kimseye birşey aşılamak istemiyorum ama kendinizi görün kendinize bakın gerçektende yalnız olmaktan rahatsızmısınız yoksa yalnız olmak kötü birşey dendiği için mi rahatsızsınız ben kendi odamın efendisiyim ölesiye nefret ettiğim herşeyden uzakta istediğim herşeyi en yakın arkadaşımla kendimle yapıyorum evet birşeyleriş paylaşamamak üzücü ama değer mi tüm iğrenç şeylere katlanmaya değer mi bu cevabı ben kendim için çok uzun süre arıyorum ama bilemiyorum sizce ben sonsuza dek yalnız mı kalacagım

Bir kız, sırf "içgüdülerini" tatmin etmek adına kendisine zarar vermek isteyen bir erkekle beraber oluyor. Bir grup, sırf kendi "içgüdülerini" doyurmak ve kendilerini "güçlü alfa" olarak görmek için sessiz bir çocuğu dövüyor, onunla dalga geçiyor, tehdit ediyor ve sonunda onu intihara sürüklüyor. Liderler; sırf daha fazla kaynak, daha fazla refah ve kendi çarpık idealleri uğruna sayısız insanı, bebeği katlediyor. Bir anne, çocuğunu bir birey olarak değil; bir proje, bir başarı ve övünç kaynağı olarak görüyor. Bir aile, çocuğunun kişisel alanına asla saygı duymuyor. Bir baba, çocuğunu sırf notları düşük diye acımasızca dövüyor. Bir öğretmen; sırf ağzı iyi laf yapıyor, eğlenceli biri diye bir zorbayı okuldan atmıyor, aksine onu koruyor. İnsanlar; engelli bireylerle dalga geçiyor, onlara şiddet uyguluyor, savunmasız hayvanlara işkence ediyor...

Toplumumuz, hatta hayır, tüm insanlık bu gibi akılalmaz iğrençlikleri her gün sayısız kez tekrarlıyor. Ve tüm bunlara rağmen insanlar hâlâ birbirleriyle tanışıp yeni şanslar vermeye devam ediyor; çünkü yalnız kalmaktan, bu acı gerçeklerle ve kendileriyle yüzleşmekten feci şekilde korkuyorlar. Her gün insanlar haksız sebeplerle inciniyor, her gün birileri ölüyor. İnsanlar bunu görüp de nasıl iğrenmiyor? Gerçekten bunu görüyorlar mı, yoksa çoğunluk gerçekten düşünmekten aciz mi?

Her şey, herkes, tüm bu düzen tam bir delilik! Ve ben kendimi bu kaosun içinde herkesten ve her şeyden tamamen soyutlanmış halde buluyorum. İşin en kötü kısmı ise, yalnız olmanın hayatımızı düşündüğümüzden çok daha fazla etkilemesi. Eğer sosyal değilsek, patronumuza yağ çekmiyorsak o hak ettiğimiz terfiyi alamıyoruz; bir küçülme veya işten çıkarma olduğunda ilk feda edilen biz oluyoruz.

ve bunların sonunda en acı ceken benim gerçekten çok ama çok yalnızım ve bundan zevk alıyorum hergünüm mutlu olmasa bile huzurlu ama bazen bu yaptıgım şeyleri başka biriyle yapmanın ne kadar güzel olabileceği çok güzel çok mutlu olur gibi geliyor sence benim için bir ümit bir ışık varmı ? benim gibi en azından böylesine deliliğin oldugu bir yerde denemeye çalışan insanlar var mı ?

Bir kız, sırf "içgüdülerini" tatmin etmek adına kendisine zarar vermek isteyen bir erkekle beraber oluyor. Bir grup, sırf kendi "içgüdülerini" doyurmak ve kendilerini "güçlü alfa" olarak görmek için sessiz bir çocuğu dövüyor, onunla dalga geçiyor, tehdit ediyor ve sonunda onu intihara sürüklüyor. Liderler; sırf daha fazla kaynak, daha fazla refah ve kendi çarpık idealleri uğruna sayısız insanı, bebeği katlediyor. Bir anne, çocuğunu bir birey olarak değil; bir proje, bir başarı ve övünç kaynağı olarak görüyor. Bir aile, çocuğunun kişisel alanına asla saygı duymuyor. Bir baba, çocuğunu sırf notları düşük diye acımasızca dövüyor. Bir öğretmen; sırf ağzı iyi laf yapıyor, eğlenceli biri diye bir zorbayı okuldan atmıyor, aksine onu koruyor. İnsanlar; engelli bireylerle dalga geçiyor, onlara şiddet uyguluyor, savunmasız hayvanlara işkence ediyor...

Toplumumuz, hatta hayır, tüm insanlık bu gibi akılalmaz iğrençlikleri her gün sayısız kez tekrarlıyor. Ve tüm bunlara rağmen insanlar hâlâ birbirleriyle tanışıp yeni şanslar vermeye devam ediyor; çünkü yalnız kalmaktan, bu acı gerçeklerle ve kendileriyle yüzleşmekten feci şekilde korkuyorlar. Her gün insanlar haksız sebeplerle inciniyor, her gün birileri ölüyor. İnsanlar bunu görüp de nasıl iğrenmiyor? Gerçekten bunu görüyorlar mı, yoksa çoğunluk gerçekten düşünmekten aciz mi?

Her şey, herkes, tüm bu düzen tam bir delilik! Ve ben kendimi bu kaosun içinde herkesten ve her şeyden tamamen soyutlanmış halde buluyorum. İşin en kötü kısmı ise, yalnız olmanın hayatımızı düşündüğümüzden çok daha fazla etkilemesi. Eğer sosyal değilsek, patronumuza yağ çekmiyorsak o hak ettiğimiz terfiyi alamıyoruz; bir küçülme veya işten çıkarma olduğunda ilk feda edilen biz oluyoruz.

Tüm bu dediklerimi herkesin yüzüne haykırmak istiyorum, artık susmaktan çok usandım! Her şeyi dışarıdan bir göz gibi gözlemlemekten ve insanların ne kadar aptal, yanlış ve iğrenç olduklarını kendime söylemekten gerçekten çok ama çok usandım. Bari beni rahat bırakın; kendi iğrençliğinizi yaparken beni buna katılmak zorunda bırakmayın ve bunun sonuçları benim için kötü olmasın. Gerçekten de iyi bir insan olmanın cezalandırılmadığı bir dünya istiyorum.

i beated every other fromsoft game except demon souls and sekiro and sekiro is just unfair and not fun it has such a nice combat but i cant do anything if there is 3 4 enemies attacking at same time bosses are great (mostly) in terms of difficulty sekiro is much enjoyable in boss fights but in normal gameloop sucks its not enjoyable at all im not having fun its my second try at this game and i see why did i quit 1 year ago like i get it overcoming a hard area or boss but in other souls games i could atleast feel like im somewhat equal to enemies but in sekiro i dont feel like strong like not at all whoever enjoys this game i really respect you

i have this problem for over a year and its driving me crazy is there any way to fix it